تبلیغات
دلـم گرفتــه...دلــم عجیــب گرفتــه...خیــال خـواب نــدارم

دلـم گرفتــه...دلــم عجیــب گرفتــه...خیــال خـواب نــدارم

جــاده احــساس : به سراغ من اگر می آیید نرم و آهسته بیایید مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهایی من




گاهـــ ــی

                  بایــد خـــــودت را بَــر داری و

                                                           بـــِـروی جــایی دور

آن قــــ ـــدر دور

که صـــدای ِ دوســت داشتــن ِ هیــچ آدمــــی

                                           روی ِ مـوج ِ دلـــت نـَیفتــــَـد

بــاید

           دور شـــ ــــوی از ایـن آدم هــــا

                     کــاش

                                                   آن دور دســت هـا جــایی بـود

آن وقــــت دســت ِ دلـــم را می گرفتــــم و

                                 از ایــن شهــر و آدم هــــایش دور می شـــدم

کلبـــه ای می ســـاختم از مهــر

                                       خِشــت به خِشــت َ ش از آرامـــش

صبــح ها

چشـــم هایم را به روی خورشیـــد بـــاز می کـردم و

                                      با لبخنـــــد ِ آفتابی اش بیـــدار می شُـــدم

و کمــی بعد همــراه ِ  زنـــان

به خوشـــه چینــــی ِ گنــــــــــــــدم ها می رفتــــم و

دامــن ِ پـُـر چینـَـــم را

                     مَســت می کــردم از عطـــر ِ گنـــدم ها

عصـــــرهـا

                                آغـــوشم را ارزانــــی ِ دشـــت ها می کــردم و

تا سراشیبــــی ِ آن برکـــه ی کوچـــک

                                             غـَلــــت می خــــوردم

و حـــــــوالی ِغـــروب

                   تا کلبـــه ی کوچکـــم

                                     دسـت در دسـت ِ پروانــــه ها می دویــــدم

صــــورتَم را در آبــی ِ چشمــــــــــــه

                                          می شـُستــــــــــــــــــــم

                                                   قـُرص ِ نــانی می خــــــــوردم

و شبــــــانگاه

                   رو به آسمــــــانی بــاز

                                                  با ستـــاره ها حـــرف مـی زدم

و برایشـــان

               بـا گیســــــوانی پریشـــان

                           که روی پیرهــــن ِ یقــه بـاز ِ گـل گلـــی ام ریختــه

دلبـــری می کــردم و

                                  شعـــر می گفتـــم

                و آنهــا با چشمـک زدن هــایشان بـــوسه بــارانم می کردنـد

بـی شَکــــــــــــ

                 زندگـی در آن کلبــــه و

عشـــق بـازی مـن

                          با دشــت ها و

                                            آسمـــان ها و

                                                               ستـاره و خورشیــد

لذت بخــــــــش تَــر از بــودن با آدم هـــایی بـود که

            دوســت داشتـــن هاشان

                                               دروغ زیبـــای ِ ایـن زندگــی ست

 

 

 

 

فاطیمـا نوشـت : دل نوشتــه ای از خــودم



نوشته شده در 2 خرداد 95 ساعت 01:00 توسط فاطیما مسافر احساس |



مـــ ــن

          قلـــ ــم

                                          کاغـــ ــذ

دستــی که از بــی حســی

                                             دل به دل ِ نوشتـَـــــن نمی دهـــَــــــــد

افکــاری مغشــــــوش

                         که نظــــم ِ واژه هـــا را

                                                   روی ِ کاغــــذ بَــر هـم زده انـــد

قلبی که دَرد می کند

                           دلـــی که نمی دانــد خوشحــــال باشـد یا غمگیـــن ؟!

و شـــــــانه هایی که

                         تـــوان ِ حمـــل ِ ایـن دَرد را نــدارد

آه خـ ـــدا .....

                                چه می کنــی با مـن ؟ چه می کنــی با ایـن دل ؟!

در  گلویــَـم رَعــــدی ست

                                    در چشــــم هایم بــــاران

در دل امـ ــــ ـــ ـا

                      سنگینــــی فــاش ِ یک راز

                                                               رازی به نـام ِ عشــق

اینکـــــــــــ ...

                  در ایــن نیمـه شــب ِاردیبهشتــــی

                                            پـــرده از ایـن عشـــق برداشتـــه شـد

عشقـــی که عشــ ــق بـود

                   عشقــی که سـال ها با مــن بـود

                                       کنــار ِ مـ ـــن بـــــــــــــــود

                                                   هـم پـــای ِ مــ ــن بــــــــــــــــود

                       و مـــن ســــال ها از بـــــودنش بـی خبـــر بـــودم

دلگیـــرم از او که خامــــوش بـود

                                دلگیـــرم از خـــودم که ندیـــــدم

دلگیـــــرم از ایـن روزگـــــار

               که چرخـــش ِ چـــرخ ِ گـــردون ِ عـــاشقی اش

                                           هیــچگاه به کـــام ِ دلـــم نمی چـــــرخد

حـــ ــــال

            مــن مانـــــــده ام و

                 ســراب ِ ایـن شـب اردیبهشتــــی

و کـــاری که از دَســــــ ــــــــت ِ مــن

                                               بـرای ایــن عشــــق بــَر نمی آیــــد

و قلبـــی که تا ابـــ ــد عشــــق او را

                                           گوشـــه ی قلبــــش سنجــــاق می کنــد

تا همیشـــــــه در خاطـــرش بمــــاند

                     عشـــــــــــــــــــــــــق یعنـــی او

                                        او که ســــال ها تنهـــا بـــود

                                                      امــا تنهـــایم مگـــذاشت

کــاش ایـن راز

              همــان ســـال ها پیـش بـَر مَلا می شــد

کــاش مـــن نیــز چــون تــ ــو

                                                        عـــاشـق ِ تــ ــو می شُـــدَم

کــاش در دنیــــای ِ دیگــری می دیدَمـَــت

                                         کــاش با تـ ـــو عشـــق را می شناختــــم

کــاش زمـان به عقــب بـاز می گشــت

تـ ــو همـــان تـــو بـــودی

                           مــ ــن همــان مــن

                                           و عشـ ـــق  حقیقــــــت ِ رویــــایی ِ مــا

و به گمــــــانم آن زمـــان

                                                  مـــــــــن

                                  مشهــــورترین شــــاعر ِ ایـن شهــر می شــدم

شـــاعری که

                شاعــــرانگی هایش را

                                از عشــق تــ ـو می گرفـت

و مضمـــون تمـــام ِ شعــــرهایش

                           بوســــــــــه های ِ شیریــن ِ تـــ ـــو

                                                در خَلســــــــه های ِ شبــــانه بــود

 

 


 

فاطیما نوشت : دل نوشته ای از خودم



نوشته شده در 26 اردیبهشت 95 ساعت 00:20 توسط فاطیما مسافر احساس |



دســت ِ اتفــــاق

                   امـ ـ ــــ ــــروز

                                          غــــافلگیــرم کـــرد

مـ ـــن

           چشــــم هایی بـُهــت زده

                     یکــــ عکــس عــاشقانه ی ِ دونفــره

و هـــــــــــــــزار علامـــت ســـوال

                                                              که جــــوابی برایـــش نبــود

از ورای ِ ایـن شیشـــه

                       از پــس ِ ایـن گــــوشی ِ بـی جـان

                                      می شــد عشـ ــق را در چشـم هایشان دیــد

عـــوض نشـــده بـود

               همــان چشــم ها

                          همـان دســت ها

                                           همـان نگــاه ها

دســـت هایش را دور ِ کمـــرش حلقـــه کــرده بـود و

                                              با عشــق او را در آغــــوش کشیـــده بـود

و دخترکــــــــ چه عــــاشقانه

                     سـَر بـَر سینــه اش گذاشتــه بـود

                                                            و چه مهربـــانانه

                      دستــان ِ گــرم و انگشتـــان ِ لاک خـــورده اش را روی پــایش

به عکــس عاشقــــانه شان

                                  خیـــره شـده بــودم که

اســـب ِ ســَر کـِـش ِ خاطـــــــــره رَم کــرد و

                                                            تا قعـــر ِ خاطـــره ها تــــاخت

پیـــاده به دنبــــــــــــــــــــــالش گـَــز کــردم  راه را

             تــــاخت

                           تـــاخت

و جـــایی میــان ِ دَشتستــــان ِآغـــوش و بـــوسه

                                                                           ایستــــــــ ــــــــاد

چشـــم هایم را بستــــم

دیـــدن ِ آغـــوشی که دیــروز مـــال مـ ــن بـود و

                                 امـــروز مـــال ِ دیگــــــــــــــــــری

                                                                  دیدنـــی نیســت

                                                                       از یــاد بـــُردنی ست

چه وقیحــــی مرغ عشــــق

                                                   چه وقیحـــی که

                                   در آغـــوش افتـــادَنـَت با دیگـری را جــار می زنـی

امـــ ــروز

           بعـد از گذشــت ِ ســـال ها

                               بــاری دیگــر در این دشتستــان

تــو را از ذهــن و قلــب و روحـــم

                                                                         پـاکــــــــــ می کنــم

و خاطــره هایت را

               در هیــــزُم ِ وِقــــاحتـَـت

                                        به آتـــش می کشـــم

                                                           و از خــاکستـر ِ خاطـــره هایت

تندیســی می ســازم

                                                  به نـام ِ فرامـــ ــ ـــ ــوشی

خـــــداوندا !

            می دانـم در پـس ِ هـَـر اتفــاق

                              حکمتـــی نهفتـــــــــــه اسـت

                                            می دانــم ایـن نیــز آزمـــون ِ دیگـــری ست

امـ ــا ...

          امـا دیــدن بعضـــی چیــزها

                            آدم را عــــذاب می دَهـــَد

و وِقــــاحـَت آدم ها را در در نظـــَرَت بیشتــر می کنــد

                             هــَر چنـد دیگـر نه احســـاسی به او باشــد

                                                                           و نه نیـــازی ...

بخشــــش

            چیـــز ِ خـــــوبی ست

                                            مــن نیــز بخشیـــ ــــــ ـــــدم

امــا ..

                اگـر بنــا باشــد

                                             آدم ها را همیشــه بخشیـــد

                      تکلیـــــف ِ دل ِ آدم هــــای ِ ســاده چه می شــَوَد؟!

به راستـی جهــان تـــو

                                    جــایی بـرای ِ دل هــای ســـاده و بخشنـــده دارد؟!

و مـ ــن ...

                                  فکـــــــــــ ـــــــــــــــــ ـر می کنــم

خوشبخـــت نخواهـــد شـد انســان

                                           مــــادامی ِ که دلــی را شکستــه باشــد

 

 

 

فاطیـما نوشـت : دل نوشتــه ای از خــودم



نوشته شده در 6 اردیبهشت 95 ساعت 00:30 توسط فاطیما مسافر احساس |



دلتنگــــ ـــم

               مثــل ِ ایـن پنجـــــــــره

                          که هــَر روز منتظـــر ِ آمــدَن َ ت بــود

از آن فاصلـــه که تـ ـــو را می دیــد

                             با بــاد دســت به یکــی می کـــــــــــــرد و

                            پــرده ها را به نشــان ِ آمَـــدَن َت به رقـــص دَر مـــی آوَرد

آن هنگـــام

مـــن با شــوق می دویـــــــــــــــدم و

                        تـــو را از دور تا دَم ِ خـــانه با نگــاه ِ دلتنگــــم می بــــوسیدم

 دلتنگــــ ـــم

              مثــل ِ ایـن ســـاعـت

                          که دُرُســـت راس ساعــــت ِ چهـار

                                      چشـــم هــایش را به دَر می دوخــت تا تــو بیــایی

دلتنگــــ ـــم

             مثــل ِ ایـن خــــــــــانه

                        که هــَر روز شـــاهـد ِ رفــت و آمــــدهـایت بـود

                                                         شـاهــِد ِ  تمـــام ِ مهربـــانی هایـَت

دلتنگــــ ـــم

                  مثــل ِ آدمــی که سالهـــــاست

                                            دَردی را در قلــــب َ ش پنهـــان می کنـد

مـــن و پنجــره و ساعــت و خـــانه

                             ســال هاست چـَشـــم به راهیـــم

                             چـَشــم به راه ِ تــویی که هیــچ گـاه بـاز نخواهــــی گشــت

می دانــی چنــد بهــار اسـت که

                          دلتنگـــــــــــــــ ِ رویَــت هستــم ؟!

می دانــی چنــد ســال اسـت که

                                    از ویتـــرین ِ مغــــازه ها

                                                                بـی تفــــاوت رَد می شَـــــوَم

و به پیراهـَــــن های ِ

                      مـــَــــــــردانه ی ِ

                                 خاکستـــری ِ چهــارخــانه

                                                   با حســــــرت نگـاه می کنـــم ؟!

نـه ... نمی دانـــی ...

                            تــو که مـ ــن نیستــــــی !!!

دلتنگـــَــت هستـــم پــــــدر

                             کــاش بــــــــــــــــــودی و

                                                 دلتنگـــی ها با تـ ـــو پـایــان می گرفــــت

کــاش بـــودی و

                   با آستیــن ِ کــُـــــــــــــت َ ت

                   که سالهــاست گـــوشه ی ِ کُمـُــد خاکـــــ می خــورد

                                                        اشکــــــــ هایم را پــاک می کــردی

کــاش زمـــان

                               روی ِ همــان ســــال های ِ بـــودَن َت می ایستــــاد

و تــ ـــو دُرُســت

                  راس ِ ساعـــت ِ چهـــار

                                     از دَر خـــــانه مـی آمــ ـــ ــ ـــدی

کــاش بـــــودی و

                              به جـای ِ ایـن سنگــــــــــــــــــــ ِ سـَــرد

                                                         تــو را در آغــــوش می کشیــــدم

و با عشــــــ ــق

                            زیـر گـــــوش َ ت  زمزمــــه می کــردم

روزت مبارکــــــــــــــــــ

                         پادشـــاه قـلــــــب ِ مـــ ــن

                                                                    روزَت مبارکـــــــــ پــــدر

 

 

 

 

فاطیمـا نوشـت : دل نوشتـه ای از خــودم



نوشته شده در 1 اردیبهشت 95 ساعت 05:00 توسط فاطیما مسافر احساس |



مـــــی آینـد

                عـــ ــادت َ ت می دهــَنـــد

                       وابستـــه ات می کننـــد

                                                                     عـــــاشق َت می کننـــد

                           کــــور می شَـــوی

کَـــر می شــَـوی

                            دل مـــــی دَهــی

                                                  دلبستـــه می شـــَوی

دوســت مــــی داری

                   عــاشق می شـَــوی

                                                                  زندگـــی می شــوَد او ...

ناگهــان در خـَـــم ِ یـک کـــوچه گـــُم َ ش می کنــی

                                 نه نشـــانی

                                                        نه صــــــــدایی

مـــــی رَوَد

                  تــ ــو را می شِکَنـــَــد و مـــی رَوَد

                                                 تــو می مــــانی و یـک زندگــــی بــی او

دلتنگــــــ می شـَـــوی

                                                    اشکـــــ می ریـــزی

رویــــاهــایت نقـــــــــش ِ بَـر آب می شـــَود

                                                          آرزوهـــایت بَـر بـــاد مــــی رَوَد

شــب ها بیـــدار می مـانی و فکـــر می کنـی

                                                       روزهـــا می خـــوابی و می میــری

افکــار ِ دَرهَــم و بـَرهَــم جلـــوی ِ چـَشمـــان َت رژه می رَوَنــــــــــــــــــــــــــــــــــــد

مـُــدام از خـــودت می پرســی

                                   چه کــــَردم؟!

                                          چه کــَــم گذاشتــــم ؟!

امــ ـا بـی فــــایده اسـت

هیــچ جـــوابی نمی توانــد پاسخگــــــــــــــوی ِ احســاس های ِ عاشقـــانه ات باشـد

اشکــــ می ریــزی

                     سعــی می کنــی فرامـــوش کنـی

                                                         امـ ــا نمی شَـــوَد ... نمی شَـــوَد

مدتـــی می گــذَرَد ....

                               و بـــاز

                                           در خـَـــم ِ همـــان کــوچه پیــــدایش می کنــی

بـَر می گــــردَد

غــرق می شَــوی در چـَشـــم هایش

                                                    مَســـت می شَـــوی از عطـــر ِ تَـنــَـش

با تمــام ِ عشـ ـــق آغـــوش می گشـــایی برایــَش

                                                         بی هیـــچ ســـوالی  از گذشتـــــه

بــاز دل می دَهـــی

                         دوســت تـَـرَ ش مـــــی داری

امــ ـا ...

گـــویی ایـن رابطــــــــــــه یـک جــایش می لنگــَـد

                                 سـَـــردی اش را هـَر روز بیشتـــر احســـاس می کنــی

به خـــودت که می آیــی

                                            می بینــی رفتــه اسـت

با وِقـــاحَت ِ تمــام مـــی رَوَد

                                      مجبـــورَت می کنــد که با پـــای ِ خـــودت بِـــرَوی

دنیـــایت سیــاه می شــَود

                                دَرد می کشـــی

                                                     می شـِکَنــــــی

شــب ها را با اشــک به روز می رســــانی

                                           و روزهــا را با تکـــرارِ خاطــره ها به شـــب

گــوشه گیــر می شـــَوی

                                      افســـرده و زخمـــی

دیگــر آن آدم ِ ســـابق نیستــی

                          هــَر روز بـــی احســاس تـَر می شــَوی

                                                                           بــی تفــــاوت تــَر

دَرد به استخــــوانـَت رسیـــده اسـت

                                                       دیگـر تـــوان ِ ادامــه دادن نــداری

امــ ـا  نـه ...

صـــدایی درونــــَت فریـــاد می زنـــَد بلنـــد شــو

                                             تـــو بــاید زندگــــی کنــی

                                                              اینجـــا پــایــان دنیــا نیســـت

بلنـــــد می شــَوی

بـَر دَر ِ خــــانه ی ِ خــــــدا می کـــوبی

                                             می کــــوبی

                                                             می کـــوبی

صـــدای ِ ضجـــه هایت در خانـــه اش می پیچــَـــد

                                                          عـَــرش به لـــــرزه در می آیــَـد

اشکـــــ می ریـــزی

                               اشکـــــ می ریـــزی

آرام می شــَــــــــوی

                                                      آرام چـون خـــواب ِ کودکــی نــو پـا

لحظـــــــــه ها می گــذرَند ...

کـَم کـَم حـــ ــ ــال ِ دلـ ـــت خــوب می شـَــود

                                                     دیگـر نبـــــودَش آزارت نمی دَهَـــــد

امــا جــای ِ ایـن زخـــم همیشــه می مــــــــــــــاند

می مـــاند تا یــاد بگیـــری

                                           کسـی که یـک بــار رفتــه بــاز هـم مـــی رَوَد

تا یــاد بگیــری به هیــچ کــس در زندگــی ات شـــانس ِ دوبـاره ندَهـــی

                                                          تا دوبـــاره اشتبـــاه نکنــی

عـزیـــز ِ جـــانم !

                       عشــ ــق اگـر عشــ ـــق باشــد

تـــو را ترکــــــــــــ نمی کنـــد

                       احســـاس هایت را لگــَد مــال ِ رفـــت و آمـــد هایش نمی کنــد

عشــ ــق اگـر عشـ ـــق باشــد

                            می مــــــ ــــــــــ ـــــاند

                                           می مــاند و با تـــو عاشقــــانه ها می ســـازد

اکنـــون ســـال ها ست که می گـــذرد

او بــاز آمــد و درد نوشتــه هایم را خوانــــــــــــــــــــــــــــد و گفــت چه زیبـــاست!

هــــِه ..

امــا مــن دیگـــر آن مــن ِ ســـابق نیستـــم

ایـن " مـ ــن "  منـی ســــــــــــــــــــت که

                                                  حـــال ِ خــوب ِ امــروز َش را

مدیــون محبــت های ِ خـدا و اراده ای ست که

                                                   او را از قـَعــر مـــــُــردگی نجـــات داد

خوشحـــالم که امــروز نه نیــازی به او دارم

                                                      و نه احســـاسی

معبـــودا ... بزرگـــا ...!

                        بــوی ِ بی وفـــایی و وِقـــاحـَــت تمــام ِ شهــر را گــرفته اسـت

خستــه ام از آدم هــــایت

                خستــــه ام از شهـــری که آدم هــایش چـون هـــوایَش آلــــــــوده اند

رَجــَـب اسـت و شــب آرزویــی دیگــر در راه

                                         فکـری کـن بـرای ِ ایـن ذهــــــن های ِ آلــــوده

فکـــری کـن به حــال ایـن احســاس های ِ منجمـــد شــده

                             فکـری کـن به حـــال ِ ایـن اعتمـــادهای ِ از دســـت رفتــه

فکـری کـن ...

فکـری کـن که جــــوانی رو به پـایـان اسـت

                                                           و فرصــــت عــــاشقی انــدک ...

 

 

 


 

فاطیمـا نوشـت : دل نوشتــه ای از خـــودم



نوشته شده در 21 فروردین 95 ساعت 05:00 توسط فاطیما مسافر احساس |




روزهـــا را به شـب

                              شــب ها را به صبـــح

                                                            ساعــــت ها را به دقــــایـق

و دقــــایق را به ثــــانیه ها رســــ ــــــ ــــاندیم

گـاه خندیـــــدیم

                                    گـاه گریستیــــم

روزهــــــایی را با خیـــال

                            سفر کردیم تا خورشید

                                             شــب هایی را با رویـــا

                                                               زندگــــی کردیــم تا مـــاه

ساعــاتی را با تنهــایی

                             گذراندیـــم تا اشـــک

                                              دقـــایقی را با لبخنـــــد

                                                             سپـــری کردیـــم تا لحظـــه

و ثـــــانیه هایی را با یــاس

                                به انتهـــا رسانیــــدیم تا حســــرت

و ایـن چنیـــن

                                                  دفتــــر ِ یکــــ ســـاله مان را بستیـــم

نـَم نـَم َ ک به استقبـــال بهــار می رویــم

                                        به بهــاری که با دل هـــایمان مهــربان باشـد

به بهــاری که

فروردیــن و اردیبهشــــــــــــت و خـــردادش

                                    نـــوید دهنـــــــده ی ِ روزهــــای ِ خـــوبی باشــد

بهـــاری که روزهــــایش با لبخنـــد

                                         به شــب برســـد

                                                   و شــب هایش با آرامـ ــش به روز

به بهــاری که شـــروع َش

                                            آغـــاز ِ صلحـی جهــانی باشــد

به بهــاری که

               در کوچــه ها و خیــابـان هایش

                                        کودکـــی سـَری گرسنــه بـَر بـــالین مگــذارَد

دختـــری از سَــر ِ فقـــر

بِکـــــــــــــــــارت َ ش را به حــراج نگـذارد

                   و پســری از روی هـــــَوس مـــردانگی را زیــر ســوال نَـبـَــرَد

به بهـــاری که آموزگــــاران َش

                   عشــ ــق و وفـــ ـــاداری را

                                      سَـر مشـــق ِ هـَر شـــب ِ شاگــــردانشان کننـــد

تا دیگـــر دلــــی از سَــر ِ بـی وفـــایی معشــــوق

نشکَــــنَـد

                   نســــــوزَد

                                      نمیــــــرَد

به بهــــاری که آغـــــازَش

                              پـــایـان ِ تمــــام ِ غــــم ها باشــد

                                                     پـــایـان ِ تمـــام ِ دلتنگــــی ها ....

بهـــار ِ مــن !

                   خـــــوش آمـــدی

                      رسیــدنت بخیــر

و آغـــــازَت

                       پـُـر از اتفـــاق هـای ِ خـــوب و سبـــز

                                               بــرای ِ مــن و تمــام ِ مــردم ِ کشـــورم

 

 

 


فاطیمـا نوشـت : دل نوشتـه ای از خــودم

نوشته شده در 1 فروردین 95 ساعت 09:30 توسط فاطیما مسافر احساس |



اسفنــ ـــد آمـد

                                  بــاز هـم همــان حـــال و هـــــَـوای ِ همیشـــــــــه

همـان دلهـــــــــُره ها

                                همـان دلتنگــــــی ها

                                                                     همـان بغـــــض ها

اسفنــ ـــد که می آیـــد

انگـار چیــزی چنگــــــ می زنــد دلـــــــم را

                        بی اختیـــار می آیــی و می نشینـــی میـان دلتنگـــی هایم

با همــان لبخنـــد ِ همیشــه

                                             با همــان آغـــوش ِ بـاز

آن زمــان دیگـر اشــــک های ِ مـــن اسـت

                                      که بـی اختیـــار می ریــزند بــَـر گــــونه هایم

بیــزارم از تـــو اسفنـــ ـــد

                           بیـــزارم از تـــــو و

                                             تکـــ تکــــ ِ روزهــــایت

که تقــویم ِ فصـــل ها و روزهـــایم را

                                                         با رفتــــن َ ش بهـــم ریختـــی

بیـــزارم از تــــو اسفنــــ ــد

                                 بیــزارم از تـــو

که آمـــدن بهــار

از انتهــای ِ کـــوچه های ِ زمستـــانی ات هـم

                                       دیگـر تـــو را در قلـــب ِ مـن زیبـــا نمی کنــد

چقــــدر دلـــ ـم برایـت تنــگ اسـت پــــدر

                                                     چقـــدر نیستــی

مــــــن

            هنـــــوز هــم

                              بعـد از دوازده ســال یتیمــی

عـــادت نکـرده ام به نبــــودن َ ت

                      هنـــوز هـم ایـن خـــانه بـی فــــروغ اسـت

                                        هنـــوز هـم جـــای ِ رفتـــن َ ت دَرد می کنــد

پـــــدر !

نمی دانــی چه سخـــــت اسـت ایـن نبــــــــودن

بعـــد ِ تـــو

                        دیگـر هیـچ چیــز حـــال و هــَـــوای ِ آن روزهــا را ندارد

بعـــد ِ تـــو

             امیــــد رفـــت

                     آرزو در قـفــــس حَبـــس شـد

                                              شمعــــدانی ها خشکیـدنـــد

مــ ـــادر پـَژمـــُــــــــــــــــــــــــــــــرد

                                                                و مـ ـــن  شِکستـــَــــم

بعضـــی دَرد هـــا آن قـــدر بزرگــــ اسـت که

                                        هیـچ مُسکنـــی ِ بـرای ِ التیــــــام َ ش نیسـت

نه گـــُذَر ِ ســـال ها تنهـــایی

                             و نه کهنـــه ی شـــدَن َ ش

                                                      هیــچ چیـــز آرامَــــش نمی کنـــد

و تــ ــو ...

                     آن دَرد ِ بزرگـــــــــــــ ِ مـــن ی

                                             که هیـــچ گـاه خــــوب نخواهــــَـــد شـد

 

 



 

فاطیمـا نوشـت : دل نوشتــه از خـــودم

نوشته شده در 10 اسفند 94 ساعت 01:00 توسط فاطیما مسافر احساس |

اخرین مطالب
کاش جایی بود آن دور هــا
راز
مرگ مرغ عشـق
دلتنگ ِ پــدر
فکری کن تا شب آرزوها
بهار من
سالگرد ِ کوچ ِ پــدر

صفحات وبلاگ
تعداد کل صفحات :( 33 ) 1 2 3 4 5 6 7 ...