دلـم گرفتــه...دلــم عجیــب گرفتــه...خیــال خـواب نــدارم

جاده احساس : به سراغ من اگر می آیید نرم و آهسته بیایید مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهایی من

سلام مســافر ِ جــاده ی احســاسم

خواهــشمندم توجـــــــه کنیـد

 

قبل از اینکه کامنتی بزاری اول نوشتـــه های ِ کنار وبلاگم رو بخون

اینجا قوانین و مقرراتی داره که رعـایت نکنی نه کامنتت تایید میشه و نه جواب داده میشه

اون دسته از دوستانی هم که وبلاگ ندارن اگه میان و برای بنده کامنت خصوصی میزارن

لطف کنن یه کامنت عمومی هم بزارن تا من بتونم پاسخگوشون باشم

چون امکان پاسخگویی به کامنت خصوصی نیست

مهرتان را سپاس


نوشته شده در 1 مهر 88 ساعت 00:00 توسط فاطیما ... |




اینجــا به وقتـــــــــــ زمستـــــان

                         اسفنـــ ــــد اسـت

و بـاز یکـــــ جـــور ِ ناجـــوری

                                          دلــم شـــــــور می زنــد

                        شـــور ِ گذشتـــه ای که ســالهاست دلـــم را ترســـانده اسـت

سالهـــــاست نیستــــــــــــــــی

                                                            و سالهـــاست بـرای تــ ــ ــو

                                    از دلتنگـــــی هایم می نویســم

از بی تکیـه گاهــــــــــی هایم

                                                            از تنهـــــــــــــــــــــــایی هایم

سالهــاست دل خوشــم به همیــن دل نوشتــه ها

                                    که حـــــــرف های ِ دلــــم را

                                                                     به تــ ــو می رســـاند

و امـــروز ...

                      باری دیگـــر برای تـــــ ــــو می نویسـم

                                                         ای مهربـــان ترین پــ ـــدر

امـــا ایـن بـــار

                 کمــی غمگیـــــن تر

                                 کمــی دلتنگـــــــــ تر

                                                  کمــی گریـــــــان تر

                                                                   کمــــــــــــــــــــــــی ...

ایـن روزهــــا چقـــــــدر کـــم دارمَـــت پـــــــدر!

                                                  چقــــدر نیستـــــــی

                                                                      چقـــدر تنهــــــــــایم

حـــــال ِ دلـــ ــــ ــــم خــوب نیســت

                                                     خستــــه ام ...

دَرد در بطـــن وجــــودم ریشـــه دوانـــده اسـت

                                       و ریشـــــه هایش قلبــــم را چَنـگ می زنـد

کــاش بـــودی ...

کــاش آغـــــــــوش مهربــــانت مثـل آن سالهــا

                                                                 تسکیــن دَردهــــایم بـود

پـــــــدر !

نبـــــــــــــــــودنت هنـــوز بزرگتــــرین غــ ــم

                                           و نداشتنـــــت تنهـــا کمبـــــود ِ

                                                                        ایـن زندگـــــی ست

امــــا ....

              چـه خـــــــــــــــوب که نیستـــی!

                                            چـه خـــوب که نمی بینــی ایـن روزهــــا را

چـه خــوب که نمی بینــی

صـــداقت ها و پاکـــی ها و مهربــانی هایی که یـادم دادی

                    امـــروز به قیمـــت باختــن و شکستــن تمــــام می شونــد

چـه خـــوب که نمی بینـــی عشـــق هایی را که

                                                     رنگــــــــــ باختــه اند

و دوســـــــــــــــــــــــــــت داشتـــن هایی را که

                                                    به بــــازی گرفتــه اند

                              چـه خــوب که نمی بینــی چهـــره ی زَرد ِ ایـن دنیــا را

دلــ ــــم گرفتـــ ـه اسـت پـــ ــدر

                                                   امــروز همچـــون سالهـــــــای پیــش

با یکــــــ گلـــو پُــر از بُغـــ ـــض و یکـــــ دل پـُر از دَرد

                                                                     به دیدنــــت می آیــم

دعـــــــــ ــــــــایم کـن

                                    دعـــایی از جنـــس آرامــش دستــانت

که معجــــزه می کــرد

                              وقتــی بَـر سَـر و روی ِ لحظـــــه هایم کشیــــده میشــد

.

.

.

اینجـــا به وقــت زمستـــان

                            روزهـــای ِ پـایـانی اسفنـــ ــــد اسـت

یکـــــ بهــار و تابستــان و پاییــز و زمستـــان دیگــر گذشــت

روزهـــایی به شـــــادی

                                           و شـــب هایی با غـــــم

                                هــــَر چـه بـــود چـه تلــــــــخ و چـه شیریــن گذشــت

امـــا یــــادم باشــد

مــن همــان دخترکـــی هستـــم که عــــاشق شـــال آبـــی و رُژ ِ صــــــورتی سـت

همــان دختـــرک ِ ســــاده ای که

                    با وجــود ِ خنجـــر ِ بی مهـــری ِ آدم هــا

                                          هنـــوز هـم ســاده گی را دوسـت دارد

و هــَر روز با قلمــــوی ِ مهربـــانی چشـــــــــــــــــــــــــــــــم هایش را می آرایـــد

یــادم باشـد مــن دختـــر ِ همــان پــ ــدرم

یــادم باشــد آدم هــا همــــــــــــانی هستنــد که می بینــم

                                                     خــوب یـا بــد عـــوض نمی شونــد

مــن همچـــو خــــــــــدا ببخشـــم

                    و همچــو بـــاران ِ اسفنـــد ماهــی اش

                                        مهربـــانی را بـَر دل ِ سیـــاه ِ آدم هــا ببـــارانم

یـــــادم باشــد

                         غـــم ها و دلتنگـــی هایم را در همیـن مــ ــــاه جـا بگــذارم

خاطــرات ِ تلــخ ِ گذشتــه را به بـــاد ِ فرامــوشی بسپـارم

آدم هــایی که باعــث شکستنـــم شدنــد را از حافظــــه ی دلــــم پاکــــــــــــــ کنـم

و ســـال نـو را جـــور ِ دیگـری آغــاز کنـم

ســالی که بتــــــوانم

                                                   از اعتمـــــاد بگــویم

از رویــاهایی که به حقیقــت پیوستنـد

                        و از بـــی حــس نبـــودن قلبــی که زنــــده شـد به عشــــــق

یــــادم باشــــــــــــــد

                                                        یـــــادم نَـــرَوَد

                        ایـــن یــادم باشــدهــا که امــــــروز به خــود قـــول داده ام

 

 

 

 

فاطیمـا نوشـت: دل نوشتــه ای از خــــودم



نوشته شده در 10 اسفند 93 ساعت 02:10 توسط فاطیما مسافر احساس |


رُژ ِ قرمــز ِ لــب های ِ مــ ــن

                                     نگــاه وحشــــــــــــی ِ چشــم های ِ تــ ــو

بوســـــــــــــه هایی که می کُـشَـنــد

                                    و زنـــــــــده می کننــد

نفــس هایی که حبــــــــــــــــــــــــــــــــــس می شَــوَند

                                                               و به شمـــ  ــ ـــ ــاره می افتنـــد

آغــــــــــوشی که دل دل می کنـــد

                                    و مـ ـــرا در تــ ـــــــو

                                                         و تــ ــو را در مـــ ــــن ذوب می کنــد

انگشتـــانی که بـَر تَــن هامــان رقصـــانده می شونـد

                                                 تَــن پــوش هایی که دَریـــــــــــــده می شوند

هــم آغـــــوشی هایی که تا خَلســـه پیــش می رونـد

دوســت داشتـن هایی

                          که زینــت لــب ها می شونــد

                                             عشـــــق هایی که بـَر قلــب ها نقـــش می بندنــد

خستگـــــــــــــی هایی که با پرستـــوی خاطـــره ها

                                                                             کـــــــــوچ می کننـــد

                               پـــروانه هایی که گــِرد شمــــع های ِ امیـــد می چرخنـــد

آرزوهـــایی که با سنجاقـک های ِ شـــادی

                        بـَر بـــال ِ کبوتــــرها بستــــه می شونــد

                                                    و به ســــــوی خــــدا پـــــــرواز می کننــد

بادبادکـــــــ ِ رویــــاهـایی

                            که با نــخ های ِ رنگــی عشـــــــــق

                                                          در آسمــان ِ حقیقـــت اوج می گیرنـد

فــــراق هایی که به وصــــال می انجامنــد

                                                نیمـــه های ِ گـُم شـده ای که پیــــدا می شونـد

اعتمـــــــــــادهایی که سبزینـــه ی صداقــــت ها می شونــد

                                                  تردیــــــد هایی که به یقیـــن می رسنــد

اتفـــاق ِ خــوبی که می افتــد

                              روزهـــایی که آفتـــابی می شـود

                                                             شــب هایی که مهتـــابی می شــود

و لحظـــه هایی که غـــــــرق از

                                                عطـــر ِ نرگـــس ها  و نستـــرن ها می شونـد

نـــــُـــــت های ِ

                  زیبــــــــــــــــای ِ

                                 ملــودی ِ عشــ ــــق ِ

                                                  امــروز ِ مــــن اسـت

                                                                    در روز عشــــ ــق

می نــــــــوازم و ...

                                                  می پیچــــم بـَر پیچکــــــــ ِ تنهــایی خویــش

آن قــدر که فـــرو کردن بغــــض ِ ایـن ســال ها

                                           در کشـــاکش ِ زانــــوهایم

                                                                                 آســـــــــان شـود

به خــدا فــــرق دارد

                               نگــــاه با نگــــاه

                                             آغــــــوش با آغــــــوش

                                                                             بوســـــه با بوســـــه

فــــرق دارد !

نگاهـــــــــــــی که فقــط اتفــــاق می افتــد

                                                   با نگاهـــی که دلـــــت را می لرزانــــــــــــد

فـــرق دارد !

آغــــوشی که فقــط هســـت

                                  با آغـــوشی که نبضــَت را تـُنــد می کنــد و دلــــت را آرام

فـــرق دارد !

بوســه ای که بی تفـــاوت بـَر چـــال ِ گونــــه هایت

                                                                         نقـــــــــــــــش می بنــدَد

با بوســه ای که

         از تــار و پــودِ گیســـوانت عبـــور می کند

                                     و از لالــــه ی گـــوش هایت می گـذرد

                                                               و روی گردنـــَت مَکــس می کنـد

و آرام بـَر سُرخــــــــــــــی لــب هایت می نشینــد

                                                 و تــ ــو را به جنـــــــــــــــــــون می کشـــاند

به خـــدا فــــرق دارد....!

امــا ...

           تـــو نمی فهمـــی ایـن تفـــاوت ها را

                                              کجــای ِ دلــت بگــذاری ؟!

                                                                       کجـــای ِ زندگیـــــــــت ؟!

بلاتکلیــف می شــوی

                           دَرد می کشــی

                                                        تردیـــــد می کنــی

و ایـن ها  هــَر روز روحـــــــــــــت را

                                                                    مثــل خـــُـــــوره می خــُورَد

مــن از هـــ ــــــوس حــرف نمی زنــم

                             مــن از پاکــــ بــودن عشقـــی می گـــویم

                                                                              که شــرع می گویـد

از انتخـــابی می گویـــــــــــــــــــــــــم

                                                         که آغشتـــه باشــد به عشـــ ـــــــــــق

خدایــــا ! به خداونــــدی ات قســــم !

زندگــــی کــردن

                             بــا

                                            با عشـــــق زندگـــی کــردن

                                                                                  فـــــــــرق دارد!

مـــــــوهای ِ سپیــــــــــدم را ببیــن

                                           بی حـــــِس شــدن قلبـــــــــم را احســـــــــاس کـن

نـُـــــــــت های ِ

                    زیبـــــــــــای ِ

                               ملــــودی ِعشقـــم را

                                                        بشنـــــــــــــــو

بگــذار ملـــودی ِ عشــ ـــــق

                                                        آوای ِ زیبــــــــــای ِ زندگیمـــان شـــَوَد

 

 

 


 

فاطیمـا نوشـت : دل نوشتــه ای از خــودم



نوشته شده در 24 بهمن 93 ساعت 19:28 توسط فاطیما مسافر احساس |




هــــــــوای ِ بـــودَنَم

                       هـــــوای ِ بــــرفی ست در دل ابــــــرها

                                              که خیـــال ِ آمـــدن از آسمــــان شهــرم را نـــدارد

هـــــوای ِ نفـــــس هایم

                  هــــوای ِ نـَم نـَم ِ بــــــارانی ست

                                که در دل ِ پاییـــز جـــا مـــانده اسـت

هــــوای ِ دلــم

                  هــــوای ِ همیــن زمستــان اسـت

                                   که ســــــــوز َ ش قلبــــــم را ســَـــــــرد کــرده اسـت

پریشـــان حـــالی ِ ایـن روزهــــا

                           چهــــره ی غــَم زده ی ایـن لحظــــه ها

                                                      اشکـــــــــــــــ هایی که دیگــر نمی بــــارند

تقصیــــــر کیســت ؟!

                            با مــــن بگــو ...

تقصیـــــــر کیســت

                 اگــر از تکــــرار ِ این رفتـــن ها و برگشتـــن ها

شکـــــــــــــــــ ها و تردیــــد ها

                                                  اعتمــــاد کــردن ها

                                                                           خستـــــــــه شـــده ام ؟!

تقصیــر کیســت

                                  تنهــــایی های ِ همیشـــــ ــــه ام

                                  تنهــایی هایی که محکــــ ــــــوم به دوسـت داشتـَنـِشــانم ؟!

تقصیـــر کیســت

                        ایـن دو دلــــی های هــَر روزه

                                     که ریشـــه های ِ زندگــی را در مــن خشکــــانده است ؟!

تقصیــــر کیســت

                           حـــال ایــن روزهــــــای ِ مــــــ ــــــن

                                            که دیگـــر هیــچ اتفــــاقی شـــــاد َ ش نمی کنــد ؟!

بگــو

                    تقصیـــــــر کیســت

                                جــــوانی ِ از دســـت رفتــه ام ؟!

تقصیـــــر کیســت

                             این گــــــــــــــــــوشه گیـــری ها ؟!

                                            این فاصلـــ ــ ــه گرفتــن از آدم ها ؟!

تقصیـــــــر کیسـت

           عاشقـــانه هایی که اتفـــاق نیوفتـــاد ؟!

                                لــب هایی که بــــوسیده نشـــد؟!

                                            و آغــــوشی که برای ِ خستگـــی هایم بــاز نشــد؟!

می گوینـــد ....

اگـــر با خیـال کســی به خــــــــــواب مــی روی

                                                         و با خیــال َ ش بیــــــــــــدار می شــوی

پــــــس او

یا دلیــــل دَرد هـــــ ــــ ــــای ِ بزرگــــ تــوست

                                                     یا مــــایه ی ِ خوشبختــــــــی بــــی پـایــانت

                              که عشــــ ــق راه دیگــری نــدارد

حـــال تـــ ـــو بگــو ...

                                                    چـه بَــر سَــــر روزهـــــ ــ ــــایم آمــده است

که دیگــر مرا نه خــــوابی ست و نه خیـــــالی

                                  نه خوشبختـــی و نه دَردی ؟!

چه بَــر سَـر ِ ایـن دل آمـــده

                                             که خـــالی شــده است از عشــــــق و احســـاس ؟!

می تــَـــرسَم ...

می ترســَم از سکــوت ســـَرد ِ آینــده ام

                                           از دستـــانی که با هیـــچ دستــی گـــــــــــرم نشـــوند

از لـــب هایی که با بــــوسیدن مَســت نشونــد

                                    از هــم آغــــوشی هایی که پـــرواز نکننـد تا خلســــ ـــــــه

مــــ ــن می ترســـَم ...

                   از ایــن دو دلـــــی ها

                                      از اعتمـــادی دوبــاره

                                                               از انتخـــابی دیگـر

                                      از دوســـــت داشتـــن

از عــــــــــــــاشق شــدن

                                    مــن می ترســـــ ـــــــــــَم از ایـن مــ ـــن ِ بـــی احســــاس

                    از زندگــــی بــی عشـــــــــــــــــ ـــــق

به مـــ ــــن بگــو ...

                                      تقصیــــــــــــر کیســت

                                                              حـــــــال ِ بــــد ِ ایـن روزهـــا ؟!


 

 

 

فاطیمـا نوشت : دل نوشتــه ای از خــودم



نوشته شده در 4 بهمن 93 ساعت 11:30 توسط فاطیما مسافر احساس |



از کـــوچه پـس کـــوچه های ِ پاییــز گذشتــم

                                              زیـر ِ نـَم نـَم ِ بــــاران َش اشکـــــــ ریختــــم

با آوای ِ خــِش خــِش ِ برگــــــــ هایـش که نــه !

                                 بــاز با ســــاز ِ روزگـــار رقصیـــدم

                                                 و یلـــــدای ِ تنهـــایی ام  را جشــن گرفتــم

و اینکــــــــــــ ...

                   با دلـــی پـَر از حســـــــــرت

                             به استقبـــال زمستـــان مــی روم

زمستـــانی ســـَرد

                       زمستـــانی که نمــی دانــم در سکــــوت َ ش

کســی خواهـــــــــــد بـود که شبنــم یــخ زده ی ی چشمــــانم را

                                               با آتـــش ِ بـــــــــــوسه هایش گــَرم کنـد ؟!

هـــان ای دل !

                    گـــــــــــوش کن ...

                                  صـــــــدای ِ پــای ِ دی می آیــد

آمــد مــــــاه مـن

                    برخیـــــــز و جـــامه ای سپیـــــد بَـر تَــن کـن

بلنـــــــد می شــَوَم

                      آیینـــه اینجــــــــــــــــاست

                                                    نگاهــــَم می کنــد

چقـــــدر خستــــــه اسـت

                        چقــــدر شکستــــه اسـت

                                   تَـرَکـــی دارد به انــــدازه ی تمــام ِ خاطــره ها

دلـــــــم می ســوزد

                       دلگیــــــــر اسـت از دنیـا

                                   از تصــــویر ِ بــــی روح ِ رویـــاهـا

بَـر می گــــردم

                           چرخـــــی می زنـــم

                       و بــاری دیگــر در چشـــم هایش زُل می زنــم

                                                                       ایــن منــم یا آیینــه ؟!

رو به رویــش می ایستــــــــــــــــــــــــــــم

                                                     خــود را می آرایــم

                                                                        و بـاز می خنــــــــــدم

هیــــــس ! ساکــت بـاش !

                                به غیــر از تــــــــو کســی نمی دانــد

پشـــت ِ این نقـــاب خنــده

                                      پشــت ِ ایـن نگــاه ِ شـــاد

                                            چهــــره ی خمـــــوش ِ دختـــر ِ دیگــری ست

دختــری که در سکــــوت و انــزوای ِ محــض ِ ایـن خانــه

                                                      سالهـــاست که با غـــم زیستــه اسـت

دختــری که هــَر زمـان و بــی بهــانه

                         با تمــام قلــب خــود گریستـــه اسـت

دختـــر ِ خستـــه ای که دیـــدگان ِ او

                              قصــــه گـوی ِ غصــــــه های ِ بی صــــــــداست

برگـــی از دفتــر ِ زندگـــی ام ورق خــورد

                                        سالــی دیگــر گذشــت

                                                             بزرگتــر شــده ام

حالا دیگــر یکــــــ خــط در میـان گریــه می کنــم

                                      شانـــه هایم صبــــــــــورتـَر شــده اند

با هـَر تلنگــــری که گریــه می زنــد

                                             نمی لــــــرزم

انگـــار دیگـر هیــــ ـــــچ اتفـــــاقی حـــال ِ دلـــــم را خــوب نمی کنـــد

حالــم شبیــه خــــــــــــــودم نیسـت

                              حالــم شبیــه هیـــــــــچ کــس نیسـت

بی دلیـــل می خنــــدم

                           بی دلیـــل می گِـــریَـم

                                    هــَر روز دلتنگـــــــــ می شـَوَم

                                                          و هــَر لحظــه بُغـــــــض می کنــم

حالـــم شبیـــه ِ کســـی ست

                                 که هـــَر لحظـــه اش را با تــ ــــرس می گذرانـــد

تــرس از وابستگــــی

                       تــرس از دلبستگـــی

                                    تــرس ازشکستنـــی دوبــاره

تــرس از اعتمــــــــــــــــــــــــادی که نمی دانــم تــه َش به کدامیــن راه می انجـــامد

پروردگـــــارا ! بُزرگـــا !

                 حــال ِ خـراب ِ مـرا خریــدار بـاش

                             صــدای ِ طپــش های قلبـم را بشنــو

                                                             گلــوی ِ پـُر از بغضــم را ببیــن

به زمستـــــانـَت قســـم

                   به بـُن بسـت رسیـــده ام

                                                   یــــــــخ بستـــه ام

                                                                     راه گشـــــــــــایم بـــاش

می گــــویند دریــــای ِ محبـــ ــ ـــت تـــو بــی کــــــــران اسـت

                                می گـــویند هــَر گـاه از تــو چیــزی را طلـــب می کنیـــم

بــــی انـــــــدازه بخواهیـــم

                                                 بـــــــی انتهـــــــــا

و مــن امــروز در سالــــروز تولـــدم

                                 در ششـُم دی ماهــی

که هــَر ســـال لحظــه به لحظــه اش

                                                           تلــخ تـَر از ســال ِ قبـل می گـذرد

                    از تــــو آن اتفــاق ِ خـــوب را می خواهــم

تــو را به خــدایی ات قســم

                       در جـــاده ی عشـــق کسـی را در مسیــر زندگــی ام قـــرار مــَده

که تمـام ِ مَـن اش مــــــال ِ مـن نخواهــد شــد

                             دیگــر مـرا با احســــاسم نسنـــج

به مـــن بینشـــی دِه

                             که چَشـــم ِ دل را در کـــــــــــوره راه عشـــق بینــــــا کنــم

استجــابت ِ ایـن دعــــا بـرای ِ مــن

بهتـــرین هدیــه ی امســــال خواهــد بــود

                                                 اگر به لطــف و کــَرَم ِ تــو شنیـــده شــود

بـــاری دیگـر

                            به آیینـــ ــ ـــ ـــه می نگــرم

                                                          خیــره می شَـــــــوَم در نگاهـــَش

و آرام در گوشــَش فریـــــــــــــــــــــــــــــاد می زنـــم

                                                             تَ وَ لُ دَ م  م ُ با رکــــــــــــــــ

و

                 ای

                               کـــاش

                امســـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــال

                                                                 مبارکــــ ـــــ ـــ ـــ ـــــ باشـد

 



فاطیمـا نـوشت : دل نوشتـه ای از خــودم



نوشته شده در 6 دی 93 ساعت 00:17 توسط فاطیما مسافر احساس |




روزهــ ــ ــ ــــــــای پـایــانی ِ  پاییـــز است

                                          روزهــای ِ آخــــــــرین رقـــ ــص ِ بـرگ ها

وقتــی که با حریـــر ِ زرد و نارنجـــی ِ  تـَنِــشان

                                   بـَر سنگــــــ فـــرش خیابـــان ها

                                                               بالــــه می رقصنـــــ ـــــد

و مــــن و تــــو

                قــدم زنـان با اشکــــــــــــ ِ  چشمـــانـِمان

                                                        برایشــان دســـ ـــــت می زنیــم

چه طنــــاز می شونــد

وقتــی خاکـــــــــ آنها را در آغــــــــــوش می گیــرد و

                            بــــاران

                                                        بــــــــــوسه بارانشــان می کنـد

و تـَنِشـان

بــــــــوی خــاک بـــاران خــوره را تا مشــام ِ احســـــــــاست می بــَرد

تلنگـــُری می خــورد احســـاسم

                             بـاز دردی به وسعــــ ـــت پاییــز

                                                تمــــام قلبــم را فــــــــــــــرا می گیــَرد

دلـــــم می گیــرَد

                   دلتنگـــــــــــــ می شــوم

                                             بغــــــض می کنــم

                                                      و همـــــــــراه بــــاران می بــارم

یکــــ پاییــز دیگــر گذشــت

                              و عاشقــــانه شبــی به سحـــر مـَگـُـذشتــــــــــــــــــــــ

سخــــت اسـت

پاییـــز را ایـن گـــونه تا پـَرچیــن ِ یلـــدا رســاندن

                      سخـــت اسـت

                                      هـَر لحظـــه را بــی عشـــــ ــــ ــــــق گذرانــدن

سخـــت اسـت

                     یلـــدا را تنهـــا مـــاندن

سیــب را بــی عطــر ِ نفــــس های عشــ ــق بـــوییدن

                              اَنــار را بــی طعـــم لــب های شیــــرین یــار خــوردن

سخــت اسـت

                  تفعـــُل زدن به دیـــوانی که

                             غـــزل ِ تنهـــایی اش فـــال ِ همیشــــــــــه های تــوست

هـــوای ِ ایـن روزهــــای مــــن

                                    هــــوای ِ همیــن غـــــــــروب های پاییـــزی ست

کــاش کسـی بــود حـــال مـَرا می فهمیـد و

                                       درمـــان ِ دردم  بــود

خستــــــــه ام ...

                                            خستــــه ام از تکـــ ــ ــــرار ایـن تنهـــایی

همیـن تنهـــایی که جــا خــوش کـرده اسـت

                                                  در تیکـــ و تاکـــ ِ دقـــایـق ِ پـُر دَردَم

دلــــم ...

شبـی را به بُلنـــــــــــــدای یلــــدا می خــواد

                                  کلبـــه ای باشـد آرام   دنــــــج    خلــــــــــــــــوت

چـــراغ ها خامـــــوش

                             شمــــع ها روشــــن

                                                       نـَم نـَم بــاران

هــــــوایی ســـــَرد

                         هیـــــــزمی از آتــــش

                                               جـــامی از شـــراب

مـــن باشـــم و یـــار

                               و دِگـــر هیــــــچ

نگاهـــم کنــد

                    نگاهــــــــــــــــــــَش کنــم

                                 پیمــانه پیمــانه برایــم از مـِی ِ عشــق پـُر کنـد

و مــــن جرعــه جرعــه

                          از جــام  ِ لـــب هایش بنــــــــــــــوشم

مَســـت شـَوَم

                      مَســـت شـَوَد

                                          پــُر از شهـــــــــــــــوت دوســت داشتــن ها

با خرمـــَن گیســـــــــوانم بـَر روی تـَنَش

                                        با لمـــس سـَرانگشتـــانم بـَر روی صــورتَش

با عطــر نفــــــــس هایم بـَر روی لبــَش

                                            دیـــــوانه اش کنـم

و او ...

                                فصــل به فصــل تـَنـَم را با خــط دستــانش بخــــواند

و در آغـــــوش ِ مِهــرَش

                                 جاذبــــــــه های عشـــ ــق را برایـم معنــــــــــا کنـد

چه زیبــاست ایـن دلـــم خواستــَن ها

                                     چه زیبــاست ایـن رویـــاهـا

                                                                    چه زیبــاست عشــق

و تـــو پاییـــز ...

                                چه دوســت داشتنــی هستــی !!!

فصلــــــــت

               برگــــــــــ هـایت

                                 رنگــــــــــ هـایت

                                                    ابــــــــــرهـایت

                                                                           بــــــــــادهـایت

و بـــــارانَت ... و بــــارانَت

                                        آخ از بــــارانَ ت که مَستـــــــَـــــــــم می کنـد

وقتــی هستـــی

این قــــــدم زدن هـا این دســـــــت نوشتــه ها

                                           چه عاشقـــــانه می شــَوَند

                                                                   چه فریبــا می شـــَوَند

با تـــو لحظـــه ها جـــــــــــور دیگـــر اسـت

                                                                 حتــی ایـن رویــــاها ...

دلـــــــم برایـت تنگـــــــــــ می شــود بانـــــو

                                               کـــــاش قــدری بیشتــر می مــــــــاندی

کاش ایـن  رفتــن ها  نبــود

کــاش آدم هـا تــو را بیشتــر دوســت داشتـنــد

کــاش می دانستنــد عشـــــق بــازی با تــو چه انــدازه آدم را عــــاشق می کنــد

کـاش نمی رفتــی پاییـــــز

                                             کـــ    ا   ش ...

خداحـــافـظ بانــــــــوی مــو طلایــی

                          خداحـــافـظ فانــــــوس عشـــــــق

                                                                    خداحـــافـظ پاییـــــــز

 

 


فاطیمـا نوشت : دل نوشتــه ای از خــودم



نوشته شده در 11 آذر 93 ساعت 16:49 توسط فاطیما مسافر احساس |




دلــــ ـــم گرفتــه

                        دلـــــــــــــم عجیـــب گرفتــــــ ـــــــــه

و هیــچ چیــز

                   نه ایـن دقــــایق نـــــارنجی

                                             و نه بـــارش ایـن اندکــــــــــ بـــاران پــاییـزی

حــــال دلــ ـــــ ــ ــ ــم را خــوب نمی کنــد

اینجــا هــــــ ــــــ ـــــوایش سنگیــن است

                                            نفســــــم بنــد آمـــده

                                                              قلبـــــم تیــر می کشـــــــــــــــد

پــُر از بغضـــــــم

                      پــُر از آشـــــــ ــــــوب

                                   پــُر از التهــابی خمــــ ــــوش

حـال مــرا

                 نه تــــــ ــــــــو می دانـی

                                           نه مــردم ایـن آبـــادی

حــال مــرا

             آسمــــــانی می دانـــد که

                                     مـــــــــــدت هاست چشــم انتظـــــار بــاران اسـت

و زمینــــی که

                                      دلتنگــــــــــــ قــدم هـای ِ بــارانی ِ عــــابرانش اسـت

یــا رب ...!

شکستــــــــه اسـت بــال احســـاسم

                         خمیـــــــــــده اسـت کـــوی ِ شــــانه هایم

پریشـــــانم

                    سـَر دَر گــُم

                                       گیـــــــج

                                                         خستـــــــــه

اسیـــــــــــــــرم ...

                        میـــان ِ مـــرداب ِ تنهـــایی و عشـــ ــــق

                                                                          مــــَـــــــدَدی کـن ....

تــو را به عاشقـــــانگی ِ پــــاییز

                                  تــو را به زردی ِ چهــــره اش

                                                        تــو را به ســــُرخی ِ گــــــونه هایش

تــو را به نــــارنجی ِ گیســــوانش

                          تــو را به رقــــ ـــــص ِ بـرگ هایش

                                                         تــو را به کـــــوچه های بــُن بســت

                        تــو را به قـــدم های ِعـــابران تنهــا

                                                         فکــری به حــال ِ دلـــم کــن

زمیـــن و آسمـــان

                         خستــــــ ـــــــــــــــــــــــــــــــــه

کوچــــه ها

                         بـــــــــی قــرار

خیــابـان ها

                  دلتنگــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

مــن و ابــرها

                    در حســـــــــــرت

                                                   و پـــــــــــاییز

                                                                             بـــــــی بـــاران ...

ببــاران بــــــــارانت را

                      پیمــــــانه ی ِ آرزوهـامان را پــُر کـن

                                                          مـَستمــــان کـن از عطـــر ِ بـــاران

تــَر کـن کـــوچه بــاغ ها را

                          خیـــــــــس کـن قــــدم هامان را

بگــذار در بــَزم  پــــاییز مستـــــانه پــای کوبیـــم

و نـــارنجی برگــــــــــــــ هایش را

                                            با نـَم نـَم بـــارانت بـِرقصـــ ـــــــــــــــــــ ـــــانیم

بگــذار ایـن پــــاییز

                                                    مرگـــــــــــ ِ تمــام ِ درد هــایمان باشــد

بگــذار اگـر قــــ ـرار اسـت عشقــی بیــاید

                                                   امـــروز بیــاید

اینجــا بیــاید

                           در دل ِ ایـن لحظـــه های ِ پـــاییزی

و شاهدان َ ش برگ هایی باشند که به این " من ِ " مــُرده

                                                                    حسـی دوبــ ـــاره ببخشنـد

بگــذار زیـر قطــره های بـــاران

                        خاطـــره ها خیـــــــ ـــس شونــد

                                                                پاکــــــــــــــــــــــــــــــــ شَوَنـد

چشـــم ها بگرینـــد

                     و ایــن مـــ ـــــــن

                                      با تمــام دَردهـــایش

                                      خالــی شـَوَد از بغـــــــ ـــــ ــــ ـــــــض های پــاییزی

تــو که می دانــی...

                         اگـــر بــــــاران نبــارد

نه مــــــن آرام می شــَوَم

                                 نه ایـن فصـــل زیبــا

                                                              و نه پـــــــــاییز عاشقــــــــــانه

 

 

 

فاطیمـا نوشت : دل نوشتـه ای از خــودم

نوشته شده در 3 آبان 93 ساعت 16:20 توسط فاطیما مسافر احساس |




قـــــــرارمان ایـن نبـود پاییــز

                                 قــــرارمان ایـن نبـــود که

                                                                دیــــــــ ــــر بیــای!

مـــی دانـی چنــد برگـــــ دلتنگـــت بــودم ؟!

                    مــی دانی چنــد بـــاران در انتظـــــــ ـــــــارت گـریستــم؟!

کجــایی بانــو ؟!

                    کجــایی که بنگــری چقــــــــــدر

                                                                ت ن هـــ ای م ؟!

دلـــــــم

          گرفتــه اسـت پاییــز

                                        و هــوای ابــــری ِ تنهـــایی

                        مـدت هــــاست راه نفـــــــــــس هایم را گرفتـــه اسـت

بغـــ ـــض کــرده ام

                    همچــو بـــاران

                                         در گلــوی ِ خاطـــره ها

افتـــاده ام

                  همچــو برگـــی

                                از آغـــــــــــوش ِ شاخســـاران

بیــا بانــو ...

                                 بیـــــــــــا ...

تـــــ ــــو که می آیــی

                     تمــام دردهــــایم را می پیچـــم میـان پـــوششی از بـرگ

و می گــذارم میـان دســـت هایت

                                    تا بسپــــاریشان به بــــادها

تــــ ـــو که می آیــی

                سمفـــونی ِ بـــاد و بــاران

                                         و رقــ ـــص ِ برگــــ ها

                                                                  مَستــــــم می کنـد

 تــــو که نیستــی دَردهــــایم چقـــــ ـــــ ـــــــدر دَرد دارنــد

بیـــا بانـــو ...

                  مــن خیلـــــــی وقــت اسـت

                                                  بـــارانی ام را پوشیــــــــــده ام

و در ابتــداری ِ کوچــه ی مهـــر

                      در انتظــــارت ایستـــاده ام

بیـا دسـت در دسـت ِ دلتنگـــی هامان

                         و پـا به پـای ِ بــــی قـــــراری هامان

                                                            جــــاده را قـــدم زنیــم

 

مـــی دانی پاییـــز ؟!

                      به گُمـــانم  رازی سـت

                                     در آغـــاز ِ تــــ ــو و تولــد ِ ایـن جـــ ـــاده

که مـن تمـــام ِ

                                 زمستــان و بهــار و تابستــان را درد کشیـــدم

تـــــــــــا او را

              جـــاده ی احســـاس را

پاییــز به دنیــا آوردم

                             و آغـــازش را با آغــاز تــــو پیـــ ـــ ـ ـــوند دَهَـم

جـــاده ی ِ احســاس یادگـــار ِ روزهـــایی ست پاییـــزی

که اینکــــــــ ...

                      امــــــــروز

                                    زیــر ِ اولیــن طلــــــــوع ِ زیبـای ِ پاییـــزی

          پنـج سالـــه گی اش را

در کنـار مسافـــران ِ مهربــان و هـم دلان ِ پاییــزی اش جشــــن می گیــرم

 

راستـی پاییــز؟!

                یــــادت هسـت سـال پیـش انتظــــار ِ رفتنــَت را می کشیـدم؟!

یــادت هسـت دلـــت را شکستـــم ؟!

                                            مـــرا ببخــش ...

حــال ِ دلـــت را نفهمیـــدم

                                   امــا دیگـر خیلــی خــوب

                    غــم را از چهـــره ی ِ زرد و پریشــانت حــــــس می کنــم

امســال

             حــال ِ دلـــــ ـــم خـوب نیسـت

                                   راستـش را بخواهــی اصـلا خــــــوب نیسـت

امـــا ...

          تــ ــــو دیگـر زود نــــرو ...

                                                آرام قـــدم بـَردار

بگـذار ساعتــی بیشتــر با تـــ ـــو باشـم

                                         بگـذار دَردهـــــــایم را

                                                     لا به لای ِ برگـــــــــــــ هایت

و اشکــــــــــ هایم را

                 میـان ِ بـــاران های ِ پاییـــزی ات

                                                               پنهـــــــــــــان کنـــم

چـرا که مــــــــــــــ ــــن دیگـر خــود ِ پاییـــــــزم

                  پاییـــزی زَرد

                                             در روزهـــــای ِ زرد

بیــا بانـــو ...

                         بیـا و بـاز با لحــن برگـــــــــ ها و لهجـــه ی بـــاران

با مـــ ـــن حــرف بـزن

                                که خشکیــــــــــده اسـت درخـــت ِ احســاســاتم

 

 

یکــــ بـار ِ دیگـر

                         بوســــه ای می زنـم

                                                  بـَر سـَر انگشـــت ِ احســـاستان

که سالــی دیگــر را

                      ایـن چنیـن مهربـــانانه

                                         قـــدم بر جـــاده ی احســاسم گذاشتیـــد

و لحظــه های ِ پاییـــزی ام را

                                      از نـَم نـَم احســــاستان خیــــ ـــس کردیــد

 

 



فاطیمـا نوشـت : دل نوشتــه ای از خــودم



نوشته شده در 1 مهر 93 ساعت 01:00 توسط فاطیما مسافر احساس |




قـــــ ـــرارمـان

                فصــــل ِ خــــوشه چینـــی ِ انگــــ ـــــورها

                                                            عصــــر ِ یک روز تــــابستانی

راس ِ دلتنگــی غـــ ــــــــــــروب

                                      و بـــی قــراری ِ کـــوچه بــاغ ها

آنجـا که شقــــایق ها ســــُرخ می کننـد

                                             فــــــرش ِ قــــدم گـاه ها را

                           و آسمــان نــــارنجی می کنـد صحنــــه ی ِ دلتنگـــــی ها را

زمینـــی سبــــز

                   آسمـــانی  نیلــــی

بلبـلانـی که نغمـــــــه ی عشـــــ ـــــق می سـُراینـد

                                 و پـــــــــروانه هایی که گِــرد ِ رازقــی ها می چــــرنـد

و آفتـــابی که نگاهـــَش

                                              دل ِ آفتــــــــــــــاب گـردان ها را می بـَـــرد

یکـــــــــ تـــو کنـار ِ مــــردانگی هایش

                                                            و مـــ ــــن ....

با صـــــــدای ِ گـــام هایی که

                      طنــــازانه در کوهســـاران می پیچـــد

                                                       چه جمــع خلــــــوت ِ شلـــوغی !!!

گیســــوانم را به دســت بــاد می سپــارم

                                                       چشمـــانم را به نگــاه ِ نـــرگس ها

می نــــوشم از مـــِی ِ انگـــــــــــــــورها

مســــ ـــت می شــوم

                         پـُر از شهــــــــــوت ِ شهریــور

                                                          داغ تـر از هــر ظهــر تـــابستان

می پیچــــــم بـَر پیچکــــــــــ های ِ تنـش

              بـی حجـــاب

                                بـی نقـــــاب

                                         بـی هیــچ تــَن پــوشی که مـرا از او دور کنـــد

با چشـــم های ِ وحشــی ام

                                   اسیـــر می کنــــــــــــــــــم چشـــم های خُمـــارش را

دلبــــرانه

                   دیــــــ ـــــوانه اش می کنـم

                                         به جنـــــون می کشـــانم مردانگـــــی هایش را

بـی تــاب می کنـم وحشـــی ِ لــب هایش را

                                              مســت َ ش می کنـم از عطــر نفــــس هایم

در ازدحــــــام ِ عشـــق و بــــوسه

                                     چنـان گــم َ ش می کنـم

که جـــزء در آغـــــ ـــــــوش مـن

                                       از میـان هیــچ آغــــوشی پیـــــــــــــــ ـــدا نشـود

مـن فریبـــا وار بـَر تـــار های ِ تـَنـَش

زیبــاترین سمفــــــــونی ِ آغــوش و بـــوسه را چنـان می نـــ ــــ ــــ ـــ ـــــ ــــوازم

و چنـان زیـر سقـف خـــدا

                             از نـَم نـَم احســـاس خیــس َش می کنـم

که " تــــو " از اینکـه جــای او نیستـی

                                 روزی هـــــزاران بـار بـَر خـودت لعنـــت فرستـی

و " مـــن " چنـان آرام

                       و " خـــــدا " چنـان خـــُرسنـد

                                                 که پـای ِتوکــل و عهـــد هــم ایستــــادیم

آن روز

         هـــر وقــت که می خواهـــــــ ــــــــد باشـد

                                                                             بـــــــــ ا شــــَ د

 

 

 

فاطیما نوشت : دل نوشته ای از خودم



نوشته شده در 3 شهریور 93 ساعت 05:42 توسط فاطیما مسافر احساس |





از آسمـــــ ـــــــان ِ دل

                        واژه هــــا نمی بـارنــــــــــــــد

                                              حــ ـــس ِ شعـــر گفتــن نمی آیـــــد

دُرســت مثـل بــــاران

                          در تابستــان

مثــل نسیـــــــ ــــم

                      بَـر صـــــــورت ِ مــُـــــ ـــــرداد

مثــل مـــ ــن

                 در تـــــــ ــــــــراژدی ِ ایـن زندگــی

                                    مثــل گذرانـــدن ِ ثـــانیه ها در بعضــی روزهـــا

روزهــایی هســت که

نمی تـــوان در مــوردشان با کســی سخــن گفــت

                                                       نه که رازی در میـــان باشــد !

نــــه...

از روزهــــایی می گویــم که نمی دانــــــــ ـــــــــ ـــــــــــــــی دَردَت چیســـت

بـــی قـــ ــــراری

                       خستـــــ ـــــه ای

                                           بــــی حوصلـــ ــــه ای

بـرای چه کسـی ؟! از چه چیـزی ؟! چـــرا؟!

                                                   نمی دانـــی....

دلـــت می خــــــواد

                             تــ ـــو را به حـــال ِ دل ِ خستــــــه ات رهـــ ــــا کننــد

پـُر از ابهــــامی پــُر از انکـــار

                                          از جمــــــع گریــــزان

از تنهــــایی خستـــــه

                       از زندگــــی خستــــه

                                               از خستگـــــــــــــی ها خستـــ ـــ ـــ ــه

آنهــایی را که دوستشـــان می داشتـــی

                                           و بــاید مــــی بودنــد

چه با بــــــــــــــی وفـــ ـایی و خیـــانت

                                          چه از روی عشـــــق

و چه به رســم ِ قسمـــت و تقدیـــــ ـــر

                                              رفتنــــ ــــــ ــــــ ــــ ــــــ ــــ ـــــ ـــ ـــــد

امــا تـــ ــو مــــانـده ای

                            چیـــزی بـرای تــــــ ـــــو تمــــــــــــــــــــــام نمی شــود

پــای تــو تا اَبــ ــــــد گیــر اسـت

                          " مـا " شریکـــــــــ جـــُرم ِ یکــــــــــ مُشـت خاطـــره ایم

خاطــراتی که دســت از سـَر ِ لحظـــه هامان بَــر نمی دارنــــــــــــــــــــــــــــــــد

ســوار بـَر اسـب ِ سیـاه ِ خاطــره ها

                                می گــــذری از آن روزهـــا

روزهـــایی که

                  با نگاهــــی شقـــــــــــــــــــایق ِ گـــونه هایت ســُـــــرخ می شـد

روزهـــایی که

با دســـت هایی قلـــــــــب ِ تیمـــارت جــان می گــــرفت

روزهـــایی که

                 با بـوســــــــــه ای لــب های ِ تشنــه ات

                                                                        مســـت می شــد

                                         و با آغــــوشی التهـــاب ِ لحظـــه هایت آرام

امــا اینکــــــــــ ....

                در مــــردادی ترین روز ِ این تابستـــان

                                                    هیـــچ چیــز ارضـــــایت نمی کنــد

حتـی تکـــ ـــ ـــ ـــ ـــرار ِ دوبــاره ی آن روزهـــا ...

انگـار دیگــر هیــچ اتفـــاق ِ عاشقــــــــــــــــــانه ای از چشــم هایت نمی افتـــد

دیگـر کسـی دلــت را نمی لرزانـــد

                            دیگـر دوستــت دارم های کسـی

                                                   تـــو را به جنـــــــــون نمی کشانــد

نه که او بــَــــــد باشــد....نـــه....

                   تــو دیگــر آن "مــن ِ احسـاسی ِ " ســـابق نیستــی

و چه دَردی ست

              ایـن گونــه دوســت داشتــه شـدن

                        بـرای ِ " مـــن " ی که دیگــر احسـاسش

                                               احســـاس ِ گذشتــه نخواهـــــــــد بــود

و چـه انــدازه دردناکـــــ اسـت

                     ایـن گــونه اَدای ِ عاشقــی کــردن

                                                            ایـن گونــه زندگـــی کـردن

با کســی که نمی تـــوانی آن گونــه که مـــی بــاید دوستــــــــــــــــــــش بــداری

آه ...

                چه وجـه اشتــــراکی داریـم

                              مـــــــن و ایـن تابستـــان !!!

او در پــی ِ بارانـی که تــازه کند هـــــــوای ِ شرجـــی اش را

و مــن در پــی ِ بــارانی از آرامــش

                                که تـازه کنــم هـــوای ِ بـــی حوصلــــه گـی هایم را

بــــارانی که

درمــــان ِ دَرد ِ بــی دَرمــــانم باشـد

                     در روزهـــایی که هــر روز از احســاسم کــــــــــم می شــود

 

 

 

فاطیمـا نوشـت : دل نوشتــه ای از خــودم



نوشته شده در 11 مرداد 93 ساعت 14:40 توسط فاطیما مسافر احساس |




به یــــــ ــــاد دارم َ ش

                                    شـب  بـــود

                                                    آسمـــ ـان تاریکـــــــــــــــــــــــــــــ

ستــــاره ها خامـــوش

                            مــ ــاه نیمــــــــــه

                                                مهتــاب غــرق در عشــــــــــــق بـازی

و دسـت ها به قصــد ِ استجـــابت ِ دعــا

                                      رو به ســـوی ِ آسمـــانت تا بـی کـــران ها بـالا

چشـــم ها را بستـــم

                       مــــــرور کـردم گذشتــه ها را

                                                           رفتــن ها و برگشتـــن ها را

رهــــا کردم دو دلـــی ها را

                          شــک ها و تردیـــــد ها را

                                               زیــر پـا گذاشتـــم قلـــب ِ زخمـــی ام را

نه مــن زلیخـــــا بــودم

                               و نه او یــوسُف

امـا بــی شکــــــــ اگـر ایـن عشــ ـــــق  مقصـــدی داشـت

                                                مـن از ایـــوب هـم صبــــور تَر بــودم

نشـــــــــــد

                 نخواستــــــی

                                  اصـــرار نکــردم

تـــو که نخواهــی آسمــان هـم به زمیــن بیــاید

                                                      نمی شــــــــــــــــــــــــــــــــــــــود

غـــرق بـودم در نالـــــــــــه های ِ شبــــانه ام

                                         که نـــازل کردی آغــــــ ـــــــــوشت را برایــم

اشـک ها چــون دانـــه های ِ از هــم گسستـــه ی ِتسبیــــح

                                                 از روی ِ گــــونه هایم سُــر خوردنـــد

آنجـا بـود که با تـــو عهـــــد بستــم

                                        آنجـا بـود که قـــول دادی تنهــــایم مگــذاری

اینکـــــــــــ ...

یکــــ ســـال است از آن شـب می گــذرد

                                                     و مـــ ــن...

ایمــــــــــــان آوردم به نخواستــن هایت

                                         امـ ـــا هنـــوز حــال دلـــــ ـــم خــوب نیسـت

خدایــا تــو یــادت هسـت ؟!

                        به یــاد می آوری عهـــد بستــن مان را پــای آن عشـــق؟!

حــواست هسـت

                 لحظـــه هایم چقــدر دَرد می کننــد؟!

حــواست هسـت امــروز چه تنهــا و چه در جمـــع

                                                           هستــــم امــــ ــــا نیستـــم؟!

گویــی روحــــ ـــم دیگـر با مـن نیســت!

                               مـــــی رود آنجـا که می خواهــــد

جــایی آرام

                      بــــی صــدا

                                             بــی هیاهـــــــــــــــــو

                         بـــی عطــر هیـچ خاطـــره ای که مشامــَش را تلــــخ کنـد

خدایــــــــا ؟!

                 حــواست هسـت به روزهــایم؟!

حــواست هسـت که نمی دانــم دَردم چیســت؟!

حــواست هسـت که لحظـه شمــاری می کنــم که بگذرنــد این روزهــای تلـخ ؟!

حــواست هسـت

                   یکــــ ســال گذشــت و تـــو ....!!!

دلــم شـــور می زنـد

                       برای ِ سکـــــــــــــــوت سَــــرد ِ آینــده

برای ِ کویــر ِ زرد ِ ایــن دل

                    که دیگر نه شقایقی در آن خواهد رویید

                                                      و نه آسمان َ ش آبی خواهد بود

دلــم شـــور می زنـد

                     برای ِ روزهـــایی که خورشیــــد َ ش

                                              عـــاشق می کـرد آفتـــاب گــردان ها را

و شــب هایی که مـــاه َ ش

                              بــی قــرار می کـرد حــس ِ شهــــوت ِ شـب بـــوها را

دلــم شـــور می زنـد

                     برای مرگ ِ سـَرسبــزی ِ عشــ ـــق

دلــم شـــور می زنـد

                           شـــورِ احســاسی را که شــاید دیگــر تکـــ ـــرار نشـود

خستــــ ــه ام

بـَس که نگــاه ِ خستـــــ ـــــه ام را به راهــی دوختــم

                                             که کسـی خیـــال آمــــدن از آن را نـدارد

مـــدت هاست که مســت ِ مــی ِ تنهـــــایی شــده ام

گـــویی ایـن مستــی و سـَر درد هـــای ِ مـُداومــَش

                                                           خیــال نـدارد از سَــرَم بـِپـَرَد

می تـــــرسم ...

                                     می ترســـــــم کافـــر شــَوَم به عشــــ ـــــق ....

مـن پــای ِ عهـــدم مانــدم

                                     اینکـــــــــــ نـــوبت تـــوست

                      مگُــذار تقــــــــــویم ِ روزهـــای ِ جــوانی ام بــی بهــار مـاند

مگــُذار ....

 

 

 

فاطیمـا نوشـت : دل نوشتــه ای از خــودم



نوشته شده در 25 تیر 93 ساعت 15:14 توسط فاطیما مسافر احساس |

اخرین مطالب
از حال من و سالگرد کوچ پدر تا روزهای ِ پایانی ِ سال
ملودی ِ روز ِ عشق
تقصیر کیست
تولدی سرد
آخرین رقص برگ ها تا یلدا
حال ِ دل ِ پاییزی ِ من
آغاز پاییز در کنار پنجمین ساگرد جاده احساس
عاشقانه ی یک عصر ِ تابستانی
تب ِ بی حوصله گی های من
خدایـا حواست هست ؟!

صفحات وبلاگ
تعداد کل صفحات :( 21 ) 1 2 3 4 5 6 7 ...