دلـم گرفتــه...دلــم عجیــب گرفتــه...خیــال خـواب نــدارم

جاده احساس : به سراغ من اگر می آیید نرم و آهسته بیایید مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهایی من

...ثابت...

سلام مســافر ِ جــاده ی احســاسم

قبل از اینکه کامنتی بزاری اول نوشتـــه های ِ کنار وبلاگم رو بخون

اینجا قوانین و مقرراتی داره که رعـایت نکنی نه کامنتت تایید میشه و نه جواب داده میشه

اون دسته از دوستانی هم که وبلاگ ندارن اگه میان و برای بنده کامنت خصوصی میزارن

لطف کنن یه کامنت عمومی هم بزارن تا من بتونم پاسخگوشون باشم

چون امکان پاسخگویی به کامنت خصوصی نیست

مهرتان را سپاس



[ 1 مهر 88 ] [ 00:00 ] [ فاطیما ] [ ...() ]

.......

خانوم هستی و آقای بنده آسمان

لطف کنید کامنت عمومی بزارید که من بتونم جوابتونو بدم

لطفا دقت کنید به متنی که توو پست ثابت نوشتم!

خانوم هستی من چی رو باید ببخشم عزیزم؟؟؟ کامنتی نیومده برام

لطفا دوباره بنویس و عمومی بزار برام

ممنونم عزیزان




سلام دوستای گلم

یه خواهش دارم از اون عزیزای ِ دلی که عضو ثابت اینجا هستن و وب نـــدارن

لطفا آدرس ِ ایمیلتون رو برام توو خصوصی بزارید

یه کار واجب دارم که توو زمان مشخصش بهتون میگم

( غزل-سارا-طاهره-پانیذ-عادله-یلدا-آرش کویری-یاسمن-الی- و...)

از دوستای گلی هم که آدرسشونو برام گذاشتن بینهایت ممنونم




****

اینم آخرین کار ِ مرتضی پاشایی عزیز

چقدر دلم برای ِ صداش تنگــــــــــــــــــ شد

سرت رو بر نگردوندی ببینی داره دنیـــا سرم آوار میشه

چقدر این صحنه ی تاریک رفتن داره توو زندگیم تکـــــرار میشه

 

روحت شاد صدای ماندگار ِ روزهای ِ تلخ و شیرینم

ما هم دوستت داریم تا ابــــــــــد



[ 2 آذر 93 ] [ 14:04 ] [ فاطیما ] [ ...() ]

حال ِ دل ِ پاییزی ِ من




دلــــ ـــم گرفتــه

                        دلـــــــــــــم عجیـــب گرفتــــــ ـــــــــه

و هیــچ چیــز

                   نه ایـن دقــــایق نـــــارنجی

                                             و نه بـــارش ایـن اندکــــــــــ بـــاران پــاییـزی

حــــال دلــ ـــــ ــ ــ ــم را خــوب نمی کنــد

اینجــا هــــــ ــــــ ـــــوایش سنگیــن است

                                            نفســــــم بنــد آمـــده

                                                              قلبـــــم تیــر می کشـــــــــــــــد

پــُر از بغضـــــــم

                      پــُر از آشـــــــ ــــــوب

                                   پــُر از التهــابی خمــــ ــــوش

حـال مــرا

                 نه تــــــ ــــــــو می دانـی

                                           نه مــردم ایـن آبـــادی

حــال مــرا

             آسمــــــانی می دانـــد که

                                     مـــــــــــدت هاست چشــم انتظـــــار بــاران اسـت

و زمینــــی که

                                      دلتنگــــــــــــ قــدم هـای ِ بــارانی ِ عــــابرانش اسـت

یــا رب ...!

شکستــــــــه اسـت بــال احســـاسم

                         خمیـــــــــــده اسـت کـــوی ِ شــــانه هایم

پریشـــــانم

                    سـَر دَر گــُم

                                       گیـــــــج

                                                         خستـــــــــه

اسیـــــــــــــــرم ...

                        میـــان ِ مـــرداب ِ تنهـــایی و عشـــ ــــق

                                                                          مــــَـــــــدَدی کـن ....

تــو را به عاشقـــــانگی ِ پــــاییز

                                  تــو را به زردی ِ چهــــره اش

                                                        تــو را به ســــُرخی ِ گــــــونه هایش

تــو را به نــــارنجی ِ گیســــوانش

                          تــو را به رقــــ ـــــص ِ بـرگ هایش

                                                         تــو را به کـــــوچه های بــُن بســت

                        تــو را به قـــدم های ِعـــابران تنهــا

                                                         فکــری به حــال ِ دلـــم کــن

زمیـــن و آسمـــان

                         خستــــــ ـــــــــــــــــــــــــــــــــه

کوچــــه ها

                         بـــــــــی قــرار

خیــابـان ها

                  دلتنگــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

مــن و ابــرها

                    در حســـــــــــرت

                                                   و پـــــــــــاییز

                                                                             بـــــــی بـــاران ...

ببــاران بــــــــارانت را

                      پیمــــــانه ی ِ آرزوهـامان را پــُر کـن

                                                          مـَستمــــان کـن از عطـــر ِ بـــاران

تــَر کـن کـــوچه بــاغ ها را

                          خیـــــــــس کـن قــــدم هامان را

بگــذار در بــَزم  پــــاییز مستـــــانه پــای کوبیـــم

و نـــارنجی برگــــــــــــــ هایش را

                                            با نـَم نـَم بـــارانت بـِرقصـــ ـــــــــــــــــــ ـــــانیم

بگــذار ایـن پــــاییز

                                                    مرگـــــــــــ ِ تمــام ِ درد هــایمان باشــد

بگــذار اگـر قــــ ـرار اسـت عشقــی بیــاید

                                                   امـــروز بیــاید

اینجــا بیــاید

                           در دل ِ ایـن لحظـــه های ِ پـــاییزی

و شاهدان َ ش برگ هایی باشند که به این " من ِ " مــُرده

                                                                    حسـی دوبــ ـــاره ببخشنـد

بگــذار زیـر قطــره های بـــاران

                        خاطـــره ها خیـــــــ ـــس شونــد

                                                                پاکــــــــــــــــــــــــــــــــ شَوَنـد

چشـــم ها بگرینـــد

                     و ایــن مـــ ـــــــن

                                      با تمــام دَردهـــایش

                                      خالــی شـَوَد از بغـــــــ ـــــ ــــ ـــــــض های پــاییزی

تــو که می دانــی...

                         اگـــر بــــــاران نبــارد

نه مــــــن آرام می شــَوَم

                                 نه ایـن فصـــل زیبــا

                                                              و نه پـــــــــاییز عاشقــــــــــانه

 

 

 

فاطیمـا نوشت : دل نوشتـه ای از خــودم




طبقه بندی: دل نـوشتـه هـای فـاطیمـا،
[ 3 آبان 93 ] [ 16:20 ] [ فاطیما ] [ مسافر احساس() ]

آغاز پاییز در کنار پنجمین ساگرد جاده احساس




قـــــــرارمان ایـن نبـود پاییــز

                                 قــــرارمان ایـن نبـــود که

                                                                دیــــــــ ــــر بیــای!

مـــی دانـی چنــد برگـــــ دلتنگـــت بــودم ؟!

                    مــی دانی چنــد بـــاران در انتظـــــــ ـــــــارت گـریستــم؟!

کجــایی بانــو ؟!

                    کجــایی که بنگــری چقــــــــــدر

                                                                ت ن هـــ ای م ؟!

دلـــــــم

          گرفتــه اسـت پاییــز

                                        و هــوای ابــــری ِ تنهـــایی

                        مـدت هــــاست راه نفـــــــــــس هایم را گرفتـــه اسـت

بغـــ ـــض کــرده ام

                    همچــو بـــاران

                                         در گلــوی ِ خاطـــره ها

افتـــاده ام

                  همچــو برگـــی

                                از آغـــــــــــوش ِ شاخســـاران

بیــا بانــو ...

                                 بیـــــــــــا ...

تـــــ ــــو که می آیــی

                     تمــام دردهــــایم را می پیچـــم میـان پـــوششی از بـرگ

و می گــذارم میـان دســـت هایت

                                    تا بسپــــاریشان به بــــادها

تــــ ـــو که می آیــی

                سمفـــونی ِ بـــاد و بــاران

                                         و رقــ ـــص ِ برگــــ ها

                                                                  مَستــــــم می کنـد

 تــــو که نیستــی دَردهــــایم چقـــــ ـــــ ـــــــدر دَرد دارنــد

بیـــا بانـــو ...

                  مــن خیلـــــــی وقــت اسـت

                                                  بـــارانی ام را پوشیــــــــــده ام

و در ابتــداری ِ کوچــه ی مهـــر

                      در انتظــــارت ایستـــاده ام

بیـا دسـت در دسـت ِ دلتنگـــی هامان

                         و پـا به پـای ِ بــــی قـــــراری هامان

                                                            جــــاده را قـــدم زنیــم

 

مـــی دانی پاییـــز ؟!

                      به گُمـــانم  رازی سـت

                                     در آغـــاز ِ تــــ ــو و تولــد ِ ایـن جـــ ـــاده

که مـن تمـــام ِ

                                 زمستــان و بهــار و تابستــان را درد کشیـــدم

تـــــــــــا او را

              جـــاده ی احســـاس را

پاییــز به دنیــا آوردم

                             و آغـــازش را با آغــاز تــــو پیـــ ـــ ـ ـــوند دَهَـم

جـــاده ی ِ احســاس یادگـــار ِ روزهـــایی ست پاییـــزی

که اینکــــــــ ...

                      امــــــــروز

                                    زیــر ِ اولیــن طلــــــــوع ِ زیبـای ِ پاییـــزی

          پنـج سالـــه گی اش را

در کنـار مسافـــران ِ مهربــان و هـم دلان ِ پاییــزی اش جشــــن می گیــرم

 

راستـی پاییــز؟!

                یــــادت هسـت سـال پیـش انتظــــار ِ رفتنــَت را می کشیـدم؟!

یــادت هسـت دلـــت را شکستـــم ؟!

                                            مـــرا ببخــش ...

حــال ِ دلـــت را نفهمیـــدم

                                   امــا دیگـر خیلــی خــوب

                    غــم را از چهـــره ی ِ زرد و پریشــانت حــــــس می کنــم

امســال

             حــال ِ دلـــــ ـــم خـوب نیسـت

                                   راستـش را بخواهــی اصـلا خــــــوب نیسـت

امـــا ...

          تــ ــــو دیگـر زود نــــرو ...

                                                آرام قـــدم بـَردار

بگـذار ساعتــی بیشتــر با تـــ ـــو باشـم

                                         بگـذار دَردهـــــــایم را

                                                     لا به لای ِ برگـــــــــــــ هایت

و اشکــــــــــ هایم را

                 میـان ِ بـــاران های ِ پاییـــزی ات

                                                               پنهـــــــــــــان کنـــم

چـرا که مــــــــــــــ ــــن دیگـر خــود ِ پاییـــــــزم

                  پاییـــزی زَرد

                                             در روزهـــــای ِ زرد

بیــا بانـــو ...

                         بیـا و بـاز با لحــن برگـــــــــ ها و لهجـــه ی بـــاران

با مـــ ـــن حــرف بـزن

                                که خشکیــــــــــده اسـت درخـــت ِ احســاســاتم

 

 

یکــــ بـار ِ دیگـر

                         بوســــه ای می زنـم

                                                  بـَر سـَر انگشـــت ِ احســـاستان

که سالــی دیگــر را

                      ایـن چنیـن مهربـــانانه

                                         قـــدم بر جـــاده ی احســاسم گذاشتیـــد

و لحظــه های ِ پاییـــزی ام را

                                      از نـَم نـَم احســــاستان خیــــ ـــس کردیــد

 

 



فاطیمـا نوشـت : دل نوشتــه ای از خــودم






طبقه بندی: دل نـوشتـه هـای فـاطیمـا،
[ 1 مهر 93 ] [ 01:00 ] [ فاطیما ] [ مسافر احساس() ]

عاشقانه ی یک عصر ِ تابستانی




قـــــ ـــرارمـان

                فصــــل ِ خــــوشه چینـــی ِ انگــــ ـــــورها

                                                            عصــــر ِ یک روز تــــابستانی

راس ِ دلتنگــی غـــ ــــــــــــروب

                                      و بـــی قــراری ِ کـــوچه بــاغ ها

آنجـا که شقــــایق ها ســــُرخ می کننـد

                                             فــــــرش ِ قــــدم گـاه ها را

                           و آسمــان نــــارنجی می کنـد صحنــــه ی ِ دلتنگـــــی ها را

زمینـــی سبــــز

                   آسمـــانی  نیلــــی

بلبـلانـی که نغمـــــــه ی عشـــــ ـــــق می سـُراینـد

                                 و پـــــــــروانه هایی که گِــرد ِ رازقــی ها می چــــرنـد

و آفتـــابی که نگاهـــَش

                                              دل ِ آفتــــــــــــــاب گـردان ها را می بـَـــرد

یکـــــــــ تـــو کنـار ِ مــــردانگی هایش

                                                            و مـــ ــــن ....

با صـــــــدای ِ گـــام هایی که

                      طنــــازانه در کوهســـاران می پیچـــد

                                                       چه جمــع خلــــــوت ِ شلـــوغی !!!

گیســــوانم را به دســت بــاد می سپــارم

                                                       چشمـــانم را به نگــاه ِ نـــرگس ها

می نــــوشم از مـــِی ِ انگـــــــــــــــورها

مســــ ـــت می شــوم

                         پـُر از شهــــــــــوت ِ شهریــور

                                                          داغ تـر از هــر ظهــر تـــابستان

می پیچــــــم بـَر پیچکــــــــــ های ِ تنـش

              بـی حجـــاب

                                بـی نقـــــاب

                                         بـی هیــچ تــَن پــوشی که مـرا از او دور کنـــد

با چشـــم های ِ وحشــی ام

                                   اسیـــر می کنــــــــــــــــــم چشـــم های خُمـــارش را

دلبــــرانه

                   دیــــــ ـــــوانه اش می کنـم

                                         به جنـــــون می کشـــانم مردانگـــــی هایش را

بـی تــاب می کنـم وحشـــی ِ لــب هایش را

                                              مســت َ ش می کنـم از عطــر نفــــس هایم

در ازدحــــــام ِ عشـــق و بــــوسه

                                     چنـان گــم َ ش می کنـم

که جـــزء در آغـــــ ـــــــوش مـن

                                       از میـان هیــچ آغــــوشی پیـــــــــــــــ ـــدا نشـود

مـن فریبـــا وار بـَر تـــار های ِ تـَنـَش

زیبــاترین سمفــــــــونی ِ آغــوش و بـــوسه را چنـان می نـــ ــــ ــــ ـــ ـــــ ــــوازم

و چنـان زیـر سقـف خـــدا

                             از نـَم نـَم احســـاس خیــس َش می کنـم

که " تــــو " از اینکـه جــای او نیستـی

                                 روزی هـــــزاران بـار بـَر خـودت لعنـــت فرستـی

و " مـــن " چنـان آرام

                       و " خـــــدا " چنـان خـــُرسنـد

                                                 که پـای ِتوکــل و عهـــد هــم ایستــــادیم

آن روز

         هـــر وقــت که می خواهـــــــ ــــــــد باشـد

                                                                             بـــــــــ ا شــــَ د

 

 

 

فاطیما نوشت : دل نوشته ای از خودم






طبقه بندی: دل نـوشتـه هـای فـاطیمـا،
[ 3 شهریور 93 ] [ 05:42 ] [ فاطیما ] [ مسافر احساس() ]

تب ِ بی حوصله گی های من





از آسمـــــ ـــــــان ِ دل

                        واژه هــــا نمی بـارنــــــــــــــد

                                              حــ ـــس ِ شعـــر گفتــن نمی آیـــــد

دُرســت مثـل بــــاران

                          در تابستــان

مثــل نسیـــــــ ــــم

                      بَـر صـــــــورت ِ مــُـــــ ـــــرداد

مثــل مـــ ــن

                 در تـــــــ ــــــــراژدی ِ ایـن زندگــی

                                    مثــل گذرانـــدن ِ ثـــانیه ها در بعضــی روزهـــا

روزهــایی هســت که

نمی تـــوان در مــوردشان با کســی سخــن گفــت

                                                       نه که رازی در میـــان باشــد !

نــــه...

از روزهــــایی می گویــم که نمی دانــــــــ ـــــــــ ـــــــــــــــی دَردَت چیســـت

بـــی قـــ ــــراری

                       خستـــــ ـــــه ای

                                           بــــی حوصلـــ ــــه ای

بـرای چه کسـی ؟! از چه چیـزی ؟! چـــرا؟!

                                                   نمی دانـــی....

دلـــت می خــــــواد

                             تــ ـــو را به حـــال ِ دل ِ خستــــــه ات رهـــ ــــا کننــد

پـُر از ابهــــامی پــُر از انکـــار

                                          از جمــــــع گریــــزان

از تنهــــایی خستـــــه

                       از زندگــــی خستــــه

                                               از خستگـــــــــــــی ها خستـــ ـــ ـــ ــه

آنهــایی را که دوستشـــان می داشتـــی

                                           و بــاید مــــی بودنــد

چه با بــــــــــــــی وفـــ ـایی و خیـــانت

                                          چه از روی عشـــــق

و چه به رســم ِ قسمـــت و تقدیـــــ ـــر

                                              رفتنــــ ــــــ ــــــ ــــ ــــــ ــــ ـــــ ـــ ـــــد

امــا تـــ ــو مــــانـده ای

                            چیـــزی بـرای تــــــ ـــــو تمــــــــــــــــــــــام نمی شــود

پــای تــو تا اَبــ ــــــد گیــر اسـت

                          " مـا " شریکـــــــــ جـــُرم ِ یکــــــــــ مُشـت خاطـــره ایم

خاطــراتی که دســت از سـَر ِ لحظـــه هامان بَــر نمی دارنــــــــــــــــــــــــــــــــد

ســوار بـَر اسـب ِ سیـاه ِ خاطــره ها

                                می گــــذری از آن روزهـــا

روزهـــایی که

                  با نگاهــــی شقـــــــــــــــــــایق ِ گـــونه هایت ســُـــــرخ می شـد

روزهـــایی که

با دســـت هایی قلـــــــــب ِ تیمـــارت جــان می گــــرفت

روزهـــایی که

                 با بـوســــــــــه ای لــب های ِ تشنــه ات

                                                                        مســـت می شــد

                                         و با آغــــوشی التهـــاب ِ لحظـــه هایت آرام

امــا اینکــــــــــ ....

                در مــــردادی ترین روز ِ این تابستـــان

                                                    هیـــچ چیــز ارضـــــایت نمی کنــد

حتـی تکـــ ـــ ـــ ـــ ـــرار ِ دوبــاره ی آن روزهـــا ...

انگـار دیگــر هیــچ اتفـــاق ِ عاشقــــــــــــــــــانه ای از چشــم هایت نمی افتـــد

دیگـر کسـی دلــت را نمی لرزانـــد

                            دیگـر دوستــت دارم های کسـی

                                                   تـــو را به جنـــــــــون نمی کشانــد

نه که او بــَــــــد باشــد....نـــه....

                   تــو دیگــر آن "مــن ِ احسـاسی ِ " ســـابق نیستــی

و چه دَردی ست

              ایـن گونــه دوســت داشتــه شـدن

                        بـرای ِ " مـــن " ی که دیگــر احسـاسش

                                               احســـاس ِ گذشتــه نخواهـــــــــد بــود

و چـه انــدازه دردناکـــــ اسـت

                     ایـن گــونه اَدای ِ عاشقــی کــردن

                                                            ایـن گونــه زندگـــی کـردن

با کســی که نمی تـــوانی آن گونــه که مـــی بــاید دوستــــــــــــــــــــش بــداری

آه ...

                چه وجـه اشتــــراکی داریـم

                              مـــــــن و ایـن تابستـــان !!!

او در پــی ِ بارانـی که تــازه کند هـــــــوای ِ شرجـــی اش را

و مــن در پــی ِ بــارانی از آرامــش

                                که تـازه کنــم هـــوای ِ بـــی حوصلــــه گـی هایم را

بــــارانی که

درمــــان ِ دَرد ِ بــی دَرمــــانم باشـد

                     در روزهـــایی که هــر روز از احســاسم کــــــــــم می شــود

 

 

 

فاطیمـا نوشـت : دل نوشتــه ای از خــودم






طبقه بندی: دل نـوشتـه هـای فـاطیمـا،
[ 11 مرداد 93 ] [ 14:40 ] [ فاطیما ] [ مسافر احساس() ]

خدایـا حواست هست ؟!




به یــــــ ــــاد دارم َ ش

                                    شـب  بـــود

                                                    آسمـــ ـان تاریکـــــــــــــــــــــــــــــ

ستــــاره ها خامـــوش

                            مــ ــاه نیمــــــــــه

                                                مهتــاب غــرق در عشــــــــــــق بـازی

و دسـت ها به قصــد ِ استجـــابت ِ دعــا

                                      رو به ســـوی ِ آسمـــانت تا بـی کـــران ها بـالا

چشـــم ها را بستـــم

                       مــــــرور کـردم گذشتــه ها را

                                                           رفتــن ها و برگشتـــن ها را

رهــــا کردم دو دلـــی ها را

                          شــک ها و تردیـــــد ها را

                                               زیــر پـا گذاشتـــم قلـــب ِ زخمـــی ام را

نه مــن زلیخـــــا بــودم

                               و نه او یــوسُف

امـا بــی شکــــــــ اگـر ایـن عشــ ـــــق  مقصـــدی داشـت

                                                مـن از ایـــوب هـم صبــــور تَر بــودم

نشـــــــــــد

                 نخواستــــــی

                                  اصـــرار نکــردم

تـــو که نخواهــی آسمــان هـم به زمیــن بیــاید

                                                      نمی شــــــــــــــــــــــــــــــــــــــود

غـــرق بـودم در نالـــــــــــه های ِ شبــــانه ام

                                         که نـــازل کردی آغــــــ ـــــــــوشت را برایــم

اشـک ها چــون دانـــه های ِ از هــم گسستـــه ی ِتسبیــــح

                                                 از روی ِ گــــونه هایم سُــر خوردنـــد

آنجـا بـود که با تـــو عهـــــد بستــم

                                        آنجـا بـود که قـــول دادی تنهــــایم مگــذاری

اینکـــــــــــ ...

یکــــ ســـال است از آن شـب می گــذرد

                                                     و مـــ ــن...

ایمــــــــــــان آوردم به نخواستــن هایت

                                         امـ ـــا هنـــوز حــال دلـــــ ـــم خــوب نیسـت

خدایــا تــو یــادت هسـت ؟!

                        به یــاد می آوری عهـــد بستــن مان را پــای آن عشـــق؟!

حــواست هسـت

                 لحظـــه هایم چقــدر دَرد می کننــد؟!

حــواست هسـت امــروز چه تنهــا و چه در جمـــع

                                                           هستــــم امــــ ــــا نیستـــم؟!

گویــی روحــــ ـــم دیگـر با مـن نیســت!

                               مـــــی رود آنجـا که می خواهــــد

جــایی آرام

                      بــــی صــدا

                                             بــی هیاهـــــــــــــــــو

                         بـــی عطــر هیـچ خاطـــره ای که مشامــَش را تلــــخ کنـد

خدایــــــــا ؟!

                 حــواست هسـت به روزهــایم؟!

حــواست هسـت که نمی دانــم دَردم چیســت؟!

حــواست هسـت که لحظـه شمــاری می کنــم که بگذرنــد این روزهــای تلـخ ؟!

حــواست هسـت

                   یکــــ ســال گذشــت و تـــو ....!!!

دلــم شـــور می زنـد

                       برای ِ سکـــــــــــــــوت سَــــرد ِ آینــده

برای ِ کویــر ِ زرد ِ ایــن دل

                    که دیگر نه شقایقی در آن خواهد رویید

                                                      و نه آسمان َ ش آبی خواهد بود

دلــم شـــور می زنـد

                     برای ِ روزهـــایی که خورشیــــد َ ش

                                              عـــاشق می کـرد آفتـــاب گــردان ها را

و شــب هایی که مـــاه َ ش

                              بــی قــرار می کـرد حــس ِ شهــــوت ِ شـب بـــوها را

دلــم شـــور می زنـد

                     برای مرگ ِ سـَرسبــزی ِ عشــ ـــق

دلــم شـــور می زنـد

                           شـــورِ احســاسی را که شــاید دیگــر تکـــ ـــرار نشـود

خستــــ ــه ام

بـَس که نگــاه ِ خستـــــ ـــــه ام را به راهــی دوختــم

                                             که کسـی خیـــال آمــــدن از آن را نـدارد

مـــدت هاست که مســت ِ مــی ِ تنهـــــایی شــده ام

گـــویی ایـن مستــی و سـَر درد هـــای ِ مـُداومــَش

                                                           خیــال نـدارد از سَــرَم بـِپـَرَد

می تـــــرسم ...

                                     می ترســـــــم کافـــر شــَوَم به عشــــ ـــــق ....

مـن پــای ِ عهـــدم مانــدم

                                     اینکـــــــــــ نـــوبت تـــوست

                      مگُــذار تقــــــــــویم ِ روزهـــای ِ جــوانی ام بــی بهــار مـاند

مگــُذار ....

 

 

 

فاطیمـا نوشـت : دل نوشتــه ای از خــودم






طبقه بندی: دل نـوشتـه هـای فـاطیمـا،
[ 25 تیر 93 ] [ 15:14 ] [ فاطیما ] [ مسافر احساس() ]

دلم یک اتفاق خوب می خواهد




دلــــــ ــــــم ...

                     یکــــ احســــاس ِ تــازه می خـــواد

                                                               یکـــــ حـــس ِ شاعـــــرانه

یکــــــــــ اتفــــاق خــوب

                                         که بیــاید و بیـوفتــــد وسـط زندگــــ ـــی ِ مـن

آری ... همیــن جـا

                       حــــــوالـی ِ بـــی حوصلــــــــــــــــــــه گی های ِ روزانـــــه ام

کنـج به کنـج ِ درد هـــای ِ شبــــــانه ام

                       کنـار ِ پرچیــن ِ چشـــم های ِ بـــارانی ام

                                                              وســط ِ زخــم های ِ دلـــ ــم

آنجـا که زندگــی را چنـد گاهـی ست که

                                          زندگـــی نمی کنـــم ...

آنجــا که دل

                  یکـــــــــ غــزل نـــاز اسـت

                                                    و یکـــــــ مثنـــــــــوی پــُر از نیـــاز

احســـــاسی که مـرا حــالی به حــالی کنــد

                                     دوســت داشتنــی که هـــــوای ِ نفـــس هایم شـود

" تـــــــو " یی بـرای یک " مـــــــــــن "

                     " تــو" یی که به قصـــــد ِ آمــــدن بیــاد

                                                                 بیـــاید و نــــــ ـــ ـــــرود

" تو " یی که

            با آتـش بوسـه هایش خاطـرات ِ تلخـــم را بســـوزاند

و با گرمـــای ِ آغــوشش به دلتنگــــ ـــ ــــ ــــ ـــ ــــ ــــ ــ ــــی هایم  پـایـان دهــد

" تـــ ـــو " یی که

دســـــــ ـــــــــــت های ِ عـــاشقش را

                         به ســـــــــــوی ِ نیـــازهایم دراز کنــد

                                       و مــرا از بـــرزخ ایـن تنهـــایی بیـــرون کشــد

" تــــ ــو " یی که

                      با تقـــــــــــویم چشــــم های ِ خمـــارش

                                                       صفحــــه های ِ تـَنـم را ورق زنـد

و خاطــره سـاز ِ هــم آغـــوشی های ِ عاشقـــانه ای شـود

" تــــ ــو " یی که

لـب بــَر لبــم بگـذارد و مـرا تا جنـــــ ـــــــــ ـــــون ِ دیوانگـــی ِ یـک رویــا ببــرد

" تـــ ــو " یی که

                             هـــــَر شــب

در لالــه ی سـرخ گــــوش هایم ازدشـت ها نجــوا کنـد

از نمــاز شـب ِ شـب بـــوها به قصــد قربـــــت ِ مـــــاه

                                                   و عشـــق بــازی ِ پروانــــــــه با گــل

تا اذان ِ دلتنگــــــــی هایش

                                رو به افـــق ِ چشمـــانم

که قــد قامَـــت َ العشـــ ــــــق می دهــدَ ش به ســـــــــــــــــــــوی ِ احســـاس هایم

"تــــ ـــو " یی که

                 شبیــــــــــه ِ کسـی نبـــاشد

                                   خــــــــــــــــــــ ــــودش باشــد

                                              مــَردی عــاشق ... آرام ... آسمـانی

" تـــ ــو "یی که

                     نیلوفــــری شـود آبــی

                                        در مـــــــــــــــــــــــــــــــ ــــرداب ِ ایـن تنهــایی

آفتـــابی شــود نـــــــ ــــــورانی

                                     در غــــروب ِ این دلتنگــــ ــی

و بــــــــــــــارانی شــود زلال

                              بــَر نــِی زارهـــــــــــــــــــــای ِ ایـن تــن ِ خستــــــ ـــــه

مــــ ــن ...

دلـــ ــم یکــــــ اتفــاق خـوب می خواهــــد

آن قَـــدَر خـــوب

                        که خاطـــرات سـال ها جنگیــدن و خواستــن و نرسیـــدن را

با آهنـــگ ِ صـــدای ِ مـــــردانه اش

                                  با دوســــــت داشتنــش

                                                      با جســـــ ـــــــــــــــــــــــــارت َ ش

با مانـــدنش به پـــای ِ ایـن عـشــــــ ــــق

                                              از یــاد ِ تقــــویم ِ روزگــــار ِ مـــن ببــرد

آن گونــه که گــویی

                                    عشـ ـــــــــــــ ـــــــــــــــق

همیــــن الان

                همیـــن ساعـــت

                                       همیــــــــــــــــــــن حالا

از پشــت ِ کــــوه های ِ صبـــر ِ مـن

                                              طلــــــوع کــرده اسـتــــــــــــــــــــــــــــــــ

طلــــــــــــوعی که غـــــــــ ــــروب َ ش

غــــروب ِ تمــــــــ ـــ ـــ ـــــام ِ دلتنگــــــــــــــــــــــــــــــ ـــــــــــــــــــــــــــی هاست

 

 

 

فاطیمـا نوشـت : دل نوشتــه ای از خــودم






طبقه بندی: دل نـوشتـه هـای فـاطیمـا،
[ 7 تیر 93 ] [ 11:05 ] [ فاطیما ] [ مسافر احساس() ]

نابودی ِ یک " من "





بـــاد

        چه آســان بادبادکــــــــــــــ ِ رویـــاهـایم را

                                                          با خـود بـــُــــــــــــــــــــــــــرد

بــــاران

           چه بــی محــابا سنگـــــــــــــــــ فــرش ِ

                                                     خاطـــره هایم را شـُسـت

و ایـن بهــار

                   چه بـــی رحمـــــــ ـــــــ ـــــــ ــــانه لحظــه هایم را بــارانی کـرد

دیگــر هـزار ذکــر و دعــا

                               نه می توانـــد

                               فرصـــت های ِ از دســت رفتـــــــــــه ام را برگردانــد

و نــه

ایـن " مــــن " را به مــن بـــودنش !!!

خستـــــــه ام ...

                     از حــال ِ دلــــــم

                                               از آه هــــای ِ هـر روزه ام

از نالــــه های ِ خمـــــوشم

                                از بغـــــــــــــ ـــــــــــ ــــــــــــض های ِ نشکستـــه ام

از اشکــــ هایی که گـــوشه ی چشمـم خشــک می شونــد

                                           و دیگــر بر روی ِ گونــه هایم نمی ریـزنـد

از تکــرار ِ روزهـــای ِ تکـــراری

                       از روزهــای ِ خــوبی که نمی آینـــد

                                                               از ایـن همــه بلاتکلیفـــی

سـَرگردانـــم ...

                   در ســـرابی از گذشتــه و حـــال

                                                          و آینـــده ای که مبهـــم اسـت

دلـــــــم تنگـــــــــ اسـت

                                            بـرای ِ خـــودم

                        بـرای ِ روزهــای خوشــی که بـی هیــچ دلیلـی می خندیـــدم

بـرای ِ واژه هــایی که با احسـاس مـن

                                               جـان می گرفتنـــــــــد

بـرای احســاسی که

                          قلــم می شـد در دستــانم

                                                        و می رقصیــد در دفتــر شعــرم

بـرای ِعاشقــانه هایی که می ســــرودم

و با مـــوسیقی ِ اصــوات ِ دخترانــه ام

                خـط به خطـش را با صـدای ِ بلنـــد برای ِ دلــم فریـــاد می کشیــدم

بـرای ِ بـــاورهایم

                     بــــــــــــــــاورهایی که امـروز تمــامشان نابـــــود شدنـد

بـرای ِ دلــم

                که خیلــی وقــت است که تنهـــــاست

بـرای ِ روزهــای ِ جوانـــی ام

                           که هیــچ کدامشــان آن گونــه که می خـــواستم نگـذشـت

دلـــم گرفتــه اسـت

                          از دنیــا

                                         از آدم هــا

از خیــال هایی که خیــال مـانـد

                  از رویـــاهـایی که به حقیقـــت نپیــوست

                                                      از آرزوهـــایی که بـَر بــاد رفــت

از خـــودم

               از حمـــاقت های ِ احمقـــ ـ ـــانه ام

                                              از اعتمــ ـادهایی که از دسـت رفــــــــت

از " مـن " ی که مُــرد

از ایـن " مــن " ی که بیهــوده نفـس می کشــد

                    از زیستنــی که نمی خواهـَمـَش و از مرگــی که می خواهـَمـَش

خدایــا ...!

                  مـن دیگــر بریـــده ام

                                               کـــــــم آورده ام

دیگـر نه حوصلــه ی دنیــایت را دارم

                                              نه آدم هـــایت را

                                                                و نه حتـی خــودم را ...

آدم گـریــز شــده ام

                          گوشـــه نشیـن

این روزهــا دیگـر خـودم نیستــم

دیگــر از آن دخترکـــــــــ احســاساتی چیـزی نمــانده است

                                            دنیــایت سخـــت بـَر مـن بی وفـــایی کـرد

از مـن دخترکــی ساختــه

                               ســــــَــــرد

                                                   گوشــه گیـــر

                                                                         و بـی احســــاس

پاکـــــــــــــــ بــودن و پاکـــ مــاندن

                         مهربــان بــودن و مهربــانی کــردن

صداقـــت داشتــن و وفـــادار ماندن

                                    و انسـان بــودن و انســان گــونه زندگــی کــردن

در ایـن دنیـا تـــاوان دارد

و مـن تاوانــش را با بـــی احســـاس شدنـم

                                                  با قلــب زخمــــی ام

                                                                           پــــــــَــس دادم

خدایـــا...!

                دیگـــر بـــــَــس اسـت

                                                       تمـ ـــ ــــ ـــ ـــ ــ ـــامش کــن ...

 

 

 

فاطیمـا نوشـت : دل نوشتـه ای از خــودم






طبقه بندی: دل نـوشتـه هـای فـاطیمـا،
[ 24 خرداد 93 ] [ 15:10 ] [ فاطیما ] [ مسافر احساس() ]

جایی برای ِ درد ها




بعضــی چیــزهـا

                    بعضــی دردهــــا

                                            بعضــی غــــم هـا

                                            در زندگـــی جــایی می خواهــــــــــــد

جــایی به وسـعــــــــ ــــــت ِ دریـــاهـا

                                              جــایی به پهنــــ ـــــــای ِ دشــت هـا

جــایی به انــدازه ی ِ

                       بـی کــــــ ـــــران آسمـــان هـا

                       جـایی که حجـــم ِ دلتنگــــــ ـــــی هایت را داشتــه باشـد

جـایی که بـرای ابــــــرهای ِ بــاران زای خاطــــــره ها

                                                               چَتـری داشتــه باشـد

جــایی که نـوای ِ درد و دل هــایت را بشنـــــــــــ ــــــــــــَوَد

                                                و هیــــچ نگــویـَد و آرامـــَت کنـد

جــایی که بـرای هــِق هــِق های ِ شبــــــانه ات

                 برای بُغــض های ِ گـاه و بـی گاهــَت شــانه ای داشتـه باشـد

جـایی که وقتــی کاســه ی صبــرت لبریــز شـد

                                              اضافــ ــه اش از چشمـــانت نچـِکـَد

چشمــــــــــانت را بــــــارانی نکنــد

                                          دلـــت را خـــــــ ـــــــ ــــــــ ــــون نکنـد

جــایی که بـرای حســـــــــرت هایت

                                      بـرای زخـــــــــم هایت

                                                            مرهمــــی داشتـه باشـد

جــایی که حجــــــــــم نبــودن ها را

                                  حجــم ِ جـای خالــی های زندگیــت را پــُر کنـد

جــایی که وقتــی فکــر و خیــال ها

به روح و ذهنـــت هجـــــــــوم بـرد

با شلیکــــــــــ ِ یـک معجــــزه از جنـس ِ آرامـــــــــــــــــش نـــابودشان کنـد

جـایی که جـایی بـرای ِ

                         داغ ِ از دسـت دادن ها

خــون بهــای ِ تنهــــــــــــــا شــدن ها و بـی کــس مـــاندن ها داشتــه باشـد

آخـر مگــر دل مـــ ــن چقــدر جـــا دارد ؟!

                                             دیگــر دلــی نمـــانده ...

درون سینــــه ی مــن

                                چیـــــــــــــــزی ست شبیــه دَرد ... نه قلــب ...

تــــو چه می دانـی ای دوســت ؟!

                       تـو چه می دانــی حـال و روز کســی را که

سالهـــاست غمـــــــــ ـــــــــی کهنــه کنـــج ِ قلبــش سنگینـــــــی می کنـد ؟!

تـو چه می دانــی حــال  و روز ِ کسـی را که

                                    سالهــاست با دلتنگـــی ها

                                                                زندگـــی می کنـد ؟!

تـو چه می دانـی حـــال و روز ِکسـی را که

                                     سالهـــاست حســــــــرت ِ

                                                         آغــوش مردانــــــه ای را

                                    میـان پریشـــــــان حالـــی هایش می خــورد

تـو چه می دانــی حــال و روز ِ کســی را که

                       سالهــاست نــام ِ پـــدر را بـَر زبــان نیـــاورده اسـت ؟!

تـو چه می دانــی حـــــال و روز کسـی را که

                                 پـــ ــــدر نـدارد ... ؟!

تـو چه می دانـــی یتیمـــی چـه دردی دارد ؟!

                      تو چـه می دانــی حـــال ِ مــــ ـــن ِ دل شکستــــــه را ؟!

که اگــر او را داشتـــم

دنیــا با همــــــه ی غـــم هایش برایـم بهشتــی می شـد میـان آغـــوشش !!
وقــــــت هایی که بـود

                       غــم هایم را با او تسکیــن مــی دادم

دســت هایش معجـــــزه می کــرد بـَـر تمـــام دَرد هــــایم

امـــا اینکـــــــــــــ ...

                      در ایــن روزهــــای ِ دلگیــر و تلــخ

در ایـن دنیـــای ِ وانفســـا

                              که تنهـــایی مُبتـــلایـم کــرده به بـــــی احســاسی

تــب ِ ســرد ِ احســـاسم را با آتـــش ِ کدامیــن آغـــوش گرمـــــــا بخشــم ؟!

آه ای دوسـت !

                             تـو چه می دانـی حـــال دل ِ مـــرا در ایـن روز ؟!

آه ای پــــــــدر

                 ای پـــادشاه زندگــــــــــی ام

امســـ ــــ ــــ ــ ـــال برایـت جــز یکــــــــــــــ آسمــان اشــک چیــزی نــدارم

دلــــــــــم گرفتـــه اسـت

                             خستــــــــــــــــ ــــــــــ ــــــــ ـــــــــ ـــ ــــــــه ام ...

کــــــــــــــــــم آورده ام

                 دعـــــایم کـن

                             دعــــایی از جنــــس ِ نــــــــــــــــــــــــوازش هایت

از همــان نـــوازش ها

که همیشـــ ــــ ـــ ـــه آرامــم می کــرد

                                     و لبخنـــد را روی ِ لــب هایم می نشـــــــاند

و به مـن حــس ِ زندگـی مــی بخشیــد

 

روزت مبارکــــــــــ پادشـــاه قلـــب مـــن ... روزت مبارکـــــــــــــ پــــــــدرم

 

 

 

فاطیمـا نوشـت : دل نوشتـه ای از خــودم







طبقه بندی: دل نـوشتـه هـای فـاطیمـا،
[ 23 اردیبهشت 93 ] [ 00:08 ] [ فاطیما ] [ مسافر احساس() ]

شبی به نام آرزوهــا




آن روزهــــــــــــــا چه زیبــا بـود

                              زیبــایی ها چه سپیــــد بـود

                                                             و سپیـــدی ها چه روشـــن

آدم هـــا چه سـ ــاده بودنـد

                                 دل هـــا چه پاکـــــــــــــ

دلدادگــــی ها چه آســـان

                                                  و آرزوهــــا چه دســت یافتنــی بــود

دلتنگـــم ...

دلتنگــــــــ ِ زورق ِ چشــم هایی که

                                         تا کرانـــــــــه های ِ نگــاه پیــش می رفتنـــد

و همــان جا پشــت ِ رنگیــن کمـــان ِ رویـــاهـا خیــــــــــــ ــــــــــره می ماندنـــد

دلتنگــــــــــــــــــ ِ بوســه هـایی که

روی ِماهتـــاب پیشـانی می ماندنـد

                                               و هیــــچ گاه به لـب ها نمی رسیدنـــــد

دلتنگـــــــــــــــــــــــ ِ تـن هایی که

                                       چــون لالــه ها پـاک ماندنـــد

و لـذت ِ هـــم آغـــوشی را تا هنگامـــه ی ِ شـب ِ وصـال نمی چشیدنــد

دلتنگـــــــــــــــ ِ اَمیــالی که

                                پشــت ِ حجــابی از ایمـــــــــان سرکــــوب می شدنــد

دلتنگـــــــــــــ ِ مــردانی که

                                به جــای ِ عریــــانی تنـــت

                                حریــــــر ِ سپیــــد ِ عـــــــــــــروس تنــت می کردنــد

دلتنگـــــــــــــــ ِ زنــانی که

به جــای خالـــی کــردن جیـــب َت

                                 سکــه های ِ مهربـــانی را به پایــت می ریختنــــــد

دلتنــگ ِ روزهــایی که دیگـر با هیــچ رویــا و خیــالی تکـــرار نمی شونــد

خدایــا ... بزرگــا ... معبــودا ....!

                                            دلگیــــــــــــــ ــــــــــرم ....

 دنیـــایت را نمی خـــــــوام

                      دنیــایت پـُر از سیـــاهی ست

                                                          پـُر از پلیــــدی

پـُر از زشتــی

                 پـُر از خیانـــــــــت و نامـــــردی

                                              پـُر از بــی وفــــایی ست

پـُر از آدم هــایی که دیگــر ســ ــــــــــادگی را سـرمشــق ِ زندگیشــان نمی کننــد

اینجــا همــان جــایی ست که

آدم هــا سـلام ِشان بـــوی ِ هــوس می دهــد

                                                              نه بـــــــــوی ِ آشنــایی!!!

اینجــا همــان جــایی ست که

آدم هــا روی برگـــه ها متعهـــــــــــــد می شونــد

                                                           و شـب هنگــام ...

روی تختخـــواب ها با معشــــ ــ ــ ـــ ــــ ــ ـــوقه هاشان هـــم بستــر می شونــد

اینجـا عشـــق را بــاید در رختخــواب اثبــات کـرد

                                                       در یکــــ شـب هــم آغــوشی ...

به راستـی عشـــــق چیســت؟!

                                                عاشقـــــــــــی را

                    از کدامیــــن ســلام

از کدامیــــــن نگـــاه

                       از کدامیــن لبخنـــد می تــوان یافــت؟!

اینجــا بـرای ِ مـــن ی ِ که عشــــــ ــــــق را جــوری دیگر آموختـــــــــــــــــه ام

جهنــ ــ ـ ــم اسـت ...

                          جهنمـی سخـــت تـَر از جهنــم تــو

دلــــم گرفتــه از دنیــا

                 از آدم هـــایی که مــــردانگی و زنـــانگی را زیــر ســوال بردنـــد

از حقیقـــت های ِ تلخــی که

                                 پشــت ِ نقــاب ِ خــــــــ ــــــوبی ها پنهــان شـده انـد

از ایـن تنهـــایی ...

                        از دلــی که دیگــر نمی توانــم

                                                           به دسـت کســـی بسپـــارمَش

شـب آرزوهـــــا نزدیکــــــــــــــــ اسـت

و مــن مانــــــــده ام با کولـــه بـاری از آرزوهـــا

آرزوهــایی که سالهـــــــــ ــــــاست جـا خـوش کرده انـد در آسمــان ِ رویـــاهـایم

کدامشــان را بخـواهـم؟!

خدایـــا ...

                خستـــــــــــه ام .... خستـــه ...

                                                         می ترســم ...

ازعشـــق ... از وابستگــی ... از دلبستگــی

                                                      دیگــر مـرا با عشــــــــــق نسنـج

یــادت باشــد

مــن دیرگاهــــی ست که تـــاوان دلدادگـــی هایم را

                                               با قلـب ِ شکستـه ام داده ام

بیــا و ایـن شـب آرزویــی

                                  معجــــــــــــــــزه کـن

معجــزه ای از جنـــــــــــس بــاران

                                    که بشـــوید سیــــاهی ها را از دل ِ مـــردم شهــر

معجــزه ای از جنــس ِ رنگیــن کمــان پـس از بــاران

                                      تا بـــارقه های ِهفــت رنـگ َش بـَر مــن بتــابد

و آرام کنــم دل را از خستگـــی ها

و رهـــــــــ ــــــا کنـم خـود را از قیــد ِ وابستگــــی های ِ ایـن زمـــانه ی نامــرد

بیـــا ...

                                بیــا و معجــــزه کـن ...

 

 


 

فاطیمـا نوشـت : دل نوشتـه ای از خـــودم
الهـام گرفتـه از رنگـــــ چهــره ی شهــر در ایـن روزهــــا که دل و دنیـام رو سیـــــاه کــرده






طبقه بندی: دل نـوشتـه هـای فـاطیمـا،
[ 9 اردیبهشت 93 ] [ 14:35 ] [ فاطیما ] [ مسافر احساس() ]
.: تعداد کل صفحات 20 :. [ 1 ] [ 2 ] [ 3 ] [ 4 ] [ 5 ] [ 6 ] [ 7 ] [ ... ]