دلـم گرفتــه...دلــم عجیــب گرفتــه...خیــال خـواب نــدارم

جاده احساس : به سراغ من اگر می آیید نرم و آهسته بیایید مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهایی من




اینجـــا جـــاده ِ احســاس ِ مـــــن است

آن گونــه که دوســت می دارم می نویســـــــم

و آن گونـه که دوست می دارم تصویــرها را بر این صفحه ی مجـــازی نقــاشی می کنم

اینجــا پــَر ِ پــــرواز ِ تمام ِ واژه ها

تا آسمـــــــــان ِ عشـــق و احســـاس بـاز است

اگـر نوشتـــــه هایم را خوانـــــدی و آرام شــدی

به یکـــــ جـــرعه آرامـــش دعـــایم کن

و گـر سیـــــراب نَگـَشتـــی و تسکیــــــــن نیافتــــــــی

قضــــــــــاوتم مـَکـُن و حـــــــوالی ِ من و این جـــاده توقــــف مـَکـُن

که اینجــا برای تــو و حــرف های ِ پوشــالی ات

نه جــایی ست و نه جـــوابی

مهـرتان را سپــــاس




نوشته شده در 1 مهر 88 ساعت 01:00 توسط فاطیما ... |




تصــ ــ ــادفی نیسـت

                          اتفــــــاقی نیســت

                       حضــ ـــور آدم هـا را می گــــویم !

مَگــر می شــــــود

                   تصـــــادفی رُخ دهــَد و علتـــی نبـــاشد ؟!

                                               اتفــــاقی بیُفتـــَد و بیهــ ـــــوده باشــد ؟!

کســی بیایـَــد و بـِــــرود و

                                     انگـــار که نه انگـــار ؟!

بی شــک رازی ست در ایـن حضــ ـــور

                             در ایـن بــــودن های کوتـــاه و نبــــودن های طـــــولانی

رازی پنهــــان

                  که مــ ــن و تــــ ــو از آن بـــــی خبریــم

و شـــاید هیــچ گاه

                         تــه ِ جـــ ــــــ  ـــاده ی ِافکـــارمان

                                        به مقصـ ــد ِ راز ِ ایـن حضـــور نخواهــَد رسید

بی شــک حکمتـــی ست

                       در ایـن دوســـت داشتــَن ها

                                        در ایـن عــــاشق شــدن ها

                                                                            و بعـــــدَش ...

                                                  نشـــــــــــــــدن ها

                           و رفتــ ـــ ــــ ــ ــن ها

و دلتنگـــــی ها

حکمتـــــــــــــی دردناکــــ ـــ ــــ که زندگـــی مان را

                                                        از ایـن رو به آن رو می کنـــــــد

چیـــزی شبیــه ِ یکــــــــ ســـونامی

                        که در دل ها رَعشــــه می انــــدازد

                                               و سکـــوت شهـــر را در هم می ریـــزَد

خدایــــا ...!

                              خستـــــه ام از این قسمـــَت

                                                               دلگیــــرم از این حکمــــَت

که مــرا همچـــون پــــرنده ای شکستـــه بـــال

                                  مُعلـــــ ـــق کـرده اسـت میـان زمیــن و آسمــــــانت

پـــرنده ای که نه تــــوان رفتــــن دارد

                                            و نه یـــارای پــ ـــرواز

                              بنگــَر که چگــونه مُعلقـــَم میـان مــرگ و زندگـــی

بی شکــــــ ...

اگـر دوســت داشتــن چـون سنجـــاقی

                                           بـَر قلبـــَت سنجـــاق میشــد

اگـر دوسـت داشتــه شدن همچــو مـَرهمــی زخـ ــــــــ ــــــم هایت را دَوا می کــرد

اگر در راه ِ عشــق می شِکَستـــی و

                                          خـون بَهـا یـَش را با جــــوانی ات مــی دادی

اگر اسیــر ِعشقـــی ممنـــوع میشــدی

                                                 و ممنوعیتـــش

                               هــَر شـب خـــواب را بــَر چشــم هایت حــرام می کــرد

اگـر عشــق

              چـون نسیـــمی نفســـای لحظـــه هایت میشــد

                                   درک می کـردی حـــال ِ مـــ ــن ِ پریشـــان حــال را

آن وقـــت شـــاید حکمــت و قسمتــَت را

                     با خواستـــه های دل ِ آدمــی  یکـی می کـردی

                                           و راز آمـــدن آدم ها را پنهـــان نمی کــردی

نمی دانــی چه لذتــی دارد دوســـت داشتــه شدن

                          و هــَر شـب تا به صبـــح

                                                       با خیـــالش عشـــق بــازی کـردن

و تا چـه انـــدازه دردنــــاک اسـت ممنوعـیــت عشـــ ــق

                                                                 به هــر دلیــل و منطقــی

بی شــک اگـر حـــِس می کــردی

                       می فهمیـــدی حــال دل عــاشقان را

آن زمــان دیگــر دنیـــایت خــــــــــــــــالی بـود از عشـــق های ممنـــوع

از آدم هـــایی که عـــاشق یکــی هستنـــد

                                           امـ ــا با کــَس ِ دیگـری زندگـــــی می کننـــد

می تـَـــــــرسَم ...

                        می ترسـم از گمـــــراهی

                                                        از اشتبــــــــاه

از رفتــــن به بیــــراهه

                                از گـــُم شــدن

                                                     از اسیــر شــدن

شــب های قـــــَـدر در راه اسـت

و چشـــــــــم هایی پــُر زِ اشکـــــ و دستـــانی پــُر زِ خـــواهش

                                                                     رو به آسمــانت دراز

تــــ ــو را به عـــرش ِکبریــــایی ات قَسَـــم

                                                 یکــــ لحظـــه پاییـــن بیــا از آن بــالا

و دنیــای خاکستـــری ات را

                                      از نگـــاه زمینیـــــانت ببیـــن

تا حـــس کنی دَرد را

                            تنهــــــــــــــایی را

                                   دلتنگــــی های ِ نفـــس گیــر را

                                                          دل گرفتـــن های هـَـر روزه را

ما را نـاامیـــد زِ درگــاهـَت بـَر مَگــردان

                               که اینجـــا زندگــی بَسـی سخـــــــــت می گــُذرد

یکـــ لحظـــــه

                                پاییــن بیـا

                                                       از آن بــالا ....

 

 


 

فاطیـما نوشـت : دل نوشتـه ای از خــودم



نوشته شده در 14 تیر 94 ساعت 02:32 توسط فاطیما مسافر احساس |




حـس قشنگـی ست دوســـت داشتـــن

                             و زیبـــاتـر از آن دوســـــت داشتـــه شـــــدن

حس قشنگـــی ست عشـ ــــق

                                         و زیبـــاتـر از آن عـــــاشق شـــدن

حـس قشنگــی ست

                   خیـــــره شـــدن به چشــــم ها

                                وقتـــی نگــــاه َ ت تا نـاکجــا آبـــاد ِ چشـــــم هایش مـــی رَوَد

و با شـــــَرمی از عشـــق روی نقطـــه ای دیگـــر مکــــث می کنــد و

                                                                                بـَــر می گــــــــــردَد

نمی دانــی چه حســی ست وقتـی بــدانی

                    یکــــ نفـر تــو را سالهـــا بــــی آنکــه بـــــــــدانی دوسـت داشتــه اسـت

سالهــــای ِ خیلـــی دور

                          آن زمـان که کودکـــی شــاد بـودی و

                                         دوســت داشتـن برایــت معنــایی جــز پـــاکی نداشــت

نمی دانــی چه حســی ست وقتـی بــدانی

یکــــ نفــر در تمـــام ِ ایـن سالهـــا به تــو فکــر می کــرده اســت

به مهربــــانی هایت

                        به خنـــــــــده هایت

                                                           به نگـاه هایت

نمی دانــی چه حســی ست وقتـی بــدانی

                         یکـــ نفــر تـــو را آن گـــونه که می خواستــی دوســت داشتــه است

آن قــــدر عاشقـــــانه

                                              که تـــو حتـی در رویــــاهـــایت هـــم نمی دیـــــدی

نمی دانــی چه حســی ست وقتـی بــدانی

                            یکـــ نفــر در تمـام ِ ایـن سالهــا با نگـــاه ِ تــو جــان می گرفـــت

و با دیـــدارهای ِ کوتــاه و گــذرای ِ تـــو

                                    لبخـــند روی ِ لــبانش می نشســـت

                                                                           و دل َ ش آرام می شــــد

نمی دانــی چه حســی ست وقتـی بــدانی

                             یکـــــــ نفـــر بـرای مـــــــاندن آمــده بـود

                                                                                     نـــه رفتـــــــــن

می خواسـت که باشـــد بـرای تـ ــ ــ ـو

                                                        و خلـــق تمــام ِ عاشقــــانه ها کنــار ِ تو

امــــــــــا ...

                   دیــــــر شــده بــود

                                                                خیلـــی دیـــــــــر ...

امـــروز که از زندگـــی ِ ســرد و بــــی عشـــق َ ش

                                                                برایــم گفـــت و اشکـــــــــ ریخــت

امـــروز که

              رویــاهایش را برایــم به تصـــویر کشیـد

                                                       و از خیـــــال هایش گفـــت

امــروز که

                          از عشـــ ـــق  گفــت

                          و از در میـــان گذاشتـــن عشـــق بازی های ِهـــر شــبَ ش با مـــاه

امــروز که

                    از آغـــــــــوش های ِ لمـــس نشـــده

                                                          برایــم غــزل غــزل رویـــــا می خوانـــد

و از پهلــو به پهلــو خوابیــــدن های ِ بــی تــَن پـوش

                                                            برایـــم مثنـــوی ِ بوســــه می سُـــرود

امـــروز که از شنیـــدن صــــدای ِ مــن و خنــده هایم

                                                    امیـــ ـ ــد های ِ رفتــــه اش بازگشتــــ ـه بـود

امـــروز که از عشـــق ِ پنهـــــانی اش برایــم گفـــت

                               "او " عشقـــی ممنــوع بــــــود

و ایــن عشــــــ ــــق

                 به انـــدازه ی همــان سیـــب ممنـــوعه بـرای " مـــا شـــدن " محـــال بــود

می دانـــــی ؟!

                            اینکــه او

                                              اینکــــــ مـرا مثـــل همـــان ســـال ها دوســـت دارد

و یا اینکــه مـــــ ـــــن او را

                                      به همــان اندازه که دوستـــم دارد دوســت داشتـــه باشــم

نه حـــال ِ مــرا خــــوب می کنــد

                                        و نه زندگــــی او را

                                       گاهــی بعضـــی اتفـــــاق های خـــوب دیـــ ـــر می افتـــد

آن قــــدر دیـــر که دیگـــر خــــــــــــــــوب نمی شــَــوَند

                                                     می شـــَوَند حســـرتی در دل

                                                                           و بغضــــی در گلــــو ...

امـــا ...

حــس ِ قشنگـــی ست وقتــی می دانــی

یکــــ نفــر تـــو را آن گـــونه که همیشــه در رویـــاهایت تصـــور می کــردی

                                               دوســت دارد

آن قـــدر واقعـــی و نزدیکـــــــــــــ

                               که هـــر شـب با یکـــــ حنجـــره پــُر ز ِ فریــــاد هایی خمـــوش

دســــت هایت را رو به آسمـــان دراز کنــی و بگـــویی

                                                   خدایـــااااااا چــــــرا؟!!!

آن گاه با سکـــــوتی تلـــخ

                               خیـــره به فـــــ ــــــــــــــــ ــــردایی دیگــر

                                                                       شـــانه بالا زنـــی و بگویـــی

بـی خیـــــــــــال ...

بـی خیـــال عشـــــق و دوســـت داشتـــن

                                    دنیــای ِ تـــو همیشــه بــرای ِ مـ ــن بی رحـــم بـــوده اسـت

و حضــور ِ آدم هـــا

                                                        رازی همیشـــــــه پنهــــــان

و عشـــ ــ ـــ ــ ـــق

                                  واژه ای ممنــــوع

                                                               در لغـــت نامــه ی زندگـــــــــــــی ام




 

فاطیمــا نوشــت : دل نوشتـه ای از خــودم



نوشته شده در 20 خرداد 94 ساعت 16:55 توسط فاطیما مسافر احساس |




دلــم گرفتـــــه اسـت

                        از شـب هــــایی که صبـــــح نمی شـــوند

                                                       و از روزهــــایی که به شـــب نمی رسنــد

دلــم گرفتـــــه اسـت

از لحظـــه هایی از پـس ِ هــــَم  به تکــرار می گــذَرَنـد

                                  و گُـــُذَر ِ ثـــانیه هایش حــ ـــال ِ دلــم را خـــــوب نمی کنَـد

دلــم گرفتـــــه اسـت

از رویـــاهــایی که هـَر شـــب تا به صبـــح می بـــــ ــــافـم

                                         و هیچکــدام ِ شان انـــدازه ی آرزوهــــایم نمی شَوَنـد

دلــم گرفتـــــه اسـت

                       از خـط ِ لبخنـــــدم که بـاز نمی شَـــوَد

و به جـایش تا دلــت بخواهــد

                    پیشـــــانی ام پـُر اسـت از خــط هایی که

                                      خبــــر از پیــــری در روزهـــای ِ جـــوانی می دَهــَد

دلــم گرفتـــــه اسـت

                   از چشــم هایی که همیشـــه بــارانی ست

                                                    از ایـن قلــــب که همیشـــه زخمـــــــــی ست

دلــم گرفتـــــه اسـت

                          از خــ ـــودم

                                             از ایـن "مــــــن " ی که همیشــه غمگیــــن است

از حســـی که در دلـــم مــُرده است

                       از حـــ ـال ی که خـــوب نمی شَـــوَد

دلــم گرفتـــــه اسـت

                          از آدم هــــا

                                                         از بـــی تفـــاوتی و بی رحــم بودنشــان

از نگــ ــــاه های ِ پــُر رمـز و رازشــان

                               از ســردی ِ نگــاه هایی که روی قلبـــم سنگینــی می کنـد

دلــم گرفتـــــه اسـت

                 از این سـَر دَرگمـــی ها که ذهنـــم را آشفتــــه کـرده اسـت

                                                               و روانــــم را بـَرهـم ریختـــه است

دلــم گرفتـــــه اسـت

                                 از ایـن بهـــــار

              که تمــام ِ لحظـــه هــایش چـون غـــــروب ســَرد و کــِش دار ِ پاییــز گذشــت

و از طـــراوت ِ به ظاهـــر بهـــاری اش

                                                     هیـــچ احســـاسی روییـــده نشد

چقـــدر دلـ ــم بـرای یـک لبخنـــد ســاده

                                       یـک خنــده از تـَه دل

                                                      یـک شــادی از اعمــاق وجــود

                                                                                 تنگـــــ شــده اسـت

چقـــدر خستـ ــ ـه ام  خـــدا ...

                                                   دلــ ــم یکـــ جـــور ِ ناجـــوری گرفتـــه اسـت

کــاش تـــو کـاری کنــی

                   کــاش امیـــدهایم به ســراب ِ ناامیـــدی ها نرسَــد

                                               کــاش آرزوهـــا در مُـــ ــرداب ِ زندگـــی نمیــرند

کــاش آسمـــــان بــاز آبـــــــی شَــوَد

                                     خورشیــــــد نـــورافشــــانی کنــد

                                     و ستــاره ها در خلـــوت ِ شـب برای مــاه چشمـک زَننــد

کــاش ایـن افکــار ِ دَرهــم و بـَرهــم

                      دســت از سـَر ِ ذهـــن آشفتـــه ام بـَر دارنــد

کــاش کسـی سـَر زَده از راه برســــد

                                                با یکــــــــ بغـــل اتفــاق های خـوب

کــاش عشـ ــ ـــ ـــق معجـــــــزه کـند

                                                 دلـــی زنـــده شـود

                                                                      و احســـاسی برقصــــ ـــــــد

کــاش چـَشمـی از ســَر شــوق بـِگریــَد

                             گــونه ای از شــَرم ِ یکــــ نگـاه ســُــرخ شـَوَد

                                                           و قلبــی از هیجـــان ِ بوســـه بـایستـــَد

کـــــــــــاش

                    آغــــوشی باشـد

                                       خلـــــــــــــــوتی باشد

                                                               بوســـــه ای باشــد

کــاش بـــودنی باشــد

                            که تنهــا هــُــرم ِ نفـــس هایش

                                    تـــو را بیشتـــر ازهــــزار شـب هم آغــوشی ارضـــا کنـد

و پریشــــانی ِ روحـــت را

                      با قلـــب ِ آسمــانی اش شـــانه زَنــَد

و کــاش ایـن زندگــــــــــی

                 آن روی خوشـَش را به لحظــه های ِ ســَرد و بی روح ِمـــن نشــان دهــد

                                             کــ ـــ ــاش ...

 

 

 


فاطیمـا نوشـت : دل نوشتــه ای از خــودم



نوشته شده در 6 خرداد 94 ساعت 16:08 توسط فاطیما مسافر احساس |




در زندگــــی هـَر کســی

                          بعضـــی دَردهــــا

                                               بعضــی زخـــــم هــا

                                                                       بعضــی رفتـــن هــا

فرامــ ــ ـــ ــــ ـــوش نمـی شـَوَنـــد

                                                        هــَر چقــدر هــم که تَقــَــلا کنــی

دَردَش آرام نمی گیـــــــــــرَد

                                  زخــــم َش خـــوب نمی شــود

                                                و رفتـــن َش در بــ ـــاورت نمی گنجَـــد

بعضـــی وابستگـــی هـا

                              بعضــی دلبستگــی هـا

                                                                  بعضــی عشـــــــــق هــا

به رَگـــــ هـای ِ قلبــت پیـــوند خــورده اند

                                                    ایـن وابستگـــی ها و دلبستگـــی ها

ایـن عشــــق ها

                   دَر وجــــودت ریشــه دوانــــده است

                                  وهیــچ گـاه مهـــرشان از دلـــت بیـــرون نمی رود

بعضـــی جــای خـــالی هـا

                          بعضــی نبـــودن هـا

                                              بَــر دلـــت چَنـگ می زنــد

                                                                        نابــــودت می کنــد

جــای خــالی هایی که

                            هرگـــــز پُـر نخواهـــد شـد

و نبــــ ــ ـــ ــــودن هایی که دیگـــر هیـــچ بـودنی جایگـــزین ِشـان نخواهـد بـود

بعضـــی داغ هـــا

                      بعضــی کوچ هــا

                                        فرامــ ــوش نشــدنی سـت

داغ هــــــــایی که

                       تا ابـــ ـــد بَـر دلـــت خواهـــد مــاند

کـــوچ هایی که همیشـــه گی ست

                                   و تـــو را تا همیشــــه دلتنگـــــــــــــــ خواهــد کـرد

و حتـــی در زندگـــی

                      روزهـــــــایی هســت

                                 که بیشتــر از روزهـــای ِ دیگــر

تــو را دلتنگــــــــــــــــ می کنــد

                                           تــو را می شِکَنــَـــــــــد

                                                               و تــو را می ســـــــــوزاند

و بـرای مـــن امــا ...

                            امــــــروز یکـی از آن روزهــــاست

                                          روز ِ پـــــدر

روزیــی که بایــد می بــــــودی

                                   تا با تمـــام ِ وجــود در آغـــــــــوش می گرفـتـَـمـَت

و با لبخنــــدی شیریــن فریــــاد می زدم

                                              روزت مبارکــــــــــ

امــــــا نیستـــی ...

                        و بـاز مثـل هــَر ســال

                                                        ایــن منـــم و سنگـــــــ قبــر تــو

با لبخنـــدی تلــــــخ

                                         خیـــره به عکـــس تــو

که از درون فریـــــاد می زنـم

                                                 کاااااااش تنهــــایم نمی گذاشتـــی

و گـــل هایی که

                    شبنـــم ِ گلبرگــــــ هایش

                                                   اشکـــــــ هــای ِ دلتنگـــی ِ مـن است

 

 

 

 

فاطیمــا نوشـت : دل نوشتــه ای از خـــودم



نوشته شده در 10 اردیبهشت 94 ساعت 14:49 توسط فاطیما مسافر احساس |



راه مــــی رَوَم

                         می نشینــــــــم

                                                می خوابـــــــم

                                                                      فکـــر می کنـــــــــم

آه می کشــــــــم

             دلتنگــــــ  می شــوم

                                                 می نویســـــــم

                                                                      خیــــــره می شـــوم

سکـــــوت می کنـــم

                          و لحظـــه ها ایـن گــــونه

                                            در دفتــــــــر ِ جـــــوانی ام ثبــت می شــود

تا کــــی ؟! تا کجـــــا ؟!

                                                 چقـــدر صبــــر ؟! چقـــدر انتظــــار ؟!

چنـــد بهـــار دلهـــُره ؟!

                      چنـد خـــــزان هـــراس از نشـــدن ها و نرسیـــدن ها ؟!

خستـــ ـ ـــه ام خــــــدا

                    حـس می کنـی خستــــــه بــــودنم را ؟!

                                              حــس می کنـی به پــایـان رسیــــدنم را؟!

می خواهـــم عاشـــق شــوم

                              می خواهـــم دوســـت بــدارم

                                            می خواهـــم زندگـــی ام جــــریان بگیـــرد

می خواهــم حــــِس رفتــه ام

                                  دوباره بــاز گــردَد

                                  می خواهـــم نبضــــم تـُنـد بزنــــد و قلبـــم بـــایستد

امــا ایـن بـار عشقـــی

                       سـاده و معمـولی

                                          که مثــل آب روان باشـــد

                                                                     و مثــل نسیـــــم آرام

دلــم می خواهــد عـــاشق باشــم

                             عـــاشق کسـی از جنــــس خــــودم

                                             کسی که دوسـت داشتــن را بلـــ ـــد بـاشد

کسـی که دلـــش مثـــل دلـــم

                                  زخمــی و خستـــه بــاشد

                                                     که بفهمـــد دَرد ِ عشــق را

که حـس کـرده باشـد بــودن های ِ کــوتاه

                                 و نبـــودن های ِ طــــولانی را

                                          که چشیـــده باشــد طعـــم ِ گـَـس ِ تنهــایی را

دلــم می خواهــد عـــاشق باشــم

                    عــــاشق او که صــــدایش خــوب اسـت

                                                  او بگـــوید و مــــن گـــــوش بسپــارم

چه فرقــی دارد

                    از مــن یـــ ــا بـــاران ؟!!!

                                                  فقــط بگــــــوید ...

دلــم می خواهــد عـــاشق باشــم

عـــاشق او که در آغــــوشم بگیرد و در گـــوشم از مــــــــــاندن بگــوید

از دوستـــت دارم هایی که

                       دلـــــم از شنیـــدنشان بـریــزَد

                                    از دلبــری ِ چشـــم هایی که دلــم را هـــوایی کنـد

دلــم می خواهــد عـــاشق باشــم

                                           عـــاشق او که گیتــــارش مــــن می شـــوم

و انـــدامم تـــارهایش

                       و مـِضــراب ِ دستـــانَـش

                                           نــــــوازنده ی زیبــاترین عشــــق بـازی ها

و قلـــب هامان

                    تنهــا شنــــونده ی ایـن نـــَوای عاشقـــانه

دلــم می خواهــد عـــاشق باشــم

                                      عــــاشق او که

                                      به دلتنگــی ها و انتظـــــارهایم پـایـان دهــد

روزهــــای ســَرد و خاکستـــــــــری ام را با بـــودنش

                                                        بهــاری سبــز و دل انگیــز کنـد

خاطــرات تلـــخ را

                     با شبنــــم ِ مهربـــانی اش بشــویـَد

                                                       و مــرا به خـــودم بــاز گــــرداند

دلــم آغوشــی می خواهـــد  بـرای دلبستگــی

که بهـــانه ای شــود

                  بـرای امیـــــــد های از دســت رفتــه

                                                                و آرزوهـــــــای ِ کـــال َم

که بهـــــانه ای شـود

                             برای ادامــــــه ی زندگـــی

                             دیگــر ایـن خیــال ها و رویــــاها کفــــــــــایت نمی کنـد

او بــــــ ــاید باشــد

                        خــــودش

                                      آغــــــــوشش

                                                          بــــوسه هایش

                                     عشقـــــــــش

و  صــــــــــــــدایش

                              در سمفـــونی ِ گــوش خــراش ایـن زندگــی بایـد باشـد

خدایــا ... بزرگــا ...معبـــودا !

                         شـب آرزویــی دیگـر در راه اسـت

ایـن پریشـان حــال را دریــــاب

                        که زندگــی همیــن امـــروز اسـت و

                                                                   جـــوانی رو به اتمـــام

دلــــم می خواهــد عـــاشق باشــم ....

 

 

 

فاطیمـا نوشـت : دل نوشتــه ای از خـــودم



نوشته شده در 31 فروردین 94 ساعت 10:56 توسط فاطیما مسافر احساس |




وقتــی که تنهـایی

                      وقتــی از دَرد بـــــی حــ ــــس شــده ای
                                               وقتـــی روزهــــایت
تکــــراری سـت

وقتــی شــب هــا
با چشمـــانی گـــــــــــــریان ســـَر بـَر بالیـــن می گـــذاری
                   و بالـــِش ...
                                     تنهــا شاهـــد غـــ ـــم های بـــی پـایـــانت می شــود

وقتــی که دیگــر چیـــزی مثــل ســـابق
                                  شـــــوری را در قلبــت
                                                 و ذوقــــی را در چشــم هایت
                                                                      به تصــویر نمی کشــد

وقتــی زندگـــی
ســَراب می شـود
                                                       و عشـــق یکــــــــــ رویـــای محـــال
وقتــی که سکــــوت

                      ترانـــه ی لحظـــه ها می شــود
                                و نگـــاه ...
                                                             خیــــره به آینــــــده ای مـُبهـــَم

دیگــر چه فرقـــی می کنـد چه فصلـــــــــی ست؟!
                                             بهـــار ست و تـابستــان
                                                               یا پاییـــز ست و زمستـــان؟!
بهــار ِ مـــن
انتهــــای ایـن روزهـــــــای تکـ ــ ــراری سـت
                                          انتهــای ِ این دلتنگـــی های ِ گاه و بی گاه ست

بهــار ِ مـــن

                خنــــــــــــــــــده هـای تـــــوست
                                                خنــــــده هـای مــــن اسـت

                                                                       خنـــــده هـای مـــاست
بهــار ِ مـــن
              تـَه ریـــش ِ مــــردانه ی تــوست
                                 وقتـــی بـَر صـــورتم کشیــده می شــود
                                                       و تـَب ِ زنـانگی هایم را بـالا می بـَرَد

بهــار ِ مـــن
عطـــر ِ شکــــوفه های ِ سیــب تـَن تــوست
وقتــی که هـــوش را از ســَرم به دشتستـــــــان ِ
آغــــــــــوش تــو می بـَرَد
بهــار ِ مـــن

                  طعـــم لــــــــب های تــوست
                             وقتــی مــــَزه ی شـــراب ِ هــم آغــــوشی هامان می شــود

بهــار ِ مـــن
                پـایـان بغـــ ــ ـــ ــض هاست
                                        پـایـان تمــــام ِ سردرگـُمــی ها و دو دلـــی هاست

بهــار ِ مـــن
پـــرواز پرستـــوی دل و کـــوچ تمــامی غـــم هاست
بهــار ِ مـــن
                                    مرگـــــــــــ ِ
انتظـــار ها و نـاامیــــدی هاست

بهــار ِ مـــن
                    آمــــدن روزهــای خـــوبی ست که
                                                                      خیـــال آمــــدن نـدارند

بهــار ِ مـــن
خـــــــــــــــــــواندن یـا مـُقـَلــِب َ القلـــوبَ الابصــــار
                                          در چشـــم های کسـی ست که
                                                              تمــام قلبـــش مـــال مــن سـت

و خواستــــَن
                   حـَوِل حــالـِنـا الـی اَحســَنِ الحـــال
                                             از
خـــــدایی که همیـــن نزدیکــی سـت
بهــار ِ مـــن

                 خنـــــــــــــــــــــــده هـای تـــــوست
                                                خنــــــده هـای مــــن اسـت

                                                                       خنـــــده هـای مـــاست

 

 

 

فاطیمـا نوشـت : دل نوشتــه ای از خــودم



نوشته شده در 1 فروردین 94 ساعت 01:08 توسط فاطیما مسافر احساس |




اینجــا به وقتـــــــــــ زمستـــــان

                         اسفنـــ ــــد اسـت

و بـاز یکـــــ جـــور ِ ناجـــوری

                                          دلــم شـــــــور می زنــد

                        شـــور ِ گذشتـــه ای که ســالهاست دلـــم را ترســـانده اسـت

سالهـــــاست نیستــــــــــــــــی

                                                            و سالهـــاست بـرای تــ ــ ــو

                                    از دلتنگـــــی هایم می نویســم

از بی تکیـه گاهــــــــــی هایم

                                                            از تنهـــــــــــــــــــــــایی هایم

سالهــاست دل خوشــم به همیــن دل نوشتــه ها

                                    که حـــــــرف های ِ دلــــم را

                                                                     به تــ ــو می رســـاند

و امـــروز ...

                      باری دیگـــر برای تـــــ ــــو می نویسـم

                                                         ای مهربـــان ترین پــ ـــدر

امـــا ایـن بـــار

                 کمــی غمگیـــــن تر

                                 کمــی دلتنگـــــــــ تر

                                                  کمــی گریـــــــان تر

                                                                   کمــــــــــــــــــــــــی ...

ایـن روزهــــا چقـــــــدر کـــم دارمَـــت پـــــــدر!

                                                  چقــــدر نیستـــــــی

                                                                      چقـــدر تنهــــــــــایم

حـــــال ِ دلـــ ــــ ــــم خــوب نیســت

                                                     خستــــه ام ...

دَرد در بطـــن وجــــودم ریشـــه دوانـــده اسـت

                                       و ریشـــــه هایش قلبــــم را چَنـگ می زنـد

کــاش بـــودی ...

کــاش آغـــــــــوش مهربــــانت مثـل آن سالهــا

                                                                 تسکیــن دَردهــــایم بـود

پـــــــدر !

نبـــــــــــــــــودنت هنـــوز بزرگتــــرین غــ ــم

                                           و نداشتنـــــت تنهـــا کمبـــــود ِ

                                                                        ایـن زندگـــــی ست

امــــا ....

              چـه خـــــــــــــــوب که نیستـــی!

                                            چـه خـــوب که نمی بینــی ایـن روزهــــا را

چـه خــوب که نمی بینــی

صـــداقت ها و پاکـــی ها و مهربــانی هایی که یـادم دادی

                    امـــروز به قیمـــت باختــن و شکستــن تمــــام می شونــد

چـه خـــوب که نمی بینـــی عشـــق هایی را که

                                                     رنگــــــــــ باختــه اند

و دوســـــــــــــــــــــــــــت داشتـــن هایی را که

                                                    به بــــازی گرفتــه اند

                              چـه خــوب که نمی بینــی چهـــره ی زَرد ِ ایـن دنیــا را

دلــ ــــم گرفتـــ ـه اسـت پـــ ــدر

                                                   امــروز همچـــون سالهـــــــای پیــش

با یکــــــ گلـــو پُــر از بُغـــ ـــض و یکـــــ دل پـُر از دَرد

                                                                     به دیدنــــت می آیــم

دعـــــــــ ــــــــایم کـن

                                    دعـــایی از جنـــس آرامــش دستــانت

که معجــــزه می کــرد

                              وقتــی بَـر سَـر و روی ِ لحظـــــه هایم کشیــــده میشــد

.

.

.

اینجـــا به وقــت زمستـــان

                            روزهـــای ِ پـایـانی اسفنـــ ــــد اسـت

یکـــــ بهــار و تابستــان و پاییــز و زمستـــان دیگــر گذشــت

روزهـــایی به شـــــادی

                                           و شـــب هایی با غـــــم

                                هــــَر چـه بـــود چـه تلــــــــخ و چـه شیریــن گذشــت

امـــا یــــادم باشــد

مــن همــان دخترکـــی هستـــم که عــــاشق شـــال آبـــی و رُژ ِ صــــــورتی سـت

همــان دختـــرک ِ ســــاده ای که

                    با وجــود ِ خنجـــر ِ بی مهـــری ِ آدم هــا

                                          هنـــوز هـم ســاده گی را دوسـت دارد

و هــَر روز با قلمــــوی ِ مهربـــانی چشـــــــــــــــــــــــــــــــم هایش را می آرایـــد

یــادم باشـد مــن دختـــر ِ همــان پــ ــدرم

یــادم باشــد آدم هــا همــــــــــــانی هستنــد که می بینــم

                                                     خــوب یـا بــد عـــوض نمی شونــد

مــن همچـــو خــــــــــدا ببخشـــم

                    و همچــو بـــاران ِ اسفنـــد ماهــی اش

                                        مهربـــانی را بـَر دل ِ سیـــاه ِ آدم هــا ببـــارانم

یـــــادم باشــد

                         غـــم ها و دلتنگـــی هایم را در همیـن مــ ــــاه جـا بگــذارم

خاطــرات ِ تلــخ ِ گذشتــه را به بـــاد ِ فرامــوشی بسپـارم

آدم هــایی که باعــث شکستنـــم شدنــد را از حافظــــه ی دلــــم پاکــــــــــــــ کنـم

و ســـال نـو را جـــور ِ دیگـری آغــاز کنـم

ســالی که بتــــــوانم

                                                   از اعتمـــــاد بگــویم

از رویــاهایی که به حقیقــت پیوستنـد

                        و از بـــی حــس نبـــودن قلبــی که زنــــده شـد به عشــــــق

یــــادم باشــــــــــــــد

                                                        یـــــادم نَـــرَوَد

                        ایـــن یــادم باشــدهــا که امــــــروز به خــود قـــول داده ام

 

 

 

 

فاطیمـا نوشـت: دل نوشتــه ای از خــــودم



نوشته شده در 10 اسفند 93 ساعت 03:10 توسط فاطیما مسافر احساس |


رُژ ِ قرمــز ِ لــب های ِ مــ ــن

                                     نگــاه وحشــــــــــــی ِ چشــم های ِ تــ ــو

بوســـــــــــــه هایی که می کُـشَـنــد

                                    و زنـــــــــده می کننــد

نفــس هایی که حبــــــــــــــــــــــــــــــــــس می شَــوَند

                                                               و به شمـــ  ــ ـــ ــاره می افتنـــد

آغــــــــــوشی که دل دل می کنـــد

                                    و مـ ـــرا در تــ ـــــــو

                                                         و تــ ــو را در مـــ ــــن ذوب می کنــد

انگشتـــانی که بـَر تَــن هامــان رقصـــانده می شونـد

                                                 تَــن پــوش هایی که دَریـــــــــــــده می شوند

هــم آغـــــوشی هایی که تا خَلســـه پیــش می رونـد

دوســت داشتـن هایی

                          که زینــت لــب ها می شونــد

                                             عشـــــق هایی که بـَر قلــب ها نقـــش می بندنــد

خستگـــــــــــــی هایی که با پرستـــوی خاطـــره ها

                                                                             کـــــــــوچ می کننـــد

                               پـــروانه هایی که گــِرد شمــــع های ِ امیـــد می چرخنـــد

آرزوهـــایی که با سنجاقـک های ِ شـــادی

                        بـَر بـــال ِ کبوتــــرها بستــــه می شونــد

                                                    و به ســــــوی خــــدا پـــــــرواز می کننــد

بادبادکـــــــ ِ رویــــاهـایی

                            که با نــخ های ِ رنگــی عشـــــــــق

                                                          در آسمــان ِ حقیقـــت اوج می گیرنـد

فــــراق هایی که به وصــــال می انجامنــد

                                                نیمـــه های ِ گـُم شـده ای که پیــــدا می شونـد

اعتمـــــــــــادهایی که سبزینـــه ی صداقــــت ها می شونــد

                                                  تردیــــــد هایی که به یقیـــن می رسنــد

اتفـــاق ِ خــوبی که می افتــد

                              روزهـــایی که آفتـــابی می شـود

                                                             شــب هایی که مهتـــابی می شــود

و لحظـــه هایی که غـــــــرق از

                                                عطـــر ِ نرگـــس ها  و نستـــرن ها می شونـد

نـــــُـــــت های ِ

                  زیبــــــــــــــــای ِ

                                 ملــودی ِ عشــ ــــق ِ

                                                  امــروز ِ مــــن اسـت

                                                                    در روز عشــــ ــق

می نــــــــوازم و ...

                                                  می پیچــــم بـَر پیچکــــــــ ِ تنهــایی خویــش

آن قــدر که فـــرو کردن بغــــض ِ ایـن ســال ها

                                           در کشـــاکش ِ زانــــوهایم

                                                                                 آســـــــــان شـود

به خــدا فــــرق دارد

                               نگــــاه با نگــــاه

                                             آغــــــوش با آغــــــوش

                                                                             بوســـــه با بوســـــه

فــــرق دارد !

نگاهـــــــــــــی که فقــط اتفــــاق می افتــد

                                                   با نگاهـــی که دلـــــت را می لرزانــــــــــــد

فـــرق دارد !

آغــــوشی که فقــط هســـت

                                  با آغـــوشی که نبضــَت را تـُنــد می کنــد و دلــــت را آرام

فـــرق دارد !

بوســه ای که بی تفـــاوت بـَر چـــال ِ گونــــه هایت

                                                                         نقـــــــــــــــش می بنــدَد

با بوســه ای که

         از تــار و پــودِ گیســـوانت عبـــور می کند

                                     و از لالــــه ی گـــوش هایت می گـذرد

                                                               و روی گردنـــَت مَکــس می کنـد

و آرام بـَر سُرخــــــــــــــی لــب هایت می نشینــد

                                                 و تــ ــو را به جنـــــــــــــــــــون می کشـــاند

به خـــدا فــــرق دارد....!

امــا ...

           تـــو نمی فهمـــی ایـن تفـــاوت ها را

                                              کجــای ِ دلــت بگــذاری ؟!

                                                                       کجـــای ِ زندگیـــــــــت ؟!

بلاتکلیــف می شــوی

                           دَرد می کشــی

                                                        تردیـــــد می کنــی

و ایـن ها  هــَر روز روحـــــــــــــت را

                                                                    مثــل خـــُـــــوره می خــُورَد

مــن از هـــ ــــــوس حــرف نمی زنــم

                             مــن از پاکــــ بــودن عشقـــی می گـــویم

                                                                              که شــرع می گویـد

از انتخـــابی می گویـــــــــــــــــــــــــم

                                                         که آغشتـــه باشــد به عشـــ ـــــــــــق

خدایــــا ! به خداونــــدی ات قســــم !

زندگــــی کــردن

                             بــا

                                            با عشـــــق زندگـــی کــردن

                                                                                  فـــــــــرق دارد!

مـــــــوهای ِ سپیــــــــــدم را ببیــن

                                           بی حـــــِس شــدن قلبـــــــــم را احســـــــــاس کـن

نـُـــــــــت های ِ

                    زیبـــــــــــای ِ

                               ملــــودی ِعشقـــم را

                                                        بشنـــــــــــــــو

بگــذار ملـــودی ِ عشــ ـــــق

                                                        آوای ِ زیبــــــــــای ِ زندگیمـــان شـــَوَد

 

 

 


 

فاطیمـا نوشـت : دل نوشتــه ای از خــودم



نوشته شده در 24 بهمن 93 ساعت 20:28 توسط فاطیما مسافر احساس |




هــــــــوای ِ بـــودَنَم

                       هـــــوای ِ بــــرفی ست در دل ابــــــرها

                                              که خیـــال ِ آمـــدن از آسمــــان شهــرم را نـــدارد

هـــــوای ِ نفـــــس هایم

                  هــــوای ِ نـَم نـَم ِ بــــــارانی ست

                                که در دل ِ پاییـــز جـــا مـــانده اسـت

هــــوای ِ دلــم

                  هــــوای ِ همیــن زمستــان اسـت

                                   که ســــــــوز َ ش قلبــــــم را ســَـــــــرد کــرده اسـت

پریشـــان حـــالی ِ ایـن روزهــــا

                           چهــــره ی غــَم زده ی ایـن لحظــــه ها

                                                      اشکـــــــــــــــ هایی که دیگــر نمی بــــارند

تقصیــــــر کیســت ؟!

                            با مــــن بگــو ...

تقصیـــــــر کیســت

                 اگــر از تکــــرار ِ این رفتـــن ها و برگشتـــن ها

شکـــــــــــــــــ ها و تردیــــد ها

                                                  اعتمــــاد کــردن ها

                                                                           خستـــــــــه شـــده ام ؟!

تقصیــر کیســت

                                  تنهــــایی های ِ همیشـــــ ــــه ام

                                  تنهــایی هایی که محکــــ ــــــوم به دوسـت داشتـَنـِشــانم ؟!

تقصیـــر کیســت

                        ایـن دو دلــــی های هــَر روزه

                                     که ریشـــه های ِ زندگــی را در مــن خشکــــانده است ؟!

تقصیــــر کیســت

                           حـــال ایــن روزهــــــای ِ مــــــ ــــــن

                                            که دیگـــر هیــچ اتفــــاقی شـــــاد َ ش نمی کنــد ؟!

بگــو

                    تقصیـــــــر کیســت

                                جــــوانی ِ از دســـت رفتــه ام ؟!

تقصیـــــر کیســت

                             این گــــــــــــــــــوشه گیـــری ها ؟!

                                            این فاصلـــ ــ ــه گرفتــن از آدم ها ؟!

تقصیـــــــر کیسـت

           عاشقـــانه هایی که اتفـــاق نیوفتـــاد ؟!

                                لــب هایی که بــــوسیده نشـــد؟!

                                            و آغــــوشی که برای ِ خستگـــی هایم بــاز نشــد؟!

می گوینـــد ....

اگـــر با خیـال کســی به خــــــــــواب مــی روی

                                                         و با خیــال َ ش بیــــــــــــدار می شــوی

پــــــس او

یا دلیــــل دَرد هـــــ ــــ ــــای ِ بزرگــــ تــوست

                                                     یا مــــایه ی ِ خوشبختــــــــی بــــی پـایــانت

                              که عشــــ ــق راه دیگــری نــدارد

حـــال تـــ ـــو بگــو ...

                                                    چـه بَــر سَــــر روزهـــــ ــ ــــایم آمــده است

که دیگــر مرا نه خــــوابی ست و نه خیـــــالی

                                  نه خوشبختـــی و نه دَردی ؟!

چه بَــر سَـر ِ ایـن دل آمـــده

                                             که خـــالی شــده است از عشــــــق و احســـاس ؟!

می تــَـــرسَم ...

می ترســَم از سکــوت ســـَرد ِ آینــده ام

                                           از دستـــانی که با هیـــچ دستــی گـــــــــــرم نشـــوند

از لـــب هایی که با بــــوسیدن مَســت نشونــد

                                    از هــم آغــــوشی هایی که پـــرواز نکننـد تا خلســــ ـــــــه

مــــ ــن می ترســـَم ...

                   از ایــن دو دلـــــی ها

                                      از اعتمـــادی دوبــاره

                                                               از انتخـــابی دیگـر

                                      از دوســـــت داشتـــن

از عــــــــــــــاشق شــدن

                                    مــن می ترســـــ ـــــــــــَم از ایـن مــ ـــن ِ بـــی احســــاس

                    از زندگــــی بــی عشـــــــــــــــــ ـــــق

به مـــ ــــن بگــو ...

                                      تقصیــــــــــــر کیســت

                                                              حـــــــال ِ بــــد ِ ایـن روزهـــا ؟!


 

 

 

فاطیمـا نوشت : دل نوشتــه ای از خــودم



نوشته شده در 4 بهمن 93 ساعت 12:30 توسط فاطیما مسافر احساس |


Design By : Pichak