دلـم گرفتــه...دلــم عجیــب گرفتــه...خیــال خـواب نــدارم

جــاده احــساس : به سراغ من اگر می آیید نرم و آهسته بیایید مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهایی من


شاعــر که باشــی

                چنــان کلمـ ــ ـات را کنـار هم می چینــــی و

                                                                  دَسـت چیــن ِ شان می کنــی

که گــویی از اَزل ایـن گونــــــــــه بــــوده اند

گـاه با خـــود می بَــریـِشـان به آسمــــان ها و

                                                با ستـــاره و مــاه هـَم نشینـِشــان می کنــی

گـاه دَســت ِ شان را می گیـــری و

             به شـَبستـــان ِ خیــــال و رویـــا می بـــَری

و گـاه ...

                 خــود را میــان ِ شان جـــا می دَهـــی و

                                            آرام می شـَــوی ...

مثـلا جلـــــوی ِ آیینــــه می ایستــــی

                      خـــــــــــــــــودت را می آرایـــی

                                         مـــــوهـایـَت را پَـریشـــان می کنـی

عطــر ِ تـَلــخ و شیریـــن َت را می زنــی

            تاجــی از گــُل بـَر سَــرَت می گــــذاری و

                                      به شـَبستــــــــان ِ رویـــاهـا می رَوی

می شـــــــــَوی

                                                       عــروس ِ فـــرداهـای ِ او

جلـــویـَش می ایستــی

                               می چَـــــــرخی

                                                          می رَقصـــــــــی

با کرشمـــه هایت دیــــوانه اش می کنـی

                   و تـار ِ مـــــوی ِ افتـــاده بـَر صورتــَت

                                                در برابـر چشــــم هایش

                                                                                دلبــری می کنـد

و کـار که به بوســـه خـَتـــم شـد

                                   می گـُریــزی با خنــــده از کنــارَش

آخـر مَــــزه ی ِ بوســـه ای که

                                      به زور از تــ ــ ــــو می ستــانـَد

                                                                      چیـــز ِ دیگــری ست ...

می بینــی ؟!

شاعــر که باشــی

            دنیــــــــــا هـَر چه سیــاه و

                       آدم هـــا هـَر چه خاکستـَــــــــــری باشنــد

                                   دستــان ِ تـــو رنـگ می زَنــَد بـَر تـَـن ِ بـی رنگشــــان

شاعــر که باشــی

                         نوشتـــن از دَرد هـا نیـز زیبــاست

شاعــر که باشــی

                  رقــص ِ واژه هـــا

                                 خلـــق ِ اثــَری مـاندگار می شَــوَد

                                                                  بـَر تَــن ِ کاغــذی بـی جــان

درســت مثــل ایـن عکــس

                                                      در ایـن قـــاب

شاعــر که باشــی

                آدم هـــا هیـچ گـاه نخـــــواهـَند فهمیــد

                                         که از عـــــاشقی شـــاعر گـَشتــِـه ای

                                                                     یا از شاعـــری عــــاشق

مـن امــ ـا

            همــان تنهـــای ِ شاعــرم

                                         که هیــچ گـاه عـــاشق نگشتـــه ام

 

 

 


فاطیمـا نوشـت : دل نوشتـه ای از خــودم



نوشته شده در 6 شهریور 95 ساعت 00:24 توسط فاطیمـا مسافر احساس | |

Design By : Pichak