دلـم گرفتــه...دلــم عجیــب گرفتــه...خیــال خـواب نــدارم

جاده احساس : به سراغ من اگر می آیید نرم و آهسته بیایید مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهایی من

بی احساسی




یک مــاه از زمستـــان گذشــت

                        دی به پــایــان رسیــد

بهمـــن از راه آمد

                                   امــــا ...


                                                  هیــــچ گرمــایی قلـــب ِ سَــــردَم را آرام  نکـرد

ایــن روزهـــ ـــا تلخـــم

                                   دلــ ــــم

                                                      دستــــ ـــم

                               جسمــــ ــم

روحــ ـــم

                  حتـی ایـن قلــ ــم هــم

ایـن روزهـــا نوشتـــن برایـــم سخــت شــده اسـت

انگـــار هیـــچ واژه ای نیســت

                       تـا با قلــــم به رقصــــشان در آوَرَم

                                                           و آنها روی سطـــرها دلـــــرُبایی کننــد

دلــ ـم تهــی شــده از واژه هــا

از واژه هــــایی که

                  خستگــــی را از شـــانه هایم

                                                 دلتنگــــی را از دلــــم

                                                                            و گرفتگـــی را از قلبـــم

بــَر می داشتنـــد و بیرون مـــی آوَردَنــد و پاکــــــــــ می کردنــد

قلبـــ ـم یــخ زده

                    از احسـاس هایی که مُـنقلــب می کــرد تمـامیت ِ زنـانه ام را

نگــــرانم !

                   بـرای خــ ـــودم

                                           بـرای دلــ ـــــم

                                                               بـرای ِ احســــاس های ِ زنــــانه ام

بـرای ِ آینـــــــده ی نامعـلـــومم

بـرای ِ آدم هــایی که نمـی تــوان دوستشـــان داشـت

                                                 بـرای ِ اعتمـــــادهایی که دیگــر بـَر نمی گَردَنــد

دختـــری که دیـــروز غـــ ـــــرق در احســـاس بـود

                                    امـــروز دیگـــر چیـــزی روحَـــش را ارضــا نمی کنــد

نه کوچـــه ای

                 نه خیـابـــــــانی

                              و نه حــتی خاطـــــره ای

                                                نگــــرانم بـرای ِ ایــن مـــ ـــن

بـرای ِ دختـــری که دیـــروز

                            یک دوستـــــــــــت دارم

                                       نبضـــش را به شمــاره می انداخـــت

یک نگـــاه او را حــالی به حــالی می کــرد

                                                       یک چشمکــــ می رسـاندش تا ستـــاره ها

یک عکــــس عاشقـــانه پـــروازش می داد

                                                تا خیــال ِ یکـــــــــ وصــ ـــال

و رویـــای ِ یک بــــوسه و هــم آغــــوشی

                                                        به تــــاراج می بــُرد زنــــانگی هایش را

امــا امـــ ــروز ...

نه از آن احســـــــــــــاس ها  خبـــری ست

                         و نه دیگــر عشــق و دوســت داشتـــن بــرایش معـنــایی دارد

ایــن روزهــــا

                                              اَدای ِ آدم هـــــای ِ با احســــاس را در مـــی آوَرَم

امــــا ...

            احســـاس هـایم خفتــــه اند

                                      به خــــــــــواب رفتـــه اند

                                                خــوابی به بلنـــ ــدانی ِ یکـــ خــواب ِ زمستـــانی

شـــاید هــَم

            خــوابی به بلنـــ ـدای ِ خـــواب ِ اصحـــاب کهــف

که بــرای ِ بیـــداری اش عُمـــر ِ مــن

                                                            کفــــاف ِ سیصـــد ســال را نمی دهـــَد

بگــذار آدم هــا فکــر کننــد

                  مــن همــان دختــــر ِ با احســاس ِ دیـــروزم

امــا ...

            تنهـــا مــن می دانـــم و خــــدایم

                                                                     که در ایــن دل چـه می گـــذَرَد

و چـرا تــا به امــروز تنهـــا مــــانده ام چــون خــــدایم

 

 

 

فاطیمـا نوشت : دل نوشتـه ای از خـــودم




+ نوشته شده در 4 بهمن 94 ساعت 15:29 توسط فاطیما | مسافر احساس()


تولـدم مبارک



مــن بانـــوی ِ دی ام

                      زاده ی ِ زمستــــان

                                                 هـَم رنگـــــــــ بـــَرف

                                                                       عَجیــن شـ ــده با سرمـــا

گاهــی سَــــردَم

                                  همچـــو قندیـــ ــل هـای ِ یــَخ بستــه در غـــاری مَتـــروک

و گاهـــی گـــَرم

                   چـون شُعلــــــــــــــــــــــــــــــــــــه های ِ آتـــش در کلبـــه ای مَحـــزون

آبــی رنــگ ِ مـــورد ِ علاقــــه ی ِ مــن اسـت

                                             سفیــــد رنــگ ِ زندگیـــــم

                                                            و خاکستـــری رنـگ ِ لحظــــه هایم

از میـان گــل ها

                 نرگـــس ها را دوســت مـــی دارم

                            همــان نرگــس هایی که شبیـــه ِ مــَن اند

                                                              پـُر از شـــــوریدگی و یکرنــــگی

مهربــانی پیشــه ی ِ مـــن

                                                              و صداقـــَـت آیینــه ی ِ مــن اسـت

مــن بانــــوی ِ دی ام

                                      سرشـــار از احساسـات

که گـَــر بخواهـَــم

                  پــُر از شَهــــوت ِ دوستـــت دارم هــا می شَـــوَم

و گَـَـر نخواهــَـم

                                                 سَـــرد می شَــــوَم چـون عصــــر ِ یخبنـــــدان

گــَه گــاه می نویســـــم

                         از دلـــ ــــم

                                    از عشـ ـــــق

                                                     از غــ ـــــم

                                                              از دلتنگـ ـی

از رویــــاهایی که می بافـــم

                                                تا هــم قـــَد ستـــاره ها شَـــوَند

از آرزوهـایی که همـراه ِ قاصـدک ها

                                                               فــوتِـــشان می کنــم تا آسمــــان

مــن بانـــوی ِ دی ام

                                             زاده ی چهـــارمین فصــل ســال

که دیـــری ست تمــام ِ بـــاورهایم

به تمــام ِ آدم هــا و ایـن عصــر و ایـن زمـــانه

                                                 همچــون زمستــــــان

                                                            رنــگ باختــه اند و یــخ بستــه اند

دیگـر نه کســی شـــوری در مــن به پــا می کنـد

                                                        و نه چیـــزی مرا به وَجـــد مـــی آورَد

مـ ــن جــایی میـان ِ بــودن و نبــودن

                                دَفـــــن شــده ام

                                                                جــایی میــان کودکـــی و پیــری

و از ایــن میــان

                           جـــوانی همـان صفحـه ی زیبــایی بـود

                                                        که از کتـاب ِ زندگـی مـــن حذفــــ شــد

تقــــویم زندگــی ام

                           بــاری دیگــر وَرَق خــورد

و امــروز نه از سَــر ِ شـــوق

                                  که از روی ِ تکــــرار

                                                        به عــــادت هــَر ســال

جشــن می گیـــرم تولــ ــدم را

                                                         کنـار ِ آنهــایی که دوستــَم می دارنـــد

و لبخنـــدی می زنــم به مهـــر

                                   به خاطـــر ِ آنهـــایی که عاشقـــانه دوستشــان مــی دارم

               تولـ ــدم مبـارکــــــــ ـــــــــ ــــــــ ــــــــــ

 

 


 

فاطیمـا نوشـت: دل نوشتــه ای از خــودم




+ نوشته شده در 6 دی 94 ساعت 01:05 توسط فاطیما | مسافر احساس()


یلــدای ِ برفی



دانــــه های ِ سپیــــد ِ بـــرف

                     روی ِ برگـــ های ِ زرد و نــــارنجی

                                            پاییـــز را غافلگیـ ــر کــرد

                                                                                  و آذر را فریبـــا

عطـــر سیــب در هــوا پیچیـــــد

                                                           انــــار ســرخ شـد

و یلـــ ــدا

               ایـن دختــــر ِ نـــــارنجی پــوش

                                                              مثـل هـــَر ســـال

شکـوه زمستــان را در آخـرین شــب ِ پاییــز

                                                             جشــن می گیـــرَد

                                       و عاشقـــــانه به پیشــــواز ِ زمستـان مــی رود

ایـن پاییــز هـم گذشـــت و

                          در هیـــچ خیــابان و کافــــه ای

                                                کســی هـم قـــدم ِ لحظــــــه های ِ ســَرد نشــد

ایـن پاییــز گذشـــت و

میــان ِ خـش خـش ِ برگــــــــــــــ های ِ نــــارنجی اش

                                                                    عاشقـــــانه ای نجـــوا نشــد

ایـن پاییــز گذشـــت و

                      زیــر بــــاران های ِسَــــردَ ش

                                                            هیـــچ خاطـــره ای شُستــــه نشـــد

مـ ــن

             اینــجـــا

                         در ایــن هـــــوایی که فضــــایش

                                                    آکنـــده از عطــــر ِ زمستـــان اسـت

بدرقـــــه می کنـــم

                       پــاییــز را

                                      بــاران را

                                                  عشـــق را

                                                                   وابستگــــی را

کــــاش ایـن یلـــــــــ ـــــــدا

                            حافـــظ ِ فـــال ِ مــن

                                                            خبـــر از زمستـــانی ِ خــوش دَهــَد

خـــوش

            سپیــــد

                          پــــاک

                                    مثـــل بـــــرف

خداحــــافـط پاییـــز

                                      خداحــافـظ بانـــوی ِ گیــسو طـلا

رَفتـَنـَــت به خیـــر

                                                   و سَفــَرَت تا برگــــ ریـــزانی دیگــر سبـــز


 

 

فاطیمـا نوشـت : دل نوشتـه ای از خـــودم


+ نوشته شده در 29 آذر 94 ساعت 01:20 توسط فاطیما | مسافر احساس()


عاشقانه شبی در پاییز



پــــاییـز که باشـــد

               هـَر قـــدر هـم که خستــه باشــی

                                           هـَر قـــدر هـم که ســــــاز ِ دلـــت

                                                                      نــــَوای ِ غـــــم بنــــــــوازَد

دوســت داری

                  گاهــی رو به روی ِ آیینـــه بــــایستی و

رُژ ِ لـــب ِ قرمــــزَت را

                                پـُر رنگـــــ تَـر از همیشـــه

                                                   به لــــب های ِ ســـَرد و بـی روحـــَت بزنــی

و لبخنــ ــدی به زیبـــایی ِ مـِهــر

                        و بوســه ای به گرمــی عشـــق

                                                                                تحویلــــَـش دَهـــی

و یــــادَت مـــی رَوَد که آن ســـوی آیینـــه

                                                     کســی نیسـت که جـــــواب ِ بوســـه ات را

با آغــوشی  بـاز و

                                                   لَــــب هایی خیـــس از عشـــق پاســخ دَهَـــد

پــــاییـز که باشــد

                       هـَر قـــدر هـم که هــوای ِ حوصلـ ـه ات ابــری باشـد

دوســــــــت داری

                      عاشقـــانه بنـــویسی

                                                         دســـت ِ رویــــاهـایت را می گیـــری و

تا اِنتهـــای ِ کـــوچه باغ هـای ِ خُرمــالو

                                                                             با او قــَـدَم می زَنــی

پــــاییـز که باشــد

از پشـــت ِ پنجــره ی ِ نیمــه بـاز ِ اتــاقت

                               زمــــزمه ی ِ بـــادها را می شـِنَـــوی

                                                                رقـــص ِ بـــرگ ها را می بینـــی

و عطـــر ِ بـــاران را

                                                                 روی تَـنَـــت احســــاس می کنی

انگـــار که کســـــــی

در گـــــــوشـَت عاشقـــــانه نَجـــوا می کنـد

                                              و دســـــت هایش را

                                                                   روی ِ تَـنَـــت می رقصـــــــانَد

و عطـــر ِ نفــــس هایش

                              تــ ــو را مَســــــــــــــــت می کنـــد

                              دلـــت می خواهَـــد چشــم هایت همیــن گـــونه بستــه بمــــانند

و ایــن عشــــــق بــازی

                                                                         تا صبــح به دِرازا کِشــَد

پــــاییـز که باشـد

                      دوســت داری

                              کـسی باشــد که به وقــت ِ غـــروب

تَــب ِ دلتنگـی هایت را

                                                                       با آمـــدنَش پــایین بیــاوَرَد

پــــاییـز که باشــد

                       دوســت داری

تمـــام خیــابـان ها را قــــدم زَنـی

                       و از گــوشه به گـــوشه ی ِ ایـن شهــر

                                                                                  خاطـــره ســـازی

پـــاییـز که باشــد

                                                     دوســت داری

آدم ِ دیگــــــری شَـــوی

                            آدمــی که غـــم و انــــــــدوه َش را

                                                      لای ِ بـرگ های ِ پــــاییزی جـا می گـذارَد

و از پــــاییـز

               تنهــا عشـــق بازی با بــرگ و بـــاران َش را

                                                                                 بَـــر مــــــی دارَد

پــــاییـز که باشــد

                          بــ ــ ـاران

                                                       جــان می دَهَـــد بـرای ِ خیــــــــس شـدن

و هـــــــــــــَوا

                                                         جــان می دَهَـــد بـرای عاشقـــی

دوســـت داری

                     کســی باشــد

                                  که با آغـــــــوشَش

                                                      تنپـــــــوش شَــوَد

و با بوســـــــه هایَش

                        اِلتهـــــاب ِ ایـن لــب ها را پــــایین بیــــاوَرَد

و کـــوچه باغــی

                                   که اِنتهــــایَش تـــو را به خلســـــــه ی ِ عشـــق بَـرَد

پـــاییـز که باشـد

                      دلـــت خیلــی چیـــزها می خواهَــد

                                                  حـــرف هایی که نمی تـــوان بَـر زبــان آورد

                      حــرف هایی که در دلـــت می مــاند

و شــــاید روزی

                                         جـــایـی

                              حــــ ــــــوالی ِ بـی حوصلـ ــه گی های ِ کسـی

یکــــــــــــ نفــــر

                             از پشـــت ِ پلکــــــــ هـایت

                                                                آن را از چشــــــم هایت خـــواند

 

 

 

 

فاطیمـا نوشـت : دل نوشتـه ای از خــودم


+ نوشته شده در 7 آذر 94 ساعت 01:37 توسط فاطیما | مسافر احساس()


دلم برای تو تنگ است



دلــــم برای تـ ــو تنــگ اسـت

                                و ایـن را نمی تــوانم بگـــویم

مثـل نسیــم که هـَر روز صــورت ِ پنجــره را

                                                       نـــَــــوازش می کند و حرفـــی نمی زَنــَد

مثـل مهتـــاب که هـَر شـب از کنــار مـ ــاه می گــُذَرَد

                                                   و سکـــوت می کنـد

مثـل ستـــاره ها

                            مثـل یــاس ها

                                                       مثـل بنفشـــه ها

دلــــم بـرای تـ ـــو تنــگ اسـت

                                           و ایـن را به خــــود ِ تــو هـم  نمی تــــوانم بگــویم

آن قــــَدر دوری از مـــ ــن

                                         که دیگــر دسـت آرزوهـــایم به تـــو نخواهنــد رسیـد

دلـــم برای تــ ــو تنــگ اسـت

                              بـرای چشــــــم هایت

                                                        به وقــــت ِ دلتنـــگی

بـرای دوســـت داشتــَنــَت

                                                      به وقـــت ِ خستگــــی

دلـــم بـرای تـ ــو تنـــگ اسـت

                                       بـرای دسـت هـــایت

                                                                          که سهم دست هایم نشد

بـرای آغـــــوشت

                               که پناه خستگی هایم نشد

بـرای بـــوسه هایت

                                    بـرای نـــوازش هایت

                                                                       بـرای ....

دلـــم بـرای تـ ــو تنــگ اسـت

و ایـن را به خــــــــــــــدا هـم نمی تــــوانم بگـــویم

                                                             چرا که تو ممنوعـــه ای

خواستـَنــَت

                        داشتــَنــَت

                                          به نام صـــدا کـــردَنـَت

حتــی دلتنگـــــ شدن برایــت

                                                  ممنــــوع اسـت

و ایــن نهـایت ِ ویــرانی ست

                                   بـرای مــــــن

                                               کـه دیــــر تـ ـــو را پیـــدا کـردم

                                                                            و زود از دستــَت دادم

و بـرای تــو که سـال هاست دیــر کـرده ای

دلـــم بـرای تـ ــو تنــگ اسـت

                                             و ایـن را تنهــا عاشقـــان ِممنـــوعه می فهمنــد

تـــو ای ممنــــوعه تـَرین

                            دلــــم بـرای تــو

                                               بـرای عطـــر تـَنــَت

                                                                     بـرای عاشقـــانه هـای ِ آرام

همیشــه  تنگــــــ خواهـــــــَد شـد

                                                      با ایـن همــه

نسیــم می وَزَد

                مهتـــاب نـــور می پــاشـَد

                                   ستــاره ها چشمــک می زنَنـد

                                                               یــاس ها و بنفشـــه ها می رویَـنـد

و مـ ــن  نیـز به زندگــی

                                         ادامــ ــ ـ ـــه می دهــم

امـــا ...

                                       دنیـــا به مــن آمــــوخت

اینجــــــا تنهـ ــ ــ ــایی

                                              سکــــانس ِ آخـــر ِ تمـام ِ عــــاشقانه هاست

 

 

 

فاطیمـا نوشـت : دل نوشتــه ای از خــودم



+ نوشته شده در 14 آبان 94 ساعت 16:20 توسط فاطیما | مسافر احساس()


حال ِ پاییزی ِ من




سخــــت اسـت

                       که هـــم پــاییـز باشـــد و

                                                             هــم هـــــــــَوای دلــــت اَبــــــری

سخـــت اسـت

                      هــَر روز

                                                اَدای ِآدم هــــــــــای ِ شـــ ـاد  را در آوردن

سخـــت اسـت

                    خندیـــــــــدن

                                به وقـــــت ِ گریستــَن

سخــــت اسـت

                              فـــرو دادن ِ بـُغـــ ـــض

                                                            وقتـــی از شـــدت ِ گریــــه پــــُری

سخـــت اسـت

                   بیهـــــوده زیستـــَن

                                  در دنیـــایی که تمــــــام ِ نگــــاه ها خیـــره به تــ ـــوست

سخـــت اسـت

               به خـــدا سخـــت اسـت

                                      ایـن بی حوصلــه گی های هـــَر روزه

که شـَرَیـــــان ِ زندگـــی را

                                                               در مـــن قطـــــــع کــرده اسـت

خستــــه ام ..

              از بــــازی های ِ دنیـــا

                                          از خـــــودم

از "مـــن " ی که هـــَر روزَش را

                                        با هـــَراس ِ از دســت دادن ها می گــــــذرانـَد

از لحظـــه هایی که با تَشـــــــــویش می گذرنــــد

                         از روزگــاری که ســازش هیــچ وقــت با دلــم کـوک نمی شــَوَد

کجـــایی پـــاییـز ؟!

               کجـــاست رقـــص ِ برگ و باد َ ت ؟!

امشـــب در کـــدام جشنــــــواره

                                        سمفــــونی ِ برگـــــــ ریـزانـَت را اجـــرا می کنــی؟!

امشـــب

            در کـــدام کوچـــه ؟!

                            در کـــدام خیــــــابـان ؟!

                            در بُــن بَســـت ِ کدامیـــن کــــوچه بــاغ خواهـــی رقصیـــد ؟!

کجـــاست بـــــــــاران هــایت ؟!

                                           امشـــــــب

زیـــر ِکــدام درخــــت ؟!

                            روی ِ کـــدام  زمیــن ؟!

                                         به وسعـــت ِ کدامیــــن دَرد خواهـــی بــــارید ؟!

به مـ ـــن بگــو ...

                     به مـــن بگـــو که ایــن مـ ــن

بـُغـــض های ِ فـــرو خــورده ی ِ

                                                     بسیـــاری دارَد

                                                                                 بـرای باریــــدن

و حــرف های ِ نـا گفتـــه ی ِ زیـــادی

                                                    بــرای نگفتـــن

و دل شـــ ــ ـــ ـــــوره های ِ عجیبـــی

                                                                                  بــرای شـُستــَن

دلــــــــم گرفتــــه اســت پــــاییـز

                               لَحــن ِ امشـــب مـــــــن

                                                لَحــن همیــن بـرگ های ِ خشکیـــده  اسـت

و لهجــــه ام

                             لَهجـــه ی ِ بـــاران هایـَت

                                                             و نـا آرامـــم چـــون هــــَـــــوایت

به خـــــالق ِ رنگـــــــــــ هایت

                                       بگـــــــــــــــــــو

قرمــــزی شـــال ِ سَــرَم

                                و سُرخـــی لـــب هایم

                                                      تنهــا نقــــــابی ست بـرای آدم هـــایش

به او بگــــو

                        خـــود

                            دَرد را

                                                                از چشــــــــــــم هـایم بخوانـــَد

و آرامــَم کنـد

                          آن گـــــــــــونه که گــــویی

                                         آرامـــش هیـــچ گـاه از ایـن خـــانه نـَرفتــــه است

 

 


 

فاطیمـا نوشـت : دل نوشتــه ای از خـــودم




+ نوشته شده در 25 مهر 94 ساعت 16:01 توسط فاطیما | مسافر احساس()


دوباره پاییز و سالگرد ِ ششمین فصل ِ نوشتن من



دوبـاره پـــــاییز

                            دوبـاره خِـش خـِش ِ برگـــــ ها

                                                                  دوبـاره بـــــ ــــوی ِ خــاک

                          دوبـاره بــــاران های ِ مستــــانه

دوبــاره خیســـی ِ سنــگ فـــرش ها

                         دوبـاره قـــدم زدن هـای ِ تنهـــایی

                                                                 دوبـاره روزهــــای ِ کـــوتاه

دوبـاره شــب های ِ ســَرد و طــولانی

                         دوبـاره غـــــروب های ِ نــــارنجی

                                                        دوبـاره دلتنگـــــی های ِ نفـس گیــر

دوبـاره مــــــ ــن

                     دوبـاره تــ ــو

                                          دوبـاره خیــال

                                                              دوبـاره رویـــا

                                                                              دوبـاره عشــــق

دوبـاره مَستـــی

                                    دوبـاره جنـــون

                                                                         دوبـاره دیـــــــوانگی

چه میکنـی پـــــاییز ؟!!

                                       هنـــــوز نرسیــده از راه چه میکنـــی با مـــ ــن؟!

چه میکنــی با دلــــم؟!

                          چه میکنــی با ایـن واژه هـــا

که تا حـــــــــرف از تــــو می شـود

                                   رنـگ می بـــــازند و از خـود بـــی خـود می شونـد ؟!

تــــو ...

زیبــاترین هـــارمونی ِ فصــل هایی

                      که با تمـام رنگـــ هایت می شـود

                                      واژه هـــا را بَـر تَـن کاغـــذ رنگـــــــ آمیــزی کـرد

مثـلا دلتنگـــــــی ها را

                           نارنجـــی کشیــد

انتظــــ ـــــارها را

                           زَرد

                                   و عشـ ـــق را

                                                           قـرمـــز

تـــو ...

                   حتـی هــــــــارمونی ِ زیبــایی از رویــاهایی

که می شـــود

                         رویــــاهـای کــــوچک را

                                                    در آن دســت یافتنــی تــَر نقــاشی کـرد

مثـلا دختــری را با شــــال آبــی

                              و رژ ِ لبــی نـــارنجی

                                                                نقـــاشی کـرد

که عابر کوچه ی قلب َ ش

                             تنهـا از سـَر ِ عشـــق چــال ِ گــونه هایش را ســُرخ می کنـد

 

دوبــاره ابـــرهای ِ بـــاران زای ِ خاطـــره

                                                           دوبـاره بغـــ ــض های ِ سنگیــن

دوبـاره دل هـــایی که

                         هــــوس ِ عـــاشقی می کننـد

دوبـاره زخـــم هایی که

                               سـَر بـاز می کننــــــــــد

                                          دوبـاره جــای ِ بــــــوسه هایی که دَرد می کننـد

دوبـاره حســـــرت ِ آغــــوش هایی که

                                                     بـَـر دلـــــــــــ ــــــــــــــــــت می مـــاند

دوبـاره تشـــویش

                     دوبــاره تــَرس

                                       دوبـاره دل خواستــــن ها

                                                                 دوبـاره بــــازی ِ چشــــم ها

                                        دوبـاره باختـــن ِ دل هــا

دوبـاره عطــر کـــوچه بــاغ ها

                     دوبـاره نیمکـــت های خیـــس ِ چـــوبی

                                                             دوبـاره ملـــــــودی ِ عشــــ ــق

                            دوبـاره آوای ِ دوستـــت دارم ها

تــو ....

                    آدم را هــَـوایی می کنـی پـــاییز !

هـــَــوایی ِ هَوایـی که

                         هـــَوایش حــال و هــــَوایِ دلـــت را

                                                            یکــــ جــور ِ ناجـــوری می کنـد

و چه اسفناکـــــــــ اسـت

                                                       حــال ِ دلی که دَردَش را نمـــی دانـی

دوبـاره پــــاییز

                         دوبـاره مِهــر

                                               دوبــاره نوشتــن

و دوبـاره تولــد تـو

                                  که با پـــاییز پیـــــوند خـورد

                                                                     ای جــاده ی ِ احســـاسم

بـاز مثـل هــَر سـال

                        با قلبـــی آکنـــده از مهـــرتان

یکــــ بـار ِ دیگـر

                                  بوســــه ای می زنـم

                                                             بـَر سـَر انگشـــت ِ احســـاستان

که سالــی دیگــر را

                            ایـن چنیـن مهربـــانانه

                                         قـــدم بر جـاده ی احساسم گذاشتیـــد

و لحظــه های ِ پاییـــزی ام را

                                                 از نـَم نـَم احســــاستان خیــــ ـــس کردیــد

 

 

 

فاطیمـا نوشـت : دل نوشتــه ای از خــودم




+ نوشته شده در 1 مهر 94 ساعت 00:20 توسط فاطیما | مسافر احساس()


واپسین روزهای ِ شهریوری



امــ ــــروزم خـــاکستری سـت

                                          خــــــالی ام از

                                                                           احســـاس ها

                                 عاشقـــانه ها

دوستــــت دارم ها

                                          بوســــــــه ها

                                                                        و آغـــــوش ها

امـــــ ـــــروز ها را دوســـت نـدارم

                                                           امیــــــــدم به فـــ ــــرداست

فــــرداهایی که

                           سَهمــم از زندگــی

                                          یک شـ ـــادی ِ بـی وقفـــــــه باشــد

یکــــــ اتـفـــــاق ِ ناممکــن

                                                     که مـرا به خـــــودم بـَرگــــردانَد

که بــی تفــــاوتی را از مــ ــن دور کنـد

                                               که حـــس ِ خفتــــه ام را بیــــدار کـند

آن هنگــــام که

تصــــویر ِ خاکستــری ِ ذهنـــم سپیــد گـَشت

شـاید بــاد بـوی عطـر ِ تـَن یک " تــــ ــــو " را برایـم به ارمغــــان آورد

و فـــردایم با او

                           لبریـــز از

                                             عاشقـــــانه ها

دوستـــت دارم ها

                      بوســــه ها

                                        و آغــــوش ها شد

دوان دوان آمـــدن

                      بـرای رسیــــــــدن

                                   به قصـــد ِ مـــاندن

                                                             چقــــــــــدـر خــوب اسـت

وقتـــــی

                  در انتهـــــای پلــــه های خــــوشبختـی

                                                     منتظـــر مـــ ــن ایستــاده باشــی

تـــ ــــو

                         همــان مــردی که مـــن هـَر روز در رویــــاهام می دیـدم

همـــان قــــَد

                      همــان هیـبــَت

                                             همــان عطـــر

و مــــ ــن

              همــان پـَریچهـــری که تـــو هـَر شـب در خـــواب هایت می دیــدی

همــان چـَشــم

                     همــان گیســـو

                                              همـــان نــــاز

تـــ ـــو

                          از انتظـــــــــارهایی می گویــی

                                                                 که دیــــــوانه ات کـرد

و مـ ــن ...

        از دلتنگــی ها و بی قـــراری هایی می گویــم

                                                                   که مــرا ســــــوزاند

تـــــ ـــــو

                 از مِهـــر می گــویی

و مــ ــن ...

                        از مهربــــانی

                                          که هــَر روز پـُر می کنــد قلــــب هامان را

تـــ ـــو
                   مَســت و خـــراب

                                               برایــم از عشـــ ــق می گویــی

و مــــ ــن ...

                  پــُر از نــاز و نیــاز

                                                            از دوســت داشتـنــــــــــَت

مــــــــن

                   تــــــــــو

                                    گیســــــوانی افشـــان

                                                                        عطــــری تلــــخ

نــازهایی که از حـــرارت ِ عشـــق

                                        پشــت آستیــن ِ لبــــاسم پنهــــان می شـــود

نیـــــازهایی که از هیجـــان  ِ بــــــوسه

                                 از چشـــم های ِ وحشـــی ات سـَر ریــز شــــده اند

و لبخنــدهایی که

                      پشــت نقــــابشان

                                      طـــــوفانی از شیطنــــَت های ِ مستـــانه است

بیــا پاییـــز ...

                           بیــا که مـ ـــن اینجــا

در انتهــــای ِ کــوچه پـس کـــوچه های ِ شهــریـور

                                                            منتظـــر رسیـــــدن ِ تــُواَم

شکـــــــــــــ نــدارم

                           برگــــــ ریــزان ِ تــــ ـــو

                                     و شنیــــدن ایـن سمفـــــــونی گــوش خــراش

و عطـــر بـــاران هایت

                      و تــَب ِ عاشقـــی ِ مـــن و او

                                                               روی ایــن پلـ ـــ ــه ها

هـَر عــــابری را عــــاشق

                                   و هــَر عاشقـــی را دیــــــ ـــــوانه خــــواهد کرد

بیــا پاییـــــــــــز ...

                   بیــا که زیبــــاتـَر از عشــ ــق

شکـــوه آمـــَدن تــــو

                                                        حـــال ِ مــرا خـــــوب می کنـد

 

 

 

 

فاطیمـا نوشـت: دل نوشتـــه ای از خـــودم


+ نوشته شده در 18 شهریور 94 ساعت 15:15 توسط فاطیما | مسافر احساس()


خواب ِ رویــایی



قـَــــــــــرارمان

                          امشـــ ــــب

                                          در خــــواب های سیـاه و سفیــد مــ ــن

در همیــن اتــــاق

                    رو به همیـــن پنجــــره

                                        کنــار ِ همیـــن ساعـــت

                                                                          روی همیـــن تخـــــت

                                         هنگامه ی ِ همین شب

به وقــت همیـــن دلتنگـــی


                                                  بیـــا جـانـا...


بـــی قـــــــــــــــرار ِ تــُواَم

                               تـــویی که نمی دانــم کیستــی

                                                                         و کــی خواهــــی آمــد

پریشــــان ِ لـــب های تــُواَم

                                 لـــب های ِ چسبنــــاکی که

                           بـــوسه ها را کـِــش می دهـــَد تا سحــر

پریشـــان ِ آغــــوش بـــی تــَن پـــوش تـــُواَم

                                                 آغــــوشی گـُــر گرفتـــه از

                                                                                    هـــــَــــــوَس

که گــاه پهلـــو به پهلــــوی ِ مــ ــن اســت و

                                                  گـاه چون پیچکـی افتــاده بَــر روی مـ ــن

از همــان هَــــوَس های ِ عاشقــــانه

                                                          که بــــوی ِ عشـــق می دَهَــــد

از همـــان هایی که دلــَــت

                               میــل به چشیــــدَن و بـــوییدَن و

                                                                                خواستَـنَـش دارد

از همـــان هایی که اگــر باشــد

                               حـــال ِ دلَـــت خــوب می شَــــوَد

و گـَـر نباشــد

                                  چیـــزی به نـــام ِ زندگـــی را

                                      فرامــوش خواهــی کـرد

قـَــــــــــرارمان

                        امشـــ ــــب

                                               همیـــن جــــــــــا

زیـــر ِ نـــور ِ همیـــن مــ ــاه

                                                      کنـــار مـــن و دلتنگــــی هایم

چشـ ـــ ــــم در چشــــ ــ ــــم

                                  آغـــ ـــ ـوش در آغــ ــ ـــوش

قلمـــوی ِ دستـــانَـت را بـَـــردار

                                            با سَـر انگشتـــــانــَت

                                                               مــرا بَــر تَـنَــم نقـــــــاشی کــن

با بــــــــــــــــوسه هایت

                                به لـــب هایم رنگــــــــــــ بــِزن

با نفــــــــــــــــس هایت

                                  گــــــونه هایم را ســـُرخ کــن

                                                                                 دلــــــم را آبـــی

قـَــــــــــرارمان

                    امشـــ ـــــب

                                    پُشــت ابـــ ــرهای ِ خیــــال

رو به رویـــــــایی نارنجـــی

                                                                        تا  طلــــوع ِ خورشیـــد

نـَقــــــــش بکــــش

                                             رنگــــــــــــــ بــِزن

آن قـــدر عاشقـــانه

                          که خــواب های ِ سیـــاه و سفیــــدم

                                                              رنگـــی از عشـــ ــ ــق بگیـــَرد

امــا ...

چشــم هایم را بـــاز بکــِش

                                    امشـــــ ــب

                                                   تمـــاشای ِ چشـــم های ِ وحشـــی تــ ـــ ــو


                                   تا سحـــر طـــول می کِشَــــد

 

 

 


فاطیمــا نوشت : دل نوشتــه ای از خــودم





+ نوشته شده در 1 شهریور 94 ساعت 17:32 توسط فاطیما | مسافر احساس()


چشم های ِ خسته ی من



روزهــــــــای تکــــراری

                                   شــــب های ِ تلــــ ـــخ

                                                              لحظــــــه های ِ خاکستـــــری

                             چشــــم های ِ خستـــه

دل هــــــــای ِ افسـُـــرده

                                 آرزوهــــــــــای ِ کــ ــال

                                                                     رویــــــاهای ِ محـــــال

                                 تنهــــــایی های ِ گـــَس

دلتنگــــی های ِ نارنجـــی

                          انتظــــــارهای ِ بـــی پـایـــان

                                                                    خیـــــــال های ِ واهــــی

                         مـــــــــردانگی های ِ خـُفتـــه

زنـانگی های ِ ارضــا نشــده

                         عشـــــق های ِ ممنـــوع

                                                        دوســـت داشتـــن های ِ پوشــــالی

                                 قلــــب های ِ شکستـــه

دَردهـــــای ِ کـُهنـــه

                          پـُرســـش های ِ بـــی پاســـخ

                                               آسمـــانی که هنـــ ــوز همــان رنگ اسـت

لبخنـــــدی که دیگــر ســُرخ نیســت

                                               نوشتـــه هایی که هنــوز غمگیـــن اســت

و " مـــَن " ی که

                              از همــه چیــز و همــه کـَس

                                                                               خستـــه است


دلــم پــــرواز می خواهــــد

                          دلــم شــــوقی پـُر از لبخنــــــــد

                                                                  دلــم باغــی پـُر از رویـــا

دلــم دشتـــی پـُر از ســوسَن

                                       دلــم یکــــــــ رفتـــن ِ بــی بـرگشــت می خواهـــد

دلـــم بـــارانی از احســ ـــاس

                                                    به روی آدم هــــای بـــــــی احســاس

دلــم آرامشــــی آبــــی

                              به روی بالــــِش ِ نـــازی

                                                   بـرای ِ یکـــــــــــ خـــواب ِ طـــــــولانی

دلـــم دریـــا

                   کنـــار ِ شــِن زار ِ یکــــــــــ رویــا

                                                              دلــم انگیــــــزه می خواهـــد

الهـــی ... ای خــــالق ِ یکتـــا

                      چه شـــد افســــانه و رویــا ؟!

                                        چه شـــد دنیـــای ِ زیبـــایت ؟!

                                                             کجــاست آن مهربـــانی ها ؟!

کجـــایی ای مـــن ِ دیــــــروز ؟!

                                                            کجـــایی ای دختـــر ِ آن روز؟!

کجــــایید احســـاس های ِ مـــَن ؟!

                                                کجــــایید روزهـــــــــای ِ خــوب ِ مــَن ؟!

دلــم دل کنـــــــــــدن و رَستــَن

                            دلــم تغییــــر ِ بـــی بـرگشــــــت

                                                دلـــم لبخنـــدی از امیـــد می خواهــد

 

 

 

فاطیمـا نوشت : دل نوشتـه ای از خــودم




+ نوشته شده در 18 مرداد 94 ساعت 16:16 توسط فاطیما | مسافر احساس()