در آغــوش کشیدن تـو آزاد است

در خلـــــــــــوت ســـــــرد ایــن اتــــاق
دنیــــایـم
را بـا تـــــــــــــــــــــو
گــــرم
گــــرم نقــــــــاشـی مـی کنـــــــــــــــــــــــــم
درختــــی مـی کشـــــــم
بلنـــــــــــد
بـه بلنــــــــدای قــــامت ســــــــرو مـــاننـدت
گلــــی مـی کشـــــــــــم
ســــــــرخ
بـه سـرخــــــــی
لبـــان عــــــــاشقت
رنگیــــن کمــانـی مـی کشــــم
رنگیــــن
بـه رنگینـــی روزهــــــای شـــاد بـا
تـــــــــو بـــودن
آجـــرهـای دلتنگــــــــی را
یکــــ بـه یکـــ بـه روی هــم مـی گــــذارم
و خانــــــــه ای مـی ســـــــازم
از وجــــــــــــــــــــــــــودت
وجــــــــــــودی کـه روزی
تسکیــــن
دلتنگــــــــــــــــــــــی
هـایـم بــــــــود
زیـــر سقفــــــ خـانــــه ی نقـاشیـــــم
وقتـــــی در اســـــــارت
دوری هـا و فـاصلــ ـ ــــ ــــ
ــه هـا
نبــــــودن هـا و نرسیـــــــــــــدن هـا
ندیـــــــدن هـا و نشنیــــــــدن هـا هستــــــــــــــــــــم
بـــــــوسیـدن لــب هـای تــــو
آزاد استــــــــــــــــــــ
لمـــــــــــــــس کـــــردن تــــو
آزاد استــــــــــــــــــــــــــــــــــ
در آغـــــــوش کشیـــدن تـــو
آزاد
استـــــــــــــــــــــــــ
زیـــر سقفـــــ ایـن خـانـــه
چشــــــــــم هـا را بـایــــد بستـــــــــــــــ
و سـاعـاتــــــــــی
تـــو را محکـــــــم تـر در آغـــــــــوش فشــــرد
نزدیکـــــــــــ تـر استشمــــام کـــــــــــرد
و فــــــارغ از جــای خـــالـی تـــــــــــو
و
دلتنگــــــی هـای مــــــــــــــــن بــــود
آری...
چشـــــــــم هـا را بـایــد بستـــــــــــــــــــ
و تـــو
را جــــوری دیگـــر بـایـد احســــــــــــــــاس کــــرد
فـاطیمـا نوشت : دل نـوشتــه ای از خــودم






