دلـم گرفتــه...دلــم عجیــب گرفتــه...خیــال خـواب نــدارم

جــاده احــساس : به سراغ من اگر می آیید نرم و آهسته بیایید مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهایی من

از انتهـــای ِ کوچـه های ِ شهریــور

                         پادشاهــی با تَـن پـــوشی از بـــرگ های ِ زرد و نارنجــی می آیــد

بــویش را حــس می کنـی ؟!

                               صــــدای ِ گــــام هایش را می شنـــوی ؟!

چه طنــــازانه می رقصـــــد

              چه دلبــــرانه نزدیــک می شــود

                                   چه خرامــان خرامــان راه مــــی رود

                                                                  و چه مستــــانه عشــوه می کنــد

آری ... پــــاییز را می گویـم

                                          همان پادشــاه ِ فصـــــــــــل ها

فصلــی که تــــو را با دنیــایی از احســـــــــاس

                                                   میـان ِ جــــــاده ی ِ زندگــی ام به دنیــا آوردَم

پیـــــونـدت دادم با مهـــر

مهــری که از خیـابـــان های پاییــــز می گــذرد

                                                     و تـو شدی جــاده ی احســاسم

امســال هـم همچــون ســــال های پیـش

                                    سالگــرد ِ تولـــدت را با آغــاز پاییـــز جشـــن می گیـــرم

مـن و پاییــز

جشنـــــواره ای از رنگــــــــــ به پـا خواهیــــم کـرد

                                        و سـه مـاه عاشقــی را از نــو زندگــی خواهـــیم کـرد

مــن پَــر از شهـــوت ِ پاییـــزم ...

                       بـرای هـم آغـــوش ی با برگـــــــــــــ ها

برای عشـــــق بــازی با بــــاران

                                         بـرای بــوسه بــَر قلـــــــم

                               و عطــر گیســــوانی که لا به لای ِ دفتــر شعـــرم می پیچــــد

آه ...

امــروز ایـن قلـــــــــــــم چه دلبــــرانه بَـر روی کاغــذ می رقصــــد

                                                                 و چه فریبـــا وار دلبــری می کنـد

بگـذار امــروز را با لحــن پاییــز

                                 و لهجــه ی ِ بــاران

                                                       بـرای دل بنویســـم

چه حـس قشنگــی ست

                      وقتــی عاشقـــانه می نویســی

                                              و عاشقـــانه هایت با بــاران پیـــــــوند می خـورد

با قلــموی ِ احســاسم

                   بـَر تــار و پــود پاییــز رنـگ ِ عـــاشقی می زنـم

پاییــزی می کِشــم رنگــارنـــگ

                      کوچــه باغــی بــــــــی انتهــا

                                                          نَـَم نَـَم بـــــاران

و دستـــی که تا انتهــای کوچــه بــاغ ِ زندگــی دستـــانم را رَهــــــــــــــــــــــــــــا نکنـد

سنــگ فرشــی می کشــم از جنــس ِ بــرگ

برگــــــ هایی که صــدای ِ خـش خـش ِ شان

                                  زیبــاترین سمفـــــــونی گـوش خـراش پاییـــز را بنـــــوازد

غروبــــی می کشــم نارنجـــی

                 نارنجــی ای که دلتنگـــــم نکنـد

                                که شــب های ِ کــش دار و طولانــــی اش خستــــه ام نکنــد

مــــن پاییــزی می کشــم

                 که بــاد و بـــــاران َ ش

                                    ابـــر و آسمـــان َ ش

                                                 طلــــوع و غـــــروب َ ش

قـــــــــــــدم زدن های عاشقــــانه اش

                                             مـرا یـاد ِ هیـــــــــــچ خاطــره ی خیســـی نینـــدازد

پاییـــزی که جـای خــالی ِ هیــچ " تــویی"

                                               دلتنگـــــــش نکنـد

                                                                پاییــزی که فقــط عاشقــــانه باشـد

مـن در ایـن پاییــز دلــــی را می کشــم

                               که خــدا از آن رد شــده باشـد

تا از خــــاک قـــــدم هایش تیمــــم کنـم

                         برای نوشتــن عاشقــــانه هایی که

در فصـــل جدیــدی از جـــــــاده ی احســـــــاس خلــــق خواهــد شــد





فاطیمـا نوشـت : دل نوشتـه ای ازخــودم

نوشته شده در 1 مهر 92 ساعت 01:05 توسط فاطیمـا مسافر احسـاس | |

Design By : Pichak