دلـم گرفتــه...دلــم عجیــب گرفتــه...خیــال خـواب نــدارم

جــاده احــساس : به سراغ من اگر می آیید نرم و آهسته بیایید مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهایی من



پــــاییـز که باشـــد

               هـَر قـــدر هـم که خستــه باشــی

                                           هـَر قـــدر هـم که ســــــاز ِ دلـــت

                                                                      نــــَوای ِ غـــــم بنــــــــوازَد

دوســت داری

                  گاهــی رو به روی ِ آیینـــه بــــایستی و

رُژ ِ لـــب ِ قرمــــزَت را

                                پـُر رنگـــــ تَـر از همیشـــه

                                                   به لــــب های ِ ســـَرد و بـی روحـــَت بزنــی

و لبخنــ ــدی به زیبـــایی ِ مـِهــر

                        و بوســه ای به گرمــی عشـــق

                                                                                تحویلــــَـش دَهـــی

و یــــادَت مـــی رَوَد که آن ســـوی آیینـــه

                                                     کســی نیسـت که جـــــواب ِ بوســـه ات را

با آغــوشی  بـاز و

                                                   لَــــب هایی خیـــس از عشـــق پاســخ دَهَـــد

پــــاییـز که باشــد

                       هـَر قـــدر هـم که هــوای ِ حوصلـ ـه ات ابــری باشـد

دوســــــــت داری

                      عاشقـــانه بنـــویسی

                                                         دســـت ِ رویــــاهـایت را می گیـــری و

تا اِنتهـــای ِ کـــوچه باغ هـای ِ خُرمــالو

                                                                             با او قــَـدَم می زَنــی

پــــاییـز که باشــد

از پشـــت ِ پنجــره ی ِ نیمــه بـاز ِ اتــاقت

                               زمــــزمه ی ِ بـــادها را می شـِنَـــوی

                                                                رقـــص ِ بـــرگ ها را می بینـــی

و عطـــر ِ بـــاران را

                                                                 روی تَـنَـــت احســــاس می کنی

انگـــار که کســـــــی

در گـــــــوشـَت عاشقـــــانه نَجـــوا می کنـد

                                              و دســـــت هایش را

                                                                   روی ِ تَـنَـــت می رقصـــــــانَد

و عطـــر ِ نفــــس هایش

                              تــ ــو را مَســــــــــــــــت می کنـــد

                              دلـــت می خواهَـــد چشــم هایت همیــن گـــونه بستــه بمــــانند

و ایــن عشــــــق بــازی

                                                                         تا صبــح به دِرازا کِشــَد

پــــاییـز که باشـد

                      دوســت داری

                              کـسی باشــد که به وقــت ِ غـــروب

تَــب ِ دلتنگـی هایت را

                                                                       با آمـــدنَش پــایین بیــاوَرَد

پــــاییـز که باشــد

                       دوســت داری

تمـــام خیــابـان ها را قــــدم زَنـی

                       و از گــوشه به گـــوشه ی ِ ایـن شهــر

                                                                                  خاطـــره ســـازی

پـــاییـز که باشــد

                                                     دوســت داری

آدم ِ دیگــــــری شَـــوی

                            آدمــی که غـــم و انــــــــدوه َش را

                                                      لای ِ بـرگ های ِ پــــاییزی جـا می گـذارَد

و از پــــاییـز

               تنهــا عشـــق بازی با بــرگ و بـــاران َش را

                                                                                 بَـــر مــــــی دارَد

پــــاییـز که باشــد

                          بــ ــ ـاران

                                                       جــان می دَهَـــد بـرای ِ خیــــــــس شـدن

و هـــــــــــــَوا

                                                         جــان می دَهَـــد بـرای عاشقـــی

دوســـت داری

                     کســی باشــد

                                  که با آغـــــــوشَش

                                                      تنپـــــــوش شَــوَد

و با بوســـــــه هایَش

                        اِلتهـــــاب ِ ایـن لــب ها را پــــایین بیــــاوَرَد

و کـــوچه باغــی

                                   که اِنتهــــایَش تـــو را به خلســـــــه ی ِ عشـــق بَـرَد

پـــاییـز که باشـد

                      دلـــت خیلــی چیـــزها می خواهَــد

                                                  حـــرف هایی که نمی تـــوان بَـر زبــان آورد

                      حــرف هایی که در دلـــت می مــاند

و شــــاید روزی

                                         جـــایـی

                              حــــ ــــــوالی ِ بـی حوصلـ ــه گی های ِ کسـی

یکــــــــــــ نفــــر

                             از پشـــت ِ پلکــــــــ هـایت

                                                                آن را از چشــــــم هایت خـــواند

 

 

 

 

فاطیمـا نوشـت : دل نوشتـه ای از خــودم

نوشته شده در 7 آذر 94 ساعت 01:37 توسط فاطیمـا مسافر احساس | |

Design By : Pichak