دلـم گرفتــه...دلــم عجیــب گرفتــه...خیــال خـواب نــدارم

جــاده احــساس : به سراغ من اگر می آیید نرم و آهسته بیایید مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهایی من



قـــــــرارمان ایـن نبـود پاییــز

                                 قــــرارمان ایـن نبـــود که

                                                                دیــــــــ ــــر بیــای!

مـــی دانـی چنــد برگـــــ دلتنگـــت بــودم ؟!

                    مــی دانی چنــد بـــاران در انتظـــــــ ـــــــارت گـریستــم؟!

کجــایی بانــو ؟!

                    کجــایی که بنگــری چقــــــــــدر

                                                                ت ن هـــ ای م ؟!

دلـــــــم

          گرفتــه اسـت پاییــز

                                        و هــوای ابــــری ِ تنهـــایی

                        مـدت هــــاست راه نفـــــــــــس هایم را گرفتـــه اسـت

بغـــ ـــض کــرده ام

                    همچــو بـــاران

                                         در گلــوی ِ خاطـــره ها

افتـــاده ام

                  همچــو برگـــی

                                از آغـــــــــــوش ِ شاخســـاران

بیــا بانــو ...

                                 بیـــــــــــا ...

تـــــ ــــو که می آیــی

                     تمــام دردهــــایم را می پیچـــم میـان پـــوششی از بـرگ

و می گــذارم میـان دســـت هایت

                                    تا بسپــــاریشان به بــــادها

تــــ ـــو که می آیــی

                سمفـــونی ِ بـــاد و بــاران

                                         و رقــ ـــص ِ برگــــ ها

                                                                  مَستــــــم می کنـد

 تــــو که نیستــی دَردهــــایم چقـــــ ـــــ ـــــــدر دَرد دارنــد

بیـــا بانـــو ...

                  مــن خیلـــــــی وقــت اسـت

                                                  بـــارانی ام را پوشیــــــــــده ام

و در ابتــداری ِ کوچــه ی مهـــر

                      در انتظــــارت ایستـــاده ام

بیـا دسـت در دسـت ِ دلتنگـــی هامان

                         و پـا به پـای ِ بــــی قـــــراری هامان

                                                            جــــاده را قـــدم زنیــم

 

مـــی دانی پاییـــز ؟!

                      به گُمـــانم  رازی سـت

                                     در آغـــاز ِ تــــ ــو و تولــد ِ ایـن جـــ ـــاده

که مـن تمـــام ِ

                                 زمستــان و بهــار و تابستــان را درد کشیـــدم

تـــــــــــا او را

              جـــاده ی احســـاس را

پاییــز به دنیــا آوردم

                             و آغـــازش را با آغــاز تــــو پیـــ ـــ ـ ـــوند دَهَـم

جـــاده ی ِ احســاس یادگـــار ِ روزهـــایی ست پاییـــزی

که اینکــــــــ ...

                      امــــــــروز

                                    زیــر ِ اولیــن طلــــــــوع ِ زیبـای ِ پاییـــزی

          پنـج سالـــه گی اش را

در کنـار مسافـــران ِ مهربــان و هـم دلان ِ پاییــزی اش جشــــن می گیــرم

 

راستـی پاییــز؟!

                یــــادت هسـت سـال پیـش انتظــــار ِ رفتنــَت را می کشیـدم؟!

یــادت هسـت دلـــت را شکستـــم ؟!

                                            مـــرا ببخــش ...

حــال ِ دلـــت را نفهمیـــدم

                                   امــا دیگـر خیلــی خــوب

                    غــم را از چهـــره ی ِ زرد و پریشــانت حــــــس می کنــم

امســال

             حــال ِ دلـــــ ـــم خـوب نیسـت

                                   راستـش را بخواهــی اصـلا خــــــوب نیسـت

امـــا ...

          تــ ــــو دیگـر زود نــــرو ...

                                                آرام قـــدم بـَردار

بگـذار ساعتــی بیشتــر با تـــ ـــو باشـم

                                         بگـذار دَردهـــــــایم را

                                                     لا به لای ِ برگـــــــــــــ هایت

و اشکــــــــــ هایم را

                 میـان ِ بـــاران های ِ پاییـــزی ات

                                                               پنهـــــــــــــان کنـــم

چـرا که مــــــــــــــ ــــن دیگـر خــود ِ پاییـــــــزم

                  پاییـــزی زَرد

                                             در روزهـــــای ِ زرد

بیــا بانـــو ...

                         بیـا و بـاز با لحــن برگـــــــــ ها و لهجـــه ی بـــاران

با مـــ ـــن حــرف بـزن

                                که خشکیــــــــــده اسـت درخـــت ِ احســاســاتم

 

 

یکــــ بـار ِ دیگـر

                         بوســــه ای می زنـم

                                                  بـَر سـَر انگشـــت ِ احســـاستان

که سالــی دیگــر را

                      ایـن چنیـن مهربـــانانه

                                         قـــدم بر جـــاده ی احســاسم گذاشتیـــد

و لحظــه های ِ پاییـــزی ام را

                                      از نـَم نـَم احســــاستان خیــــ ـــس کردیــد

 

 



فاطیمـا نوشـت : دل نوشتــه ای از خــودم



نوشته شده در 1 مهر 93 ساعت 01:00 توسط فاطیمـا مسافر احساس | |

Design By : Pichak