دلـم گرفتــه...دلــم عجیــب گرفتــه...خیــال خـواب نــدارم

جــاده احــساس : به سراغ من اگر می آیید نرم و آهسته بیایید مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهایی من




شهـــر از آلودگـــ ــی

                رَخــــت ِ سیــاه بـَر تـَـن کــرده اسـت

                                                 و مـ ــن از پاکــــی سفیــــد پــــوشیـده ام

تــ ــو امـا کجــای ِ ایـن قـــابی ؟!

                              کجــای ِ ایـن عکــس ِ سیـاه و سفیــدی !

کـاش آدم هــــای ایـن حــ ـــوالی

                    به جـای ِ چـــالش ایـن عکـــس های ِ خاکستـــری

                                             مـا را به چــالش ِ مــاندن دعــوت می کردنــد

آن زمـان شـاید دیگـر " رفتـــَن "

                  از رابطــه هـامان حــذف می شــد و

                                     آرزوهـــا و رویـــاهای کوچکمــان

                                                          آن قــدرها هـم دور از دستــرس نبــود

و نگــاه هامــان

                                  خیــره به نـاکجــا آبــاد ِ افکــار ِ مغشـــوش ِمـان نمی مـاند

سیــاه

            چشــــــم های تــ ــوست

                  سفیـــــــــــــد

                                              تــَن پــوش ِ تـــوری ِ مـ ــن

ایـن عکــ ــ ــس

                                                      یکــــ جــایــَش لـَنگـــــــــ می زَنــــَد

 






فاطیمـا نـوشت : دل نوشتـه ای از خـــودم



نوشته شده در 30 تیر 95 ساعت 00:20 توسط فاطیما |مسافر احساس




ایـن روزهــــا

                   از سکـــ ـــ ــــــوت پـُـر و

                                                                  از حـــرف خـــــــــالی ام

درگیــــرم ...

                         درگیـــر ِ یکـــــــــــ بـی حسـ ــی

یکــــ بـی حســـی مُطلــــق

                                که از درون تــ ــــــــو را

                                                             وادار به سکـــــون می کنــد

کـاش می شـــــــــد دیگــر نبــــاشی

                                   کــاش می شــد رفــــت

به تنهـــایی مـ ـن قــدم مگـــــذارید

                                 اینجــا کســی دلـــش نمی خــواد حـَـــرف بزنـــد

 

 


فاطیمـا نوشـت : دل نوشتــه ای از خــودم



نوشته شده در 26 تیر 95 ساعت 20:49 توسط فاطیما |مسافر احساس



گاهـــی بـاید

            فاصلــ ــــ ـــ ـــ ـــه ات را

                       با آدم هـای مَجـ ـازی حفــظ کنــی

گاهـــی  بـاید بگـــذاری

                     تصــــور ِ زیبــایی که از آدم  هــا

                              در چهــار دیــواری ِ شیشــه ای ِ دلــت

                                                                    به تصـــویر کشیــده ای

                                 همــان جـا بمـــاند ...!

نزدیکـــــــــــــــ که شــَوی

                        دیگـر نه چیــزی مثـل ســابق خواهـــَـد شـد

                                                     و نه تَصـــورت زیبـا خواهــَــد مــاند

زیبـــایی هـای ِ ایـن جهـان

                                               از دور زیبـــــا تَـرند

فرقــی نمی کنــد

                     دشتـــی سبــــز

                                   در آن ســوی ِ کوهـــی سـَر به فَلَکــــ کشیــده باشــد

یا آدم هــــایی که دوستشـــان می داشتـــی

 

 

 

فاطیمـا نوشـت : دل نوشتــه ای از خــودم




نوشته شده در 19 تیر 95 ساعت 17:25 توسط فاطیما |مسافر احساس



ایـن روزهــــ ـــا

                          نه خــــوبم

                                                  نه بــَــد

لحظــــــــه هایم را که بتکـــــانی

                                         از خاکستــــر ِ بـَرخواستــــه از دقــــــایق َ ش

چیـــزی جــز بی حوصلگـــــی

                                                  بـَر زمیــن ِ روزگـــــارم نمی نشینــــد

ایـن روزهــــ ـــا

                                      آن قـــَدر بی حوصلــــه ام که

نه چیـــزی حالــــم را سـَـر ِ جـــای َ ش مــی آوَرَد

                                             و نه چیــزی شــُکـی به آن وارد می کنــد

حـــس ِ زن ِ آبستــَنــــــــــــی را دارم که

                         بعضــــــــــــــــــی چیـــزها

                                         حالــَــش را بـَــد می کنـد و

                                                   مُــــدام از آنهــا دوری می کنـــد

ایـن روزهــــ ـــا

حتـی حوصلـــه ی خــودم را هـم  نــدارم

                                                           دوســت دارم دور شـــــــــــَوَم

دور شـــَوَم

از ایـن روزمرگـــی ها و

                            زندگـــی کردن های ِ پوشـــالی

                                                                 دور شـــَوَم از آدم هــ ـا

دور شـــَوَم از مجــازی بــودن هایی که

                                                  دنیـــای ِ واقعـــی را

                                                                  از مـ ــن بــاز ستــــانـَد

ایـن روزهــــ ـــا

               هــوای ِ شهـر گـــَرم اسـت

                              هـــوای ِ دل ِ مـن امـا سـَـرد

سـَــرد شُـــده ام

                آن قـــَدر سـَـــــــــــــــــرد

                          که گرمــــای ِ هیـــچ آغـــوش و

                                             نـَفـَســــای ِ هیــچ بـــوسه ای

                                                                        گرمـــَم نمی کنــــد

بیـــزارم از ایـن حــال

                                از حالـــی که خــودت نمی دانــی دَردَت چیســت !

نه دلــت گرفتــه اسـت

                            نه دلتنگـــی و

                                                 نه دل شکستـــه

امــا انگـار جســـم َت ناتـــوان اسـت و

                                            چیـــــزی روح َت را

                                                          به عالــــم ِ بَرزَخ بـــُرده اسـت

گـــویی به کـُمــا رفتـــه ای و

             هـر روز شـَرَیــان ِ نبــض ِ بی حوصلگـــی ات

                                                                        کمتــــر می شـــَوَد

ایـن روزهــــ ـــا

نه حوصلـــه ی حـــرف زدن دارم

                نه حوصلــــه ی دوسـت داشتــن و دوسـت داشتــه شــدن

ایـن روزهــــ ـــا

                                          دلـــــ ـــ ــ ــ ـــم

کمــی سکــ ـــوت می خواهـــَد و

                        قـــَــ ـــــ ــــــــــــ ــــــ ـــدَم زدن

                                         روی ِ سنــگ فــرش ِ خیـابـــانی بـــی انتهـــا

و بــــارانی که بـِبــارَد و

                             بـِبــــــارَد و

                                          بـِبـــــــــــــارَد

 

 


 

فاطیمـا نوشــت : دل نوشتــه ای از خـــودم


نوشته شده در 13 تیر 95 ساعت 00:40 توسط فاطیما |مسافر احساس



هـر بهــار که می گـــذَرَد

                        هـر ســال که بزرگـــــ تـَر می شـَـوَم

                                                هـر چـه بیشتــر زندگــی می کنـــم

دنیــا برایــم کوچــک تـَر می شـَـوَد و

                                       غصـــــــــه هایم بیشتـــر

به حمـــــاقـَت هایم بیشتـر می خنـــدَم

و به آدم هـا کمتــر اعتمـــاد می کنــم

                              دیگـر حتـی حوصلـــه ی خستگـــی هایم را هـم  نـدارم

دلـَــــم می خواهــد رهــ ـــــــا شَـــوَم

                                     چَشــــــم هایم را می بنـــدم

                                     و با تـــو به سـَرسبـز ترین جــای ِ دنیــا می رَوَم

با تـــویی که هنـــوز خــوبی

                                             هنــوز یکرنگــــــی

با تــویی که دســت هایت پــُر از مِهــر اسـت

                                                            و آغــــوش َت پـُر از عشــق

با تــویی که هنـــوز

                 رنگــــِ بـی مهــری

                                    بـَر جســــــم َت

                                               و گـــَرد ِ بـی وفــــایی

                                                          بـَر روحــَــت نـَنـِشَستــه اسـت

با تــویی که نه دوستــی نه عشـــق

                                                     با تــویی که نـــامی برایــت نیســت

چَشـــــم هایم را می بنـــدم

             کفـــش های ِ خیـــالم را می پـــوشم

                                       و با تــو به سـَرسبــزتَرین جـای ِ دنیـا می رَوَم

چقــدر پیـــراهـَن سپیــــد به تـــو می آیــَد

                                            وقتــی تمـام قـَـــد رو به رویــم می ایستــی

و چَشـــم های ِ خُمــــــارت را

                            پیشکــــش ِ معصـــومیت ِ چشـــم هایم می کنــی

نگاهـــم را از نگاهـــت می دُزدم

                             دَسـت در دَسـت ِ بــــــ ــــاد

                                         می دَوَم تا بـــالاتریـن نقطـــه ی ِ ایـن دشـــت

و از بــالا با تمــام ِ کرشمــ ــــــ ـــه های ِ زنـــانه ام

با یک دستـــم

                        برایـت دســت تکــان می دَهـــَم

و با دســت ِ دیگــَرم

             حـریـــر ِ بلنـــد ِ صــورتی ام  را

                               در آسمــان  به پــــرواز در مـی آورم و

                                                                             می رقصــ ـــم

می خنـــدی ...

                  از همــان خنـــده ها که مـ ــن

                                              دلـَـــم قــَنـج مـــی رَوَد بـرای شنیـــدنـَش

پاسخــــت را

با خنــــــده های ِ شیطنـــت آمیــزم می دَهــَم

                                                 و آن گــاه دفتــرم را

                                                 از کیــف ِ کوچکــم بیــرون می کشـــَم

قلمــَـم را بــَر مــی دارم

                        و نه مثــل ایـن خطـ خطـی ها که دَرد نوشتــه می خوانَمَــش

که با تــ ـو

                          از غــزل های  ِعاشقـــــانه می نویســم

از آن غــزل ها که

                 هـر مصــَرع َش با بوســه آغــاز می شــَوَد

                                  و پـایــان ِ شعــر به آغـــوش تـــو ختـــم می شــَوَد

سـَر از روی ِ کاغـذ بـَر مــــی دارم

                                                      بـَر می گـــَردَم

تـــو را می بینـــم

                    با قلمــــویی بـَر دسـت

                                                 در پاییـــن تـرین نقطـــه ی ایـن دشـت

که گــل ها را هَمرنگـــــــــ ِ حریــر ِ تـَنـَم رنــگ کــرده ای و

از آن پـــایین می خنـــدی و

                              برایــم دســت تکـــان می دهـــــی

                                                می خنــــدم و به ســوی تـ ــو می آیـــَم

از ذوق پــایم ســُر می خُـــورد و

                  تا پـــایین ِ ایـن دشــت غلـــت می خــُــورم

                                         و دُرســت جلــــوی ِ پـــای ِتـ ــو می ایستــــم

بلنـــدم می کنــی با همــان قلمـــوی ِ بـَر دسـت

همــان قلمــــــــویی که

                                   ماهــــرانه تـَر از قـلـــَم مـــن

                       غـزل غـزل عشـ ــق را بـَر تــَن ِ دشــت نقــــاشی کــرد

دلـــــَم دیوانگـــی می خـــواهــَد

دیوانگـــــــی ای

           از جنــس ِ بـــوسیدن های عاشقــــانه

                                     در سکـــوت ِ خـــاموش ِ ایـن دشــت

                                                                       زیــر ِ سقفـــی بــاز

شیطنــَت وار قلمــــو را از دستــــانـَت می گیــرم

                                            و پیراهـنـــَت را صـــورتی می کنـــم

جیــغ می کشــی و نقـــش بــَر زمیــن می شــَوی

لــب هــــــایم را

                   به لــب هایـت نزدیــک می کنــم

                                                              و عاشقـــانه می بــــوسمت

مـی دانـــــی ؟!

                 هـر چـه فکـــر می کنــم می بینــم

                                پیراهـــَن ِ صــورتی بیشتــر به تـ ـ ــو می آیــَد

 

 

 

 

فاطیمـا نوشـت : دل نوشتـه ای از خـودم



نوشته شده در 27 خرداد 95 ساعت 00:20 توسط فاطیما |مسافر احساس




گاهـــ ــی

                  بایــد خـــــودت را بَــر داری و

                                                           بـــِـروی جــایی دور

آن قــــ ـــدر دور

که صـــدای ِ دوســت داشتــن ِ هیــچ آدمــــی

                                           روی ِ مـوج ِ دلـــت نـَیفتــــَـد

بــاید

           دور شـــ ــــوی از ایـن آدم هــــا

                     کــاش

                                                   آن دور دســت هـا جــایی بـود

آن وقــــت دســت ِ دلـــم را می گرفتــــم و

                                 از ایــن شهــر و آدم هــــایش دور می شـــدم

کلبـــه ای می ســـاختم از مهــر

                                       خِشــت به خِشــت َ ش از آرامـــش

صبــح ها

چشـــم هایم را به روی خورشیـــد بـــاز می کـردم و

                                      با لبخنـــــد ِ آفتابی اش بیـــدار می شُـــدم

و کمــی بعد همــراه ِ  زنـــان

به خوشـــه چینــــی ِ گنــــــــــــــدم ها می رفتــــم و

دامــن ِ پـُـر چینـَـــم را

                     مَســت می کــردم از عطـــر ِ گنـــدم ها

عصـــــرهـا

                                آغـــوشم را ارزانــــی ِ دشـــت ها می کــردم و

تا سراشیبــــی ِ آن برکـــه ی کوچـــک

                                             غـَلــــت می خــــوردم

و حـــــــوالی ِغـــروب

                   تا کلبـــه ی کوچکـــم

                                     دسـت در دسـت ِ پروانــــه ها می دویــــدم

صــــورتَم را در آبــی ِ چشمــــــــــــه

                                          می شـُستــــــــــــــــــــم

                                                   قـُرص ِ نــانی می خــــــــوردم

و شبــــــانگاه

                   رو به آسمــــــانی بــاز

                                                  با ستـــاره ها حـــرف مـی زدم

و برایشـــان

               بـا گیســــــوانی پریشـــان

                           که روی پیرهــــن ِ یقــه بـاز ِ گـل گلـــی ام ریختــه

دلبـــری می کــردم و

                                  شعـــر می گفتـــم

                و آنهــا با چشمـک زدن هــایشان بـــوسه بــارانم می کردنـد

بـی شَکــــــــــــ

                 زندگـی در آن کلبــــه و

عشـــق بـازی مـن

                          با دشــت ها و

                                            آسمـــان ها و

                                                               ستـاره و خورشیــد

لذت بخــــــــش تَــر از بــودن با آدم هـــایی بـود که

            دوســت داشتـــن هاشان

                                               دروغ زیبـــای ِ ایـن زندگــی ست

 

 

 

 

فاطیمـا نوشـت : دل نوشتــه ای از خــودم



نوشته شده در 2 خرداد 95 ساعت 01:00 توسط فاطیما |مسافر احساس



مـــ ــن

          قلـــ ــم

                                          کاغـــ ــذ

دستــی که از بــی حســی

                                             دل به دل ِ نوشتـَـــــن نمی دهـــَــــــــد

افکــاری مغشــــــوش

                         که نظــــم ِ واژه هـــا را

                                                   روی ِ کاغــــذ بَــر هـم زده انـــد

قلبی که دَرد می کند

                           دلـــی که نمی دانــد خوشحــــال باشـد یا غمگیـــن ؟!

و شـــــــانه هایی که

                         تـــوان ِ حمـــل ِ ایـن دَرد را نــدارد

آه خـ ـــدا .....

                                چه می کنــی با مـن ؟ چه می کنــی با ایـن دل ؟!

در  گلویــَـم رَعــــدی ست

                                    در چشــــم هایم بــــاران

در دل امـ ــــ ـــ ـا

                      سنگینــــی فــاش ِ یک راز

                                                               رازی به نـام ِ عشــق

اینکـــــــــــ ...

                  در ایــن نیمـه شــب ِاردیبهشتــــی

                                            پـــرده از ایـن عشـــق برداشتـــه شـد

عشقـــی که عشــ ــق بـود

                   عشقــی که سـال ها با مــن بـود

                                       کنــار ِ مـ ـــن بـــــــــــــــود

                                                   هـم پـــای ِ مــ ــن بــــــــــــــــود

                       و مـــن ســــال ها از بـــــودنش بـی خبـــر بـــودم

دلگیـــرم از او که خامــــوش بـود

                                دلگیـــرم از خـــودم که ندیـــــدم

دلگیـــــرم از ایـن روزگـــــار

               که چرخـــش ِ چـــرخ ِ گـــردون ِ عـــاشقی اش

                                           هیــچگاه به کـــام ِ دلـــم نمی چـــــرخد

حـــ ــــال

            مــن مانـــــــده ام و

                 ســراب ِ ایـن شـب اردیبهشتــــی

و کـــاری که از دَســــــ ــــــــت ِ مــن

                                               بـرای ایــن عشــــق بــَر نمی آیــــد

و قلبـــی که تا ابـــ ــد عشــــق او را

                                           گوشـــه ی قلبــــش سنجــــاق می کنــد

تا همیشـــــــه در خاطـــرش بمــــاند

                     عشـــــــــــــــــــــــــق یعنـــی او

                                        او که ســــال ها تنهـــا بـــود

                                                      امــا تنهـــایم مگـــذاشت

کــاش ایـن راز

              همــان ســـال ها پیـش بـَر مَلا می شــد

کــاش مـــن نیــز چــون تــ ــو

                                                        عـــاشـق ِ تــ ــو می شُـــدَم

کــاش در دنیــــای ِ دیگــری می دیدَمـَــت

                                         کــاش با تـ ـــو عشـــق را می شناختــــم

کــاش زمـان به عقــب بـاز می گشــت

تـ ــو همـــان تـــو بـــودی

                           مــ ــن همــان مــن

                                           و عشـ ـــق  حقیقــــــت ِ رویــــایی ِ مــا

و به گمــــــانم آن زمـــان

                                                  مـــــــــن

                                  مشهــــورترین شــــاعر ِ ایـن شهــر می شــدم

شـــاعری که

                شاعــــرانگی هایش را

                                از عشــق تــ ـو می گرفـت

و مضمـــون تمـــام ِ شعــــرهایش

                           بوســــــــــه های ِ شیریــن ِ تـــ ـــو

                                                در خَلســــــــه های ِ شبــــانه بــود

 

 


 

فاطیما نوشت : دل نوشته ای از خودم



نوشته شده در 26 اردیبهشت 95 ساعت 00:20 توسط فاطیما |مسافر احساس


آخرین مطالب
» سیاه و سفید
» سکــوت
» آدم ها از دور زیباترند
» بی حوصلگی های ِ مــن
» نقــاشی ِ یک رویـا
» کاش جایی بود آن دور هــا
» راز

Design By : RoozGozar.com