تبلیغات
دلـم گرفتــه...دلــم عجیــب گرفتــه...خیــال خـواب نــدارم - عشـق های ِ قدیمـی

دلـم گرفتــه...دلــم عجیــب گرفتــه...خیــال خـواب نــدارم

جــاده احــساس : به سراغ من اگر می آیید نرم و آهسته بیایید مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهایی من



عشـ ـــق هـم

               عشـــق های ِ قدیمـــی

از آن عشـــق های خیلـی خیلـی قدیمـــــی

                         که وقتــی بِهِشـــان فکـــــر می کنــی

                                              یا در کتــاب ها می خــــوانی وُ

                                                                    در فیلــــم ها می بینـــی ِ شان

دلت غَنـــج مـــی رَوَد برایشـــان

کــاش تــــو از آن عشــــق های ِ قدیمـــی باشــی ,

                                        که جــا مــــانده از آن زمـــان ,

                                                                                     بـرای مـ ــــــن

بـرای منـــی که

                              جــا مـــانده ام از آدم هــــای ِ ایـن زمـــان

                                                                                    بـرای ِ تــ ـــــــو

فکــرَش را بُکُــن !

                       مثـلا مـــن

                                             دختــر ِ پادشـــاهی بـودم که

در قصـــر ِ  بزرگـــــ ِ پــدرش

                        دل از تمــام ِ سَــران و وَزیـــران رُبـــوده بـود

                                                  و زیبـــایی اش شُهـــره ی شهــر شــده  بـود

از آن پـــرنسس های زیبــا , امـا ســـاده

                                               که ثـــروت َ ش باعــث ِ فَخــرَش نمی شــد

از آن پــرنسس ها که

                         بـَر طبــق ِ اصـــــــــــــول  و اجبــار

                                       بایـد به همســری ِ ثروتمنــــد ترین وزیــر دَر می آمــد

و تــ ــو آن شوالیـــــه ی وفـــادار

که هـر گـاه در قصـــر نگاهمـــان دَرهَـم گِــره می خــورد

                      دل و جانمـــان تا فلکـــ و الافلاکــــ ِ عشـــق , به پـــرواز دَر می آمـد

از آن پــرنسس ها و شوالیـــه ها

                                      که تنهــا می توانستنـــد

                                                            با نگاهشــان حـــرف بزننـــد

یا وقتــی دلشـــان بـرای هـم تنگــــ می شــد ,

                               دســت خطـی می نوشتنــــد وُ

                                                  به نَدیمـــه هاشان می دادنـــد

                                                                        تا به دِلـــدارشان برســـاند

و هَـر از چند گاهــی که

                                         حَــــواس ِ دختــرکان فضـــول قصـــر

                با سِکـــه های اَشـــرافی ای که بینشـــان پخـــش می شــد , پَــرت می شــد

در بــاغ ِ سبــز ِ پشــت قصــر قـــرار می گذاشتنــد

و دقـــایقی را

                                دسـت در دسـت و خیــره به چَشــم های هـم

                                                                   به عشـــق می گذراندنـــد

و یکــــــــ روز ...

                      یکــــ روز ِ خیلـی خیلـی تلــــخ

پــــدر صدایم می کــرد

                                        و از ازدواج مـــن با وَزیــر کـار دُرُستَـــش می گفـــت

از اینکــه هفـــت روز تا جشــن ِ عروســی ِ مــن باقــی ست

و مـــادر ...

               از جواهــرات و پـــارچه های درجـــه یکــی که

                                بـــرایم از هنـــدوستان سفـــارش داده بود حـــرف مــی زد !

دنیــا روی سَــرَم خــراب می شــد

به هَـر زبــانی برایشــان توضیــح مــی دادم  که او را نمی خواهــم

                                                                               قبــــول نمی کردنــد

مـرا در اتــــاقم تا روز عَقــــد حَبـــس می کردنـــد

                                             روز و شــب می گــــریستم

و میـان هَــر قطــره اشکـــــــــ

عشــق و رویــای با تـــو بـــودن بـود که

                              از گونـــه هایم سُــر می خــورد وُ روی سینـــه ام می ریخـــت

به وسیلـــه ی نَدیمــه ام

            تـ ــو را از ایـن اتفـــاق آگـاه می کـردم

دســت خطــم را که می خـــواندی

                                                             دنیــا روی سَــرَت خـــراب می شــد

دسـت خطـی می نوشتــی

و مـرا به آرامـــــــش تَرغیــب می کــردی

                                    به اینکـه آن شـب می آیــی و مـرا از آن ِ خــود می کنــی

ایـن هفـت روز

به انــدازه ی هفــــــــت ســال برایــم می گذشــت

                                                         و بالاخـــره ...

بعــد از روزهــا و شـب ها گریستــن و دلتنگـــی

                                                              آن شـب نَحــــس از راه می رسیــد



تمــام خَـــدَم و حَشَـــم به خدمتــــم در می آمدنـــد

لبـــاسی سپیـــد بَـر تَــن

                             تـــاجی از گُـــل بَـر سَـــر

                                             سُرمــــه ای بَـر چشـــم وُ

                                                                       سَرخـــابی بَـر گونـــه هایم

با هَـر قَـَـــدَم به او که نـه ! به مرگـــــم نزدیکــــ می شــدم

و در دل از خــدا می خواستــم

                                       که تـــو زودتــر از راه برســی

خطبــه ی عقــد را آغــاز می کردنــد

                      مُــدام  حَــواسم به تـ ــو بود که کـی می آیـی

و ناگهــان ...

        وسـط ِ خطبــه ی عَقــد  سربــازی پیـش پـــدر می رفــت

                                                                              و دسـت خطـی را که

پادشــاه ِ سرزمینــی دیگـر

                 با ایـن ضمیمــه که وَزیــر یکــــ خائـن اسـت را

                                                                                 به پــــدر مــی داد

و آن خائـن

وقتـی متوجــه ی حــالات مشکــوک ِ پـدر و اطرافیــان می شـد

مـرا سمـت خــود می کشیــد وُ

                                             خَنجــری را روی شاهرگــــــ ِ گردنــم می گـذاشت

و با فریــاد اینکـه

                        اگـر نزدیکــــ شویـد او را خواهــم کشــت ,

                                                                        از قصــر دور می شــد ...

از تـــرس لال می شــدم وُ , از زندگـــی نـاامیــد

که ناگهــان فریــاد وَزیــر را زیـر گوشــم می شنیــدم

                                 و خَنجــری را که ارام از روی گردنــم بَـر زمیــن می افتــاد

بـَرمی گشتــــم

                   تــ ــو را می دیــدم

                                             زره پــوش و خَنجــر به دســت !

که خَنجــری دیگـر را در گلـــویش فُـــرو بُـــرده ای

                                                         و او که , روی زمیــن افتـــاد و مُــــرد

بـاز هـم نگاه هــــــــــامان دَرهـــم  گِــرِه می خــورد

                                                        امـا ایـن بـار با اشکـــــــ و تــرس

صــدای پـــدر را می شنیــدم

                               که به سمتــم می دویـــد

                                               و مـرا در آغـــــوش می گرفــت

در آغـــوشش می گریستـــم

                                 مـــــی گریستـــم

                                              مــــــــی گریستــــم

                                                               و ناگهـــان از هــــوش می رفتـــم

چشـم که بـاز می کـردم

                           مـادر را می دیــدم

                                                      و پـــدر را

و تـــویی که دیگـر

                          یکـــ شوالیـــه ی وفـــادار که نـه ,

                                                                   مُعتَمـــد ترین فَـــرد پـــدری ...

لبخنـــدی پیشکـــش ِ چَشـــم هایت می کـردم

                          به پـاس جســـارت و شجـــاعتت

                                               لبخنـــدی پیشکشــم می کــردی

                                                                   به پـاس عـــاشق بودَنَـــم

نگـــاه های پـــدر امـا , از مـا دور نمی شــد

                                               و لبخنـــــدش ..

                                                               و لبخنــــدش ...

آه لبخنـــدش که امضـــای ایـن عشـــق بـود

                                                                می بینــــــــی؟!

مـن حتـی در رویــــــاهـا و خیـــال هایم هم

                                                                      چُنیــن عشقــی می خواهــم

عشقــی که رضــایت پــدر و مـادر

                             گوشــه ی تــور ِ سپیــد ِ سَـرَم

                                              و جســـارت تـــ ــو

                                                                        پُشــت ِ علاقــــه ات باشـد

راستـــی ؟!

اگـر آن وزیــر خائــن نبـود چـه؟!

              تـ ــو پــایـان ایـن رویــای عاشقـــانه را چگــونه به پــایـان می رســـاندی؟ !

یــــادت باشـد

پــایـان ِ ایـن رویـــای ِ عاشقــانه

                                جــور ِ دیگـری هَـم می توانســت باشـد ,

                                                                              جـــز فــــ ــ ــرار  ...

مـن از مــرد هایی که جســارت عـــاشقی ندارنــد بیــــــزارم

روزی اگــر مـرا یافتــی

                                              و دل و جـــانت را رُبـــودَم

یــادت باشـد

                پادشـــاه قلــب مـن پــدر اسـت

                                                و تـ ــو قهرمــان  مـ ــن

لایـق قهرمــان بــودن نبــودی اگـر ,

                                      دوسـت داشتَنَــت را حــــوالی ِ دل ِ مــ ـن , پَــرت نکــن

که ایــن دل

                    چُنیـــن عشقــی را هرگـــز  نمی خواهَـــد ...

 

 

 

 

 

فاطیمـا نوشـت : دلنوشتــــه ای از رویـا پــــــــــــــــــردازی ها و پریشــــــــان نویســی های خــــــودم

به درخـواست صـورتی خوش رنگ زندگیم "شبنـم" و به عشق کسـایی که با دل نوشته هامو می خـونن

نوشته شده در 10 شهریور 96 ساعت 03:00 توسط فاطیما مسافر احساس |

اخرین مطالب
یه جوری آبی می پوشم
حال ِ من وُ بـاران
روز پدر
حال ِ خوب ِ بهاری
حالم را خوب کن !
چهاردهمین سالگرد ِ کوچ ِ پدر
دست های ِ من
روز عشق
چشم ها و صداها
برف

نمایش نظرات 1 تا 30