دلـم گرفتــه...دلــم عجیــب گرفتــه...خیــال خـواب نــدارم

جــاده احــساس : به سراغ من اگر می آیید نرم و آهسته بیایید مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهایی من

خـــوب که فکــ ـــر می کنــم

                                                         می بینــــــــــــــــــم

بـَد جـــور غـَـــرق شـــده ایم

                       بــَد جـــور دل داده ایم

                                  بـَد جـــور واقعـــی زندگـــی کــَردَن را

                                                                    فرامـــــوش کــرده ایم

                  دنیــای مجــازی را

                                                                             می گـویـــــــم!

همیــن دنیــــای ِ به ظاهـــر رنگـی

                           که دنیـــای ِ واقعـــی مــان را

                                              مـــدت هـاست که خاکستــری کـرده اسـت

زندگــی کـردن فرامــوشمان شـده

                            عشـ ــق از یـادمــــان رفتــه

                                                   دوســت داشتــن عـادتـــمان شــده ...

پنهـــــ ــان کـــرده ایم خــود را پشــت ایـن قـــاب ها

                                    دور شــــده ایم

فاصلــ ــ ـه گرفتــه ایم

                           از هـــَــــم

                                            از زندگــی

                                                              از حقیقـــت هـا

دنیــــــــــای ِ کوچـک ِ ما کــِی ایـن گــونه بـود؟!

                          کـــدام راه را اشتبـــــــــــــــــــــــــاه رفتیـــم ؟!

                                                 چه شــُد رویـــاهـای رنگــــارنگمان ؟!

کجــاست دلخـــوشی هـای کوچکمــان

                                           که با وجـــودش سـَر از پـا نمی شنـاختیـم؟!

ایـن روزهــا

                       ایـن لحظـــه هـا

                                                     ایـن جـــــوانی

                                     آرزوی ِ کودکـی های ِ مــن  نبــود ...

خستــه ام از تکــرار ایـن روزمـــرگی ها

خستـــه ام

                   از ایــن دنیــای ِ ساختــه ی ِ دَسـت ِ بـَشـر

                                        که رویــاهـای ِ کوچکــم را نقــش بــَر آب کـرد

دلتنگــ ـــم ...

              دلتنگــــــ ِ روزهــایی که

                             وقتــی دلمـــان بـرای کسـی تنگــــ می شُــد

                                                                  به دیـــدارَش می رفتیــم

رو به رویــَش می ایستـــادیم و

                                  با همــه ی وجــود در آغــوشش می گرفتیـــم

دلتنگـــــــــــــ ِ

                        آن بــاجه تلفـُـن های ِ بـاریک ُ زرد ِ شیشــه ای ِسَـر ِ کــوچه

که از هــَر پنــج دَقیقــه

چهــار دَقیقــه اش صــدا قطــ ـع و وصــل می شُـد و

                                                      دلتنگـی ات را بـَر طـرف نمی کـرد

و مجبــور می شـدی تا دَر ِ خــانه اش

                                                                   کــوچه ها را گــَـز کنـی

دلتنگـــ ِ بــوی ِ مِهـر و صفـای ِ

                                     آدم هـای آن روزهــا

                       که زلال ِ مهربــانی ِ شـان را روی ِ پوستـت حــس می کـردی

دلتنگــــ ِ صــدای ِ صـداقـَت و راستـی ِ

               پسـر همسـایه و دختـر همسـایه  و اهــالی محـل و دوســـت و آشنـا

که اعتمــادهایت را هـَر روز بیشتــَر از قبـل می کـرد

دلتنگـــــ ِ آن پیامــَک ها و

                                   آن پـاکـت نـــامه ی ِ زرد ِ کوچــک ِ بــالای گــوشی

که بـرای بــاز کــَردَن َ ش هــُـری دلمــان می ریخــت و

                                                              گـل از گلمـان  می شِکُفــت

دلتنگــ ــــم ...

                                              دلتنگـــــ ِ آن روزهــا

نه ایـن روزهـــای سـَرد و یــَخ زده

که دلتنگــی هایت را با پیـام و عکــس و فیلــم رفــع می کنـی

و خیلـی که دِلــَت تَنگـــــــــــــــــ شَــوَد

                          با او تمــاس ِ تصـــویری می گیــری و

                                            از وَرای ِ ایـن فاصلـــه ها می بـــوسی اش

دنیــایی که اعتمــادی به آدم هــایش نیسـت و

                                مـُــدام هـَــراس ِ ایـن را داری که

نَکـُنــَد عشقــــت را

                                دوستـــت را

                                                      همســـرت را

                                                                          از تــ ــو بگیــرد

دنیــایی که آدم هـــــایش

امــروز عـــــاشق اند و فـــردا فـــارغ

                           امــروز شکســت می خورنــد و فـــردا نابـــود می شَــوَنـد

و چیـزی که از دَســـــــــــــت می رَوَد

             احسـاس و اعتمـادی ست که

                                                   دیگـر تـــو را آن آدم ســابق نمی کنـد

دلتنگــ ـــم ...

دلتنگــــ ِ روزهــایی که به افسـانه ها پیــوست

                              دلتنگــــــ ِ روزهـــایی که دیگـر تکــــرار نخواهــَـد شـد

 

پ.ن :

گاهــی بایـد رفــت

                    گاهــی باید دلبستگــی ها را از ایـن دنیـای مجــازی کــم کرد

 

فاطیمـا نوشـت : دل نوشتــه ای از خــودم



نوشته شده در 5 آبان 95 ساعت 02:30 توسط فاطیمـا مسافر احساس | |

Design By : Pichak