دلـم گرفتــه...دلــم عجیــب گرفتــه...خیــال خـواب نــدارم

جــاده احــساس : به سراغ من اگر می آیید نرم و آهسته بیایید مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهایی من

مثلا مـن مثلا تـو


مثـلا مـ ــن

              مثـل دختــــرهای قدیمــی

                                      مـــــوهایم را فُکـُلــی درسـت می کــردم

سُرخــــابی به لـب هـایم مـــــــــــــــی زدم

                                     چـــادر گُـل گُلـــی ام را سَـــرَم می کــردم

از کوچــه یِمان که اتفاقــا از سَــر ِ اتفــاق

                                                  خانــه ی شمـا هـم در آن بـود رَد می شُـــدم

مثـلا تــ ــو

            مثـل مـَـــردهای ِ آن دوران

                              سَـر کوچــه ایستــــــــاده بـودی

                                                 زنجیــرت را دور ِ انگشتَــت می چَرخـــــاندی

و تا مـرا می دیــدی

           یَقــه ی پیراهَــن سفیــدت را مرتـب می کــردی

                                                                 کُلاهَـــت را صـــاف می کــردی

و لونگـَــت را دور دستــَـــت می بستــی!

                                                 نگاهَــم می کــردی امـ ــا حــرف نمــی زدی!

مثـلا مـ ــن

از دور زیـر چشمــی نگاهُــت می کــردم

                                  و وقتــی به تــ ــو می رسیــدم

                                                   سَــرَم را پاییــن می انداختـــم و مــی رفتــم

و تـــو همچنــان ایستــاده ای وُ

                          مـرا از پشــت سَـر نگـــاه می کنــی!

مثـلا مــ ــن

                  به سبـزی فــــروشی اِسمـــال آقــا مــی رَوَم

                                                                ده کیلـــو سبـزی آش می خَــرَم

تا بـرایِ نَـن جـون که سـه روز اسـت که

                               به زیــارت آقـا امـام رضـا رفتـه

                                                               آش ِ پشـت ِ پــایی درســت کنــم!

موقــع برگشتـــــن،

             هر چـه چشــم می چرخـــانم تــو را نمی بینــم!

به خــانه مــی رَوَم

          سبـــــــــــــزی ها را

                      تــوی حیــاط ِ بزرگـــــــــــ ِ خــانه مـان

                                   که پُــر از درخــت های آلبــالو و گیــلاس و زَرد آلــوست

و حـــوضچـه ی کــاشی کـاری اش پُـر از مـــاهی های قرمــز اسـت

                                                                  می شــویم و خــورد می کنــم

و با کمکـــِ مـادر جـان آش را بـآر می گـُــذارم

مثـلا تــ ــو

             با لــوتی هـای ِ محــل

                                  همــان رفیــق های شِـش دانگـَــت

                                                     به قهــوه خانــه ی سِــد رضــا مــی رَوی

آنهـا می گــویند و می خندنـــد

       امــا تــو ساکــت نشستــه ای وُ در فکــر فــرو رفتــه ای                                               جَمــال چشمکــی را حَوالـــه ی کمــال می کنــد

و با اَبـــرو اشــاره ای به تــو می کنــد و می گــویَـد :

                                       بچـه ها ! به گُمــانم داداش ِ مـان عــاشق شـده!

با صـدای خنــده های بلنـــدشان به خـــودت می آیـی

                                        و خـودت را جمـع و جــور می کنـی

چشـم هایت را از نگاهشـــان مـی دُزدی

                                            و به بهـــانه ای از قهــوه خانه بیــرون می زنـی

مثـلا مــ ــن

آش پشـت پـایم جــا افتــاده

                               و با کمکـــِ مــادر جـان

آنهـا را تــوی کاســه های چینـی گــل ِ سُرخــی ِ مان مـی ریزیم وُ

                                                                              پخـــــش می کنیــم!

چــادر گُـُـل گُلــی اَم را سَـَرم می کنـم

                                     کاســه ی آش را بَـر مـــی دارم

                                                  دَم درِ خانــه تان می ایستـــم و دَر می زنَــم

مثـلا تــ ــو

صـدای دَر را می شِنــَوی و بـاز می کنـی

                                     نگاهـــت که به مــن می افتـــد

                                                             با دسـت پاچــه گی سـلام می کنــی

و کاســه ی آش را از دستـــانم می گیـری و تشکــر می کنــی

                                                 مـن هم نــوش ِ جـانی می گویــم و مــی رَوَم

که صـدایم می زنـی بـــــــــــایستَم تا ظرفــش را بیـــــــآوری!
مثـلا مـ ــن

             قنـد تـوی دلــم آب می شــود

                                            از اینکـه اسمـم از زبـان تـــو شنیــده شـد

بــِرَوی ، و وقتــــــی می آیـی ببینــم که

                                             چنـد شاخــه نَبـات تــوی کاســــــه گذاشتــه ای!

و همــان گــونه که سَـرَت پاییــن است بگویـی :

حـاج خــانم که از زیــارت آمدنــد حتمـا با خانــوم جـان و آقــا جـان

                                                       بـرای زیــارت قبـول خدمــت می رسیــم

مثـلا مـــ ــن

قلبـم چنـان تُنــد بزنـــد و از قفســـه ی سینــه ام بیــرون بزنـــد

                   که نفهمــم چطـور گفتــم

                                               قدمتـــان روی چشــم،تشــــریف بیــــآورید ....

 

 

 

 

 

فاطیمـا نوشـت : دلنوشتـه ای از خـودم / پریشــان نویســــی های یکــــــــــــــــــــــ ذهــن ِ رویــــایی



[ 20 خرداد 97 ] [ 17:00 ] [ فاطیما ] [ مسافر احساس() ]