دلـم گرفتــه...دلــم عجیــب گرفتــه...خیــال خـواب نــدارم

جــاده احــساس : به سراغ من اگر می آیید نرم و آهسته بیایید مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهایی من

دختر صَحـرا - پسر کَدخُـدا




کــاش آن ســوی ِ ایـن تلخـــی ها

                                               جـــایی بــود

سبــــز

                            بِکــــر

                                                  عجیــــب

آن وقــت دل مـــی دادم به سبـــزی اش

                            و فــــرار می کــردم از خــودم تا خــودم

                                                     فـــرار می کــردم از ایـن شهــر لعنتــی

             نگــه دار ایـن قطـ ـ ــــار را

مـــن همیــن جــا

                           وســـط ِ ایـن جـــاده ی سبــز

                                                                             پیـــاده می شَـــوَم

مــن اینجــا کارهـــای زیـــادی دارم

                          فـــردا با طلـــوع آفتـــاب

                                             قـــرار ملاقــــات دارم

                                                        بایــد با چشــم هایش مشـــاعره کنم

بعـد از آن

                    بایـد با گُـــل ها و درخـــت ها

                                                              یکـــــ دل سیــر درد و دل کنــم

و وقتـــی خورشیــد خانــوم وسـط آسمــان پیدایَــش شـد

                        بُقچـــه ام را بــاز کنـم و لُقمــه های نـان و پنیــرم را بخــورَم وُ

کیفــــــــ کنــم از ایـن هَـــــوا

                 بعـد زیر درخــت گیـلاس خوابـــم بِبَــرَد و خـــواب های رنگــی ببینــم

و عصــر وقتــی بیـــدار شُـدَم

               دامـن چیـن چیـن و گـُــل گُلــی ام را

                                     با آن  پیرهَـــن صـــــــورتی ِ یقــه بــاز بپــــــــوشَم وُ

مـــوهایم را دســت ِ بــاد دهــم وُ

                                                    کمــی با اوعشـــق بــازی کنم

و بعــــد ...

پـاهـــایم را در آن برکــــه ی ِ پاییــن تَپـه بشـــــــــویَم

بعـد یِکهـــو پایَــم سُــر بخـــورد و بیُفتَـــم تـــوی آب

                                                           و هـای هـای بخنـــدم از افتــــادَنَم

بعــد با آن لباس هـای خیســی که به تَـنَـم چسبیـــــده

پــا برهنـــــــه بِـــدَوَم تا مزرعـــه ی آفتـــابگردان ها

                                                               کــلاه مترسَکــــــــ را بَــردارَم

سَــر ِ خـود بگــذارم وُ

         یکـــ پایم را بالا بگیــرم وُ مترسکــــ شوَم

                              بعـد به یکــــــ دقیقــه نکشیـــده بیُفتَـــم

                                                                    و بـاز هـای هـای بخنـــدم

و آن زمان که پخــش زمـین شــده ام

                چَشمــم به پـــوتین هایی ِ گِلــی ِ یکـــ مـرد بیُفتَـــد

که به مــن نزدیکـــــــــــــ می شــَوَد وُ

                                                  دســت هایش را به سمتــم دراز می کنــد

نگاهَـــش کُنـمَ

و او به زور جلـــــــوی ِ خنــده اش را بِگیـــرَد !

                           بـعد بلنــد شَــوَم از زمیـن , بــدون آنکــه دستــش را بگیـرم!

لبخنــد زَنَــد و با لَحــن شیطنــت آمیــزی  بِگــوید

                                                                لبــاس هــایت خیــــس شده !

بیـا در کلبــه ی من لباس هـایت را عـوض کن,سرمــا می خـوری!

                نگاهــش کنـم و بگــویم نمی خواهــم ممنــون پســر ِ کَدخُــدا!

بعـد بــی خداحـــافظی از کنــارش رَد شَــوَم ...

و همیـن طور که دارم مــی رَوَم صــدای خنــده هایش را بشنَــوَم

                                                            بایستــم و بَرگــردم سَمتـــش ...

و با ابـــروهای دَرهَـــم کشیــده بگـــویم

                                                      خنــــده داشــت؟!

و او بــاز هــای هــای بخنـــدَد و بگــوید

اگـر مــن  پسـر کَدخُــدا باشـم پــس تــــــو هـم  دختــر ِ صحـرایی ! نــه؟!

خنـــده ام را جمـع و جــور کنـم و بَرگـــردَم

                                                                     و راهـــمَ را ادامــه دَهَــم

و در همـان حالــی که دارم مـی رَوَم بگــویَم

                       هـر که می خـــواهی بــاش , اصــلا به مـن چـه!

                                                         فقـط دیگــر دور و بَـر ِ مــن نیــا ...

و صِــدایش را بِشنَـــوَم که می خنـــدَد وُ می گـــویَد

                                                                دختـــرِ سَرکـــش ِ گُستــــاخ !

همــان طــور که دارم مـــی رَوَم

                       و از مـــزرعه ی آفتــاب گردان دور می شَـــوَم

می خنــدَم و زیـر ِ لــب می گــویَم

                                                              پِـسَرِیــه ِ  پـــرووو ِ نَچَســـب !


راه بــِرَوَم وُ راه بِــــرَوَم تــا بِرِسَــم به دشـت گــل ها

                                    بچرخـــم , برقصـــم, و خـود را میانشــان پَـــرت کنـم

دستــه ای از آن ها را بچینــم و با آن تـــاجی از گـُـل درسـت کنم وُ

                                                                             بَـر سَـرم بگــذارم

بعـد تا پاییــن دشــت بِــدَوَم وُ

                   پــایم لیــز بخــورد وُ تا پــایین تپـه غلــت بخــورم

                                                  هِـی غــلت بُخـــورَم , هِــی غلــت بُخــورَم

و مثـل فیلـــم ها هیــچ بــَلایی سَــر ِ تــاج گُلــم نیـــایَد

                                     و درسـت در یکـــ جـای همـــوار از حرکــت بایستَــم

و با تمــام ِ آرامشــم غــروب را تماشــا کنــم

                                             آآآخ که چـه کیفــی دارد ایـن آرامــــش!

دَر گیــروُ دار ِ ایـن لحظــــــــــــه ها

                                  آن قَـــدَر مَحــو شَــوَم که غـــروب را به شــب برســانم

و شـــب

           زیــر سقــف ِ ایـن آسمــان

                                  آن قـــدر با ستــاره ها حـــرف بزنـــم که خوابــم بِبــَرَد

و صبــح َ ش وقتــی که چشـم بـاز کنـم

                       خــودم را در کلبــه ای گـرم بیــابَم

                                                     و چشــم هایی که به مـن خیــره شــده

سراسیمــه بلنــد شـَوَم وُ

               با اَخــم و صـــدای خـواب آلــود داد بزنــم

                              مـن اینجـا چـه می کنـم پسـر ِ کَد خُــدا ؟!

                                                      مگــر نگفتــم دور و بَـر مــن نیـــا ؟!

خــودش را به مـن نزدیکـــ کنـد وُ

                                                  در گوشــم ارام بگویــد

                عصبــانی که می شــوی جذاب تر میشــوی دختــر صحــرای ِ گُستــاخ!

دستــانم را بلنــد کنـم تا کِشیـــده ای نثــارَش کُنَــم

                                                       و او دسـت هایم را بگیـرد و بگــوید

اینجــا سرزمیــن مــــــن اســت

               و تــو بــی مجــوز وارد سرزمیــن مــن شـــدی

                                                  زیـن پـس تـو اسیــری و دَر بنــد ِ مــن !

دســت هایم را از دســت هایش آزاد کنــم وُ

                  بخنــدم وُ بشینــم روی آن صندلــی ِ چــوبی

                                 و در کمــال ِ خونســردی بگــویم تَوَهُمـــاتت بـالا زده !

قُـــــــــــــرص هایت را خــوردی؟!

                  نزدیکـــ شـود و مـرا از صنــدلی بلنـد کنـد

                                     به دیـــوار بچسبـــاند و در حصــار ِ آغوشَـش کشــد

زُل بِزَنــَد در چشــم هایم و بگــویَد

                                          تَوَهُمــاتم نـه ! تَــب عاشقـــانگی هایم بـالا زده!

عــاشق دیوانگــی ها وُ دخترانگــی کــردن هایت شــده ام  

             عــاشق خــود ِ خــودت

                                                             با مــن ازدواج می کنــی؟!

قلبـم تُنـد بزنَــد و زبــانم از حرکـت بایستـد

                                                     و قبـل از اینکـه بخواهَـم حرفــی بزنــم

بوســه اش روی لــب هایم

                                             کار را تمـــام کند...

از استـرس دســت هایم یَــخ کنَـد وُ

                                                    از خجالـــت گــونه هایـم سُــرخ شَــوَد !

از کلبــه بیـــــــرون بزَنَــم و تـا پاییــن آن سراشیبــی بِــدَوَم

به ریــل قطــاری که

آن روز بُقچـه به دسـت از قطــارَش پیــاده شُدَم خیــره شَوَم

                                                                            و زار زار بِگِریَـــم

دسـت هایـش را

             روی شانــه ام حـس کنـم و برگــردم سمــت َش

                                   با چشــم های خیــس و بــارانی به سینــه اش بکــوبم

و با فریــاد سَــرَش داد بِزَنــم

                                          مـن از دوسـت داشتــه شـدن و دوسـت داشتــن ِ

آدم های ِ آن شهــر ِ لعنتــی به اینجــا پنــــاه آوَرده ام

                                                      عاشقـــانگی هایت را بَـردار و بُــرو !

خَـم شَــوَد وُ صــورتَش را به صــورَتم نزدیکـــ کنـد

و آرام در گوشــم بگــویَد می دانـم دختــر صحـرا , می دانــم !

                                                                                آرام  بـــاش ...

مـن هـم مثـل تــو ,

           از آن شهــر ِ لعنتــی و دوسـت داشتــن هایی که

                                           همــــه اش عــــــــــــذاب اسـت

                                                                      به اینجـا پنــاه آوَرده ام

در سرزمینــی که تنهــا ساکنیــن َش مــن هستـم و تـــو

                                 پنــاه ِ بــی پنـــاهی هـایت می شَــوَم!

                                                       پنــاه بـی پنـــاهی هایَم می شَـــوی؟!

و مـن نَفَهمَــم که چطـــور شد وُ چگــونه

                             فقــط در آغـــــــــــــــــــــوش کِشَمَـــش

                                               و هـر دو در آغــوش هَـم  زار زار بِگرییـــم

مـن کـــارهای زیـــادی دارم

                                            بُـــــــرو 

                                              مـن دیگـر به آن شهـر بــاز نمــــی گرَدَم ....

 

 

 

 

 

فاطیمـا نوشـت : دلنوشتــــه ای از رویـا پــــــــــــــــــردازی ها و پریشــــــــان نویســی های خــودم

به درخـواست صـورتی خوش رنگ زندگیم "شبنـم" و به عشق بنفـش خوش رنگ زندگیم "هنگـامه"

[ 14 خرداد 96 ] [ 13:09 ] [ فاطیما ] [ مسافر احساس() ]