مـی خـواهــــــــــــــــم

نمــاز شبـــی ســــــــــــــرد و زمستـــانـی را            

                                                         بخـوانـــــــــــــــــــــــــــــــــــم

تـا قـــدری ایـن  قلــــــب شکستــــــه آرام گیــــرد

بـــر مـی خیــــــــــزم

بـا قنــــــدیـل آرزوهـــــــــــــــــای یـخ زده ام

                                    غســــل مـی کنــــــــــــــــــــــــم                  

بـا اشکــــــــــــ چشمـــــــانـم

                                وضـــــــو مـی گیــــــرم

چـــــادری از رنگــــــ بـــــــــرف

             و از تبــار سـوزنــــــــــــاکـی اش

                                                ســــر مـی کنـــــــــم

بـا اذان گـــــریـه هــای شبــــانـه ام

                             نمــاز احســــــاس را مـی خـوانــــــــــــــــــــــــــــــــم

بــر گلبــــرگ هـای یـــــاس یــــــــــخ زده

               در بـــــــــرف هـای قـــــله ی احســــــــاسـم

                                                            سجــــــــــــــده مـی کنــــــــم

و سلام آخــــــــــــــــــر را

                       بـه قلبــــی مـی دهــــــــم    

کـه مــــــــــدت هـاست

          در پـی شنیــــــــــــــــــــدن سلام ی

                                                      از عشــــــــــــــــــــــــــــق است

عشقــــــــــی کـه

         قنـدیـــــــــــل آرزوهــــــــــــای یـــــخ زده     

                                                       در قلـــــه ی احســــــــــاسـم را

بـا آتــش سـوزنــــــــده در محفـــــــل ش

                                              گـرمــــــــا بخشـــــد

و تـــــــــــب ی بـاشــــد

                            در بستــــــر بـــــــــــــــرف هـای زمستــــانـی دلـــــــم

بسـوزانـــــــد تـا

            و ذوب کنــــــــــــد

                                  یـــــخ هـای این دل همیشــــه عـــــــــــــاشـق را

و دعــــــا مـی کنـــــــــم

آرامـــــــــش ایـن نمـــاز

                            آبـــــی هـای آرامشــــــــــم را

باری دیگــــــــر

             بـه مـــــــــــــــــن

فـاطیمـا نـوشت 2 : دل نـوشتــه ای از خــودم

شـــــایـد یکـــــــــــــــــــــ روز

                                  در کافــــــه ای دنــــج و خلــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــوت

ایـن کلمــــــه هـا و نـوشتـــــــــه هـا

                           صــــــــــوت شدنـــــــــــــــــد

                                           بــرای گــــــــــــــــــــوش هـای تــــــو

کـه روی صنــــــدلـی

                                     رو بــه روی مــــــن نشستـــــــــــــــــه ای

و بــرای یکــــــــــــ بـــار هـم کـه شـــــــده

                        چــــــای تــو ســــــــــــــرد شــد

                                    بــس کـه خیــــــره مـــــانـدی بـه مـــــــــــــــــــــــــــــــــــن

ایـن همـــــه دلتنگــــــــــــی بــرای تـــــــو نیسـت

بـرای جــای خــالـی " دوستتــــــــــ دارم " اسـت

                                                              در کلمــــــــــات مـن

بـرای " دل نگــــــــــــــــرانـم "

             بـرای " دلتنگـــــــــــــــــــــــــم "

                                    بـرای " منتظــــــرت بــــــــــــــــــــــودم "

حــالا کـه تنهـــا رفیقــــــم

                              کلمــــــــــات هستنــد

تمــام سطــــــر هـا را بـا " تــــــــو "  پــر مـی کنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم

تــویـی کـه جـــــای ت

در زمستــــــــــان نـوشتــــــه هـایـم

                                        خیلــــی وقتـــــــــــــــــــ است کـه خـــــــــــــالـی ست

بـــادی ســــــــرد و زمستـانــــی

             مـرا فــــــــــــــــرا مـی خـوانــــد

                       ســـردی اش را روی پـــــــــــــوستـم حــس مـی کنـــــــم

و صــــــدایـش را مـی شنــــــوم

کـه آرام در گــــوشـم مـی گـویـــــــــــــــد

                                              امـــروز فصـــل میـــــــــــلاد تــوست

آری...

             تقـــــــــویـم زنـدگیـــم

                          بــاری دیگــــــر ورق خــــورد

                                                          تـا تــــــــــــــــــــولـدم شــد

امشـــــب

شـب دی مـــاهـی مـــن است

حـــــــــریـر سفیــــــد احســــــــــاسـم را

               مـی پـــوشــــــم

مهـــر قـــــــرمـز عشــــــــــــــــــــــق را

                                               بـه لبـانــــم مـی مالــــــــــــــــــــــــم

سـایــــه ی آبــــــــی آرامـــــــــــــش را

        بـه چشمــانـم مـی زنـــم

و گیســــــوان بلنـــد و خــــرمـایـی رنگــــم را

                                          بـا انگشتــــان تــــــــــو شـانــه مـی کنــم

همــان انگشتــــانـی کـه

             روزی گــــــرمـی عشقـــــــش

ســــــردی بــــــــــرف و بـاد زمستـــانـی دی مــــاهـی را

                                                  بـــــرایـم گـــــرم گــــرم مـی کــرد

امــــا اکنـــــون....

بـا دستـــانـی ســــــرد و یـــــخ زده

                            تنهـــــــــــــــــــــای تنــها

                                               صنـدلـــی هـای دلتنگـــــــــــــــــی را

کنــار میـــز تنهـــــایـی خـاطـــــره هـایـم مـی گـــذارم

            روی آن مـی نشینــــم

و بـه آرامــی شمـــــــع هـای حســـــــــــــــــــــرت را

                                                             روشــــن مـی کنــــــــــم

بـا چشمـــــانـی بستـــــه

                         بـه آسمــــــان مـی نگــــــرم

و آرزو مـی کنــــــــــم

                        هنگامـــی کـه چشمـــــانـم را مـی گشــــایـم

رقـــــــص دانـه هـای بـــــرف را

                                  روی صــــورتـم حـس کنــــــــــــــــــــــــــــــــــم

و بنگــــــرم

                کـه چگـــــونـه سفیـــــدی بـــــــــــرف

سیـاهـــــی تمـــامـی غـــــــم هـا را

                        از قلبــــــم پــــاک مـی کنــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد

اولیـــن نگـــــــــاه

          اولیـــن هـم کلامـــــــــی

                      اولیـــن نـــــــــــوازش

                                     اولیـــن آغـــــــــــوش

اولیـــن بــــــــوسـه

          اولیـــن احســــــــاس

                     اولیـــن قـــــــــــــــــرار

                                و اولیـــن عشــــــــــــــق را

بـا تــــــــو تجــــربـه کـــردم

            بـا تـــویـی کـه همچـــون بـــاد پــاییــــــزی

                             برگـــــ برگــــــ روزهـــای تکـــــــــــــراری ام را

بـه آسمـــــــــان بـــــردی

                            و بــرایـم عشـــــــــــــــــــــــق بـه جـا گذاشتــــی

عشقـــی کـه در یکـــــــــــ روز پــاییـــــــزی

متـولـــــــد شــد

                    و اولیـــن عـاشقـــــــانـه هــای پــاییـــــزی مـرا ســاخت

امـــا اکنــــون مــــــــــدت هـاست

                                      کـه تــــــــو نیستـــــــــی

و مـــــن تنهــــــای تنهــــا

             برگـــــ برگــــــ روزهــای تکـــــراری بـــــــی تـــو بــــــودن را

بـا خـــــود بـه دوش کشیــــــــدم

تـا امشــــــــب کـه انتهـــــای پــاییـــــز

و انتهــــای آخـــــــــــــریـن عـاشقـــانـه هـای پــاییــــــزی مـــــــــــن است

خستــــــــه ام....

                     از تــــــــو

از ایــن فـاصلــــ ـ ــ ـ ــــ ــ ـ ـ ــــه هـایـی کـه

                         هـــــــــــــــــــــــــر روز بیشتــــرش مـی کنــــــــــــی

از در انتظـــــار مـانـــدن وعــــده هـا و قــــــــــــــول و قــــرار هـایـی کـه

راحــــت آنهــا را مـی شکنـــــــــی

                             از عشـــــــق و دوسـت داشتنتـــــــــــــــــــــــــــــــ

از اینکــه

                تــــــو واقعـــا عـاشقــــــــــــــی ؟!

از اینکــه

          مـی آیـــی و عــــــــــاشق مـی کنـــی

                            و محـــــــــو مـی شــوی تـا فـرامـــــــــــوشت کنــم

از اینکــه

         دوبــاره مـی آیـــی تــــازه مـی کنـــی خـاطـــــرات را

                                                 و بـاز محــــــــــــــــو مـی شــوی

بـه راستـــی کـه ســــــراب

                              از تــــو بـا ثبـــات تـر است

تــــــو همچـــون صبحــــی زیبـــا در شــــب یلـــــــــــــــدای مـن بــــــــودی

امـا اکنــــــون......

نگاهـــی بـه تقــــــــویـم مـی انـــدازم

                           امشــــب طــولانـــــــــــــــی تـریـن شـب ســـال است

شبــــــی بـه نـــــام یلـــــــــــــــدا

          مـی خــــــواهـم تفعلــــی بـه حــافظ بـزنــــــــــم

                                                       چشمــــــانـم را مـی بنـــــــدم

نیــــــــت مـی کنــــــــــــم

                     انگشتـــانـم را لای ورق هــای دیـــــوان حــافظ مـی گـذارم

بـا همـان چشمــــان بستــه مـی گویــــم

                خـــداحافظ پــاییــــز عـاشقــــانـه هـا

                               و خـــداحافظ خـاطــرات تلـــخ و شیــریـن پـاییـــزی

بـه آرامــی صفحـــــه ای را بــــاز مـی کنــــــــــــــم

          و آرزو مـی کنـــــم

خـــــــدا بـه حــافظ همیشـــــــه بگــویـــد

                 یــــــــوسف گمگشتـــه بـــــازآیـد بـه کنعـــان غــــــــــم مخـــــور

یـــــوسفـی که عشقـــش حقیقــــــی ست

                                 و کنعــان قلبـــش تنهــا بــرای مـــــــــن بـاز است

و بــــی شک مـــن

عـــــاشق تـر از هــــــر زلیخــــــایـی بـرایـش خــــــــــــــــــــــــــــــواهـم بـــود

مــــــن اینجــــــــا

                     دلتنگـــــــــــــــــــــــــــــــــــــی هـایـم را

روی کفـــــــــــ دستــــم

          ماننــد یکـــــــــــ قلــب تنهــــا

                                            نقـاشـــــی مـی کنــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم

دستــــی کـه

روزی دسـت هـای تــــــــــــــــو

                                    گـرمــــــا بخـش آن بـــــــود

و امــــــــروز

از ســـردی ایـن همــه فـاصلـــ ـــــــ ــ ـه و دلتنگـــــــــی

                   یـــــــــــخ زد

امشبـــــــــــ چقــــدر نبــــــــــــودنت را

                                                  حــس مـی کنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم

دلــم بهـانــــــــه ات را مـی گیــــرد

                      صـــــدایت در گــــــوشـم مـی پیچـــــــــــــــــد

و مــــــن مـی گـــــویـم

                         هـان! مـــرا صـــــــــــدا کـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــردی ؟!

بــر مـی گــــــــــــــردم

             تـــــــــــــــــــــــــو نیستـــی

                      و ایـن یکــــــــ خیـــال عـاشقانــــــــــــه است

بـه دستانم خیــــــــــره مـی شــوم

حلقــــــه ی دوستــــــــــــــــی ات

                                      هنـــــوز در کفـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ دستــــم

کنـــار همـان قلــــب تنهـــــــــــا

                                     جـــــــــــــــــــای دارد

و مــــــــن همچنــــان

فاطیما نوشت  : دل نوشته ای از خودم

این عکس زیبا رو یکی از دوستای گلم (شاهین عزیز) برام فرستاده دوست خوبم به خاطر این عکس زیبا ممنونم