دلـم گرفتــه...دلــم عجیــب گرفتــه...خیــال خـواب نــدارم

جــاده احــساس : به سراغ من اگر می آیید نرم و آهسته بیایید مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهایی من




گاهـــ ــی

                  بایــد خـــــودت را بَــر داری و

                                                           بـــِـروی جــایی دور

آن قــــ ـــدر دور

که صـــدای ِ دوســت داشتــن ِ هیــچ آدمــــی

                                           روی ِ مـوج ِ دلـــت نـَیفتــــَـد

بــاید

           دور شـــ ــــوی از ایـن آدم هــــا

                     کــاش

                                                   آن دور دســت هـا جــایی بـود

آن وقــــت دســت ِ دلـــم را می گرفتــــم و

                                 از ایــن شهــر و آدم هــــایش دور می شـــدم

کلبـــه ای می ســـاختم از مهــر

                                       خِشــت به خِشــت َ ش از آرامـــش

صبــح ها

چشـــم هایم را به روی خورشیـــد بـــاز می کـردم و

                                      با لبخنـــــد ِ آفتابی اش بیـــدار می شُـــدم

و کمــی بعد همــراه ِ  زنـــان

به خوشـــه چینــــی ِ گنــــــــــــــدم ها می رفتــــم و

دامــن ِ پـُـر چینـَـــم را

                     مَســت می کــردم از عطـــر ِ گنـــدم ها

عصـــــرهـا

                                آغـــوشم را ارزانــــی ِ دشـــت ها می کــردم و

تا سراشیبــــی ِ آن برکـــه ی کوچـــک

                                             غـَلــــت می خــــوردم

و حـــــــوالی ِغـــروب

                   تا کلبـــه ی کوچکـــم

                                     دسـت در دسـت ِ پروانــــه ها می دویــــدم

صــــورتَم را در آبــی ِ چشمــــــــــــه

                                          می شـُستــــــــــــــــــــم

                                                   قـُرص ِ نــانی می خــــــــوردم

و شبــــــانگاه

                   رو به آسمــــــانی بــاز

                                                  با ستـــاره ها حـــرف مـی زدم

و برایشـــان

               بـا گیســــــوانی پریشـــان

                           که روی پیرهــــن ِ یقــه بـاز ِ گـل گلـــی ام ریختــه

دلبـــری می کــردم و

                                  شعـــر می گفتـــم

                و آنهــا با چشمـک زدن هــایشان بـــوسه بــارانم می کردنـد

بـی شَکــــــــــــ

                 زندگـی در آن کلبــــه و

عشـــق بـازی مـن

                          با دشــت ها و

                                            آسمـــان ها و

                                                               ستـاره و خورشیــد

لذت بخــــــــش تَــر از بــودن با آدم هـــایی بـود که

            دوســت داشتـــن هاشان

                                               دروغ زیبـــای ِ ایـن زندگــی ست

 

 

 

 

فاطیمـا نوشـت : دل نوشتــه ای از خــودم



نوشته شده در 2 خرداد 95 ساعت 00:00 توسط فاطیمـا مسافر احساس | |

Design By : Pichak